Έχει γίνει μπόλικη συζήτηση για τις κλήσεις του Απόστολου Μάντζιου σε αυτή τη νέα πρόκληση για την Εθνική Ανδρών στο Nations League. Ο κάθε ένας έχει τις δικές του απόψεις. Άλλοι τις υποστηρίζουν με στατιστικά στοιχεία, μερικοί στέκονται στην προσφορά στην πάροδο του χρόνου και γενικά διαβάζεις και ακούς πολλά. To σίγουρο είναι πως δεν μπορούν να ικανοποιηθούν όλοι και πάντα θα υπάρχει το αίσθημα αδικίας. 

Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω και το θεωρώ μεγάλο ατόπημα, για όσους το πράττουν στο δικό μας μετερίζι, είναι όταν, στην προσπάθεια να επαινέσεις κάποιον, απαξιώνεις τον άλλον. Είναι άδικο. Δεν σημαίνει πως αυτοί που παίρνουν κλήση είναι κάκιστοι και δεν τους αξίζει να φοράνε το εθνόσημο. Τόσο τον προπονητή όσο και τους διεθνείς θα τους κρίνουν τα αποτελέσματα.

Θυμάμαι, επί Ότο Ρεχάγκελ, δεν έπαιρναν κλήση στην Εθνική Ελλάδας, πρωτοκλασάτοι παίκτες, οι οποίοι μεσουρανούσαν και το αποτέλεσμα στην πορεία ήταν, ένα... Ευρωπαϊκό στη βιτρίνα. Εννοώ, θα πρέπει πρώτα να στηρίξουμε τη νέα προσπάθεια καθώς είναι καιρός να κάνουμε το βήμα προς τα μπρος. 

Προσωπικά θεωρώ πως με τον Μάντζιο στον πάγκο, κάτι καλό φτιάχνεται. Είδαμε βελτίωση στην απόδοση που έφεραν αποτελέσματα και για αυτό και «γεννήθηκαν» και προσδοκίες. Υπάρχει μία καλή φουρνιά, είναι αρκετοί αυτοί που παίζουν στο εξωτερικό, όμως δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας.