Η συζήτηση για την ενίσχυση του κυπριακού ποδοσφαίρου με τη συμπερίληψη διαιτητών από το εξωτερικό δεν είναι νέα. Από τις πρώτες αγωνιστικές αρχίζουν τα παράπονα των παραγόντων και μαζί επιστρέφει η συζήτηση για την κάθοδο ξένων ρέφερι.

Η έλευση ξένων διαιτητών είναι μία λύση που μπορεί να βοηθήσει με διάφορους τρόπους. Η εμπειρία προηγούμενων χρόνων έχει δείξει κάτι απλό: τα «ξένα λάθη» δεν συνοδεύονται από καχυποψία. Αν το ίδιο λάθος ενός Κύπριου και ενός ξένου διαιτητή, αντιμετωπίζεται διαφορετικά, τότε και μόνο από αυτό φαίνεται το μέγεθος του προβλήματος της προκατάληψης έναντι των Κύπριων διαιτητών.

Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, η προκατάληψη απέναντι στην κυπριακή διαιτησία είναι αποτέλεσμα όσων έχουν συμβεί και καταγραφεί τα προηγούμενα χρόνια. Σε σημαντικό βαθμό, λοιπόν, η καχυποψία των παραγόντων είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Εντούτοις, η γενική προκατάληψη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε προκατάληψη απέναντι σε κάθε Κύπριο διαιτητή. Πέραν από το θέμα της προκατάληψης, η παρουσία ξένων διαιτητών στο VAR ή στο γήπεδο μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά και την ίδια την κυπριακή διαιτησία. Στην Κύπρο ήρθαν αρκετοί ξένοι διαιτητές που εντυπωσίασαν και έδειξαν στους δικούς μας πώς πρέπει να λειτουργούν μέσα στο γήπεδο.

Ταυτόχρονα, πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά. Αν οι παράγοντες δεν κάνουν οι ίδιοι προσπάθειες αυτοκριτικής ως προς τις προκαταλήψεις τους και δεν προσπαθήσουν να αντιληφθούν το αυτονόητο, ότι δηλαδή υπάρχουν υποκειμενικές φάσεις, οι οποίες επιδέχονται διαφορετικών ερμηνειών, δεν θα κάνουμε βήμα μπροστά. Ας καταλάβουμε, επιτέλους, ότι δεν είναι όλα τα χέρια, τα «πατήματα» και τα σπρωξίματα τα ίδια.

Επιπλέον, ο αρχιδιαιτητής και η ΚΟΠ έχουν την ευθύνη να αξιολογούν αυστηρά τους Κύπριους ρέφερι και να αφήνουν εκτός καταλόγων, όσους δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της πρώτης κατηγορίας. Αλλιώς, πώς θα γυρίσει σελίδα η κυπριακή διαιτησία; Η λύση, λοιπόν, για να έρθουν καλύτερες μέρες στην κυπριακή διαιτησία, δεν είναι μία, καθώς το πρόβλημα είναι σοβαρό και πολύπλευρο.