Οι διαμαρτυρίες και οι φωνές των ομάδων επισκιάζουν το αγωνιστικό μέρος. Τι πιο συνηθισμένο θα μου πείτε, για το κυπριακό ποδόσφαιρο μιλούμε… Είναι πραγματικότητα ότι έγιναν κάποια αδικαιολόγητα λάθη από τους διαιτητές στις πρώτες αγωνιστικές, όμως σε κάποιες περιπτώσεις η υπερβολή είναι πολύ μεγάλη.

Άστε που η στάση κάποιων ομάδων δείχνει απλά ότι… «αφού φωνάζουν όλοι, ας φωνάξω και εγώ». Είναι ένα παιχνίδι κι αυτό, εκτός αγωνιστικού χώρου, που διαδραματίζει ισχυρό ρόλο στην επικράτηση.

 Γι’ αυτό δηλώσεις τύπου «να καθίσουμε να δούμε τα προβλήματα που ταλανίζουν το ποδόσφαιρό μας και όλοι μαζί να τα λύσουμε» είναι ξεκάθαρα για λαϊκή κατανάλωση. Η κάθε πλευρά – και είναι κατανοητό – εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα. Θα φωνάξει, είτε άδικο έχει, είτε δίκαιο, για να επικρατήσει η δική της φωνή και να ικανοποιήσει αποκλειστικά τον δικό της εαυτό. Αν σωθεί και το ποδόσφαιρο, καλώς…

Σ.Σ.