Πριν από μία εβδομάδα είχαμε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου και σίγουρα, ανάμεσα στα πολλά που έγιναν, ευτράπελα ή μη, θυμόμαστε το Κουρασάο το οποίο έκανε την παρθενική του εμφάνιση. Ένα νησί περίπου 160.000 κατοίκων που πήρε και βαθμό, ενώ άλλες χώρες, οι οποίες δεν λογίζονται ποδοσφαιρικά μεγαθήρια, έκαναν τις υπερβάσεις τους και βρέθηκαν στο σπουδαίο αυτό ραντεβού, το οποίο κατέκτησε δικαίως η Ισπανία.

Αυτόματα, το μυαλό πάει και στη δική μας εθνική ομάδα και το ερώτημα το οποίο τίθεται είναι: «Εμείς δεν μπορούμε;». Μπορεί συλλογικά να έχουμε παρουσιάσει σημαντικά επιτεύγματα και να έχουμε γίνει «πρόβλημα» για άλλες χώρες όσον αφορά την κατάταξη της UEFA, σε εθνικό όμως επίπεδο δεν μπορέσαμε να προκαλέσουμε εντύπωση.

Σε Μουντιάλ είναι απίθανο να πάμε, εκτός αν το... διοργανώσουμε. Που σίγουρα δεν μπορούμε. Εδώ τα γήπεδά μας δεν περνάνε τους ελέγχους. Έτσι η... λιγούρα πάει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, το οποίο επίσης «μεγάλωσε» και διοργανώνεται με 24 ομάδες και άρα υπάρχουν περισσότερες θέσεις. 

Ζηλέψαμε που είδαμε αντίστοιχες εθνικές να ζουν το όνειρό τους. Ας το κάνουμε κι εμείς. Είναι αλήθεια πως με τον Άκη Μάντζιο στο πηδάλιο βγάλαμε αρετές. Αν μη τι άλλο, αποδείχθηκε πως μπορούν να παίξουν με τσαγανό και αυταπάρνηση οι διεθνείς μας. Υπάρχει καλή φουρνιά η οποία μπορεί να αφήσει το στίγμα της.

Ναι, δεν είναι εύκολο, όμως δεν είναι ανέφικτο. Αν η κληρωτίδα (6 Δεκεμβρίου θα μάθουμε αντιπάλους) είναι καλή μαζί μας, θα ανοίξει σίγουρα η όρεξη. Για κάποιους θα είναι και η τελευταία ευκαιρία. Και αυτό είναι επιπλέον κίνητρο ώστε να πουν αντίο με ένα σπουδαίο επίτευγμα.