Η σημερινή μέρα είναι αλλιώτικη για εμάς στο αθλητικό τμήμα του «Πολίτη». Από μπροστά μας περνούν δεκάδες στιγμές με τον Δημήτρη Δημητρίου, στιγμές που είναι αδύνατον να σβήσουν με το πέρασμα του χρόνου ή την απώλεια του αγαπημένου μας μάστρου. Παραμένουν ζωντανές, σαν να συμβαίνουν τώρα.

Για εμάς, ο «Πολίτης» δεν υπήρξε ποτέ ένας απλώς χώρος εργασίας. Ήταν ένας χώρος φιλίας, σύνδεσης, ανθρωπιάς και φυγής από την καθημερινότητα. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα υπήρχε, αν πρωτεργάτης του τμήματος δεν ήταν ο Δημήτρης.

Δεν ήταν απλώς ο άνθρωπος που «έχτισε» το αθλητικό τμήμα της εφημερίδας μας. Ήταν εκείνος που, με ένα μοναδικό χάρισμα, ένωσε διαφορετικούς χαρακτήρες, δημιουργώντας βαθείς δεσμούς, που δεν διακόπτονταν ακόμη και όταν οι δρόμοι μας άλλαζαν επαγγελματικά.

Δεν μας δίδαξε τη δημοσιογραφική δεοντολογία, την ελευθερία της έκφρασης ή τον σεβασμό μέσα από θεωρίες. Μας τα έδειχνε καθημερινά, με τις πράξεις και το παράδειγμά του. Δεν υπήρξε ποτέ ο «αυστηρός» προϊστάμενος. Με έναν δικό του, μοναδικό τρόπο, κέρδιζε το απόλυτο από τον καθένα μας, χωρίς διαταγές, μόνο με την προσωπικότητά του.

Ξεκινώντας στον «Πολίτη» πριν από 23 χρόνια, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ο αρχισυντάκτης μου, θα γινόταν ένας άνθρωπος δικός μου. Αυτός όρισε τη σχέση μας, ή καλύτερα, η απλότητά του.

Μάστρε μου, σε ευχαριστούμε για όλα.

Η θέση σου στο γραφείο ποτέ δεν άδειασε. Είσαι πάντα εκεί. Να πίνεις τον καφέ σου, να κουβεντιάζουμε, να αστειευόμαστε. Θα είσαι πάντα στις καρδιές και στο μυαλό μας. Ζωντανός…