Η φωτογραφία με τη γαλαζοκίτρινη εξέδρα του «Στέλιος Κυριακίδης» στις 17:00 την προηγούμενη Τετάρτη και αυτή με τη γαλαζοκίτρινη εξέδρα του «Νίκος Σολομωνίδης» στις 20:00 της ίδια μέρας μου κόλλησε στο μυαλό (δείτε την εδώ). Η αλήθεια είναι πως χωρίς να έχω ζήσει στη Λεμεσό, ή να έχω τόσο στενή επαφή με ΑΕΛίστες, μου δημιουργήθηκε ασυναίσθητα στο μυαλό μια εικόνα οπαδικής αγάπης, διαφορετική από άλλες ομάδες. 

Αυτό, πυκνά συχνά ενισχύεται, όταν στις διάφορες συζητήσεις πετάγεται ένας και ρίχνει ατάκες του στιλ, άλλο επίπεδο αυτοί, ή οι ΑΕΛίστες δημιουργούν την καλύτερη κερκίδα κ.ο.κ. Τώρα που το σκέφτομαι, μου ήρθε και μία αναλαμπή με τους ΑΕΛίστες να φωνάζουν για 70 λεπτά περίπου «φέρτο, φέρτο» (προ Ακύλα εποχή) στον τελικό του κυπέλλου προ τριετίας στο ΓΣΠ. Σε κάθε περίπτωση και επιστρέφοντας στην εν λόγω viral φωτογραφία, μπορεί κανείς να βγάλει διάφορα συμπεράσματα κάνοντας μία σχεδόν επιδερμική ανάλυση.

Πρώτα το προφανές, ότι μιλάμε για ανθρώπους που τοποθετούν την αγάπη τους για την ομάδα, ανεξαρτήτως αθλήματος και δεν ξενερώνουν ποτέ. Αυτό, δεν επαφίεται μόνο στο ότι μετά από έναν αποκλεισμό στη μπάλα, πήγαν να δουν έναν αγώνα μπάσκετ λίγες ώρες αργότερα.

Ας αναλογιστεί κανείς, πόσες πίκρες τους κέρασε το ποδοσφαιρικό τα τελευταία χρόνια.  Πόσες γκέλες στιλ… Οτσόα αναθεμάτισαν… Ο ΑΕΛίστας λοιπόν υπομένει, αλλά κυρίως επιμένει. Και ο επιμένων συνήθως νικά. Γι΄αυτούς, στο μυαλό τους είναι πάντα νικητές. Το θέμα είναι, πότε επιτέλους θα σταθεροποιηθεί μία κατάσταση κυρίως στο ποδοσφαιρικό που θα έχει έστω το 40%-50% της σταθερής τους αγάπης, προσήλωσης και αυταπάρνησης…