Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Άντρος Καραπατάκης «μεγάλωσε» την ΑΕΚ, η οποία κάθε χρόνο πρωταγωνιστεί στις εγχώριες διοργανώσεις, ενώ υπό την προεδρία του η ομάδα παραμένει οικονομικά υγιής. Και αυτό έχει τεράστια σημασία.

Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ΑΕΚ πραγματοποιεί «ευρωπαϊκές υπερβάσεις», όπως φέτος, που είναι ο μόνος κυπριακός σύλλογος που συνεχίζει στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

Από την άλλη, οι επιτυχίες δεν συνεπάγονται «αλάθητο» ή απουσία κριτικής. Αν μετά από τρεις συνεχόμενες αποτυχίες στο πρωτάθλημα δεν υπάρχει κριτική από τους φίλους της ομάδας, αυτό μπορεί να ισοδυναμεί με «παραίτηση» και να είναι επικίνδυνο. Με λίγα λόγια, αν οι οπαδοί ενός συλλόγου δεν ασκούν κριτική όταν η ομάδα αποτυγχάνει, η «παραίτησή» τους μπορεί να δημιουργήσει άλλα προβλήματα: να μειωθεί η πίεση για βελτίωση, να χαθεί η λογοδοσία της διοίκησης και να χαλαρώσει γενικά ο στόχος της κατάκτησης του πρωταθλήματος.

Ο κόσμος της ΑΕΚ ακούει κάθε χρόνο τη διοίκηση να βάζει στόχο την κατάκτηση του τίλου, χωρίς η ομάδα να μπορεί να τον εκπληρώσει. Η κριτική, μέσα σε λογικά εννοείται πλαίσια, δεν είναι αχαριστία.

Πράγματι η διοίκηση του Άντρου Καραπατάκη προσπαθεί για την επίτευξη του στόχου της κατάκτησης του πρωταθλήματος. Όμως, οφείλει να κατανοεί τις αντιδράσεις του κόσμου, που δεν είδε ποτέ την ΑΕΚ στην κορυφή μετά την ενοποίηση.

Την ίδια ώρα οι φίλοι των κιτρινοπράσινων πρέπει να αναγνωρίζουν τις προσπάθειες και να επιδεικνύουν υπομονή, που όμως δεν αποκλείει την εποικοδομητική κριτική.

Σε τελική ανάλυση, η σχέση διοίκησης και φιλάθλων πρέπει να στηρίζεται σε αμοιβαία κατανόηση.

Η ΑΕΚ χρειάζεται την πίστη και τη στήριξη του κόσμου της, ενώ η διοίκηση επιβάλλεται να βάλει τα πράγματα κάτω και να αναρωτηθεί γιατί ο πολυπόθητος στόχος δεν έχει ακόμη εκπληρωθεί.