Δεν ξέρω τι ακριβώς μπορεί να προστεθεί για τον Γιάννη Κωνσταντέλια που να μην έχει ήδη ειπωθεί ή γραφτεί. Κι όμως, όσοι έχουμε την τύχη να τον παρακολουθούμε από κοντά, να αφουγκραζόμαστε τον παλμό του παιχνιδιού του, να βλέπουμε τις αντιδράσεις του κόσμου σε κάθε του επαφή με την μπάλα, μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα. Zούμε την εποχή του.

Έναν μήνα ακριβώς έμεινε εκτός δράσης και για το ίδιο διάστημα ο ΠΑΟΚ στερήθηκε τον πιο δημιουργικό του ποδοσφαιριστή. Η παρουσία του «Ντέλια» αλλάζει την εικόνα της ομάδας, δίνει ρυθμό, φαντασία και το... απρόβλεπτο στο παιχνίδι, στοιχεία που έλειψαν αισθητά όσο απουσίαζε. Ναι, ο ΠΑΟΚ είναι ένα δυνατό γκρουπ. Το «εμείς» σκεπάζει το «εγώ», κατά τη φιλοσοφία του Ραζβάν Λουτσέσκου, αλλά αν υπάρχει ένας παίκτης που «σπάει» τις νόρμες του Λουτσέσκου, όχι επιτηδευμένα, αλλά αυθόρμητα, πηγαία, είναι αυτός. 

Απέναντι στον Αστέρα AKTOR, έπαιξε δεν έπαιξε είκοσι λεπτά. Χωρίς να φτάσει στο μάξιμουμ της απόδοσής του, ακόμη στη διαδικασία επιστροφής, στην προσπάθεια να ανεβάσει ρυθμό και να βρει ξανά την αγωνιστική του κανονικότητα. Κι όμως, αυτό το μικρό διάστημα ήταν αρκετό για να αλλάξει την εικόνα.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας έβαλε ενέργεια, ταχύτητα, ένταση. Με μία-δύο επαφές, με μια κίνηση ανάμεσα στις γραμμές, με μια κάθετη σκέψη που δεν είναι αυτονόητη, παρέσυρε ολόκληρο το σύνολο. Και αυτό, ακόμη κι όταν δεν βρίσκεται στο 100%, λέει πολλά. Αυτά, βέβαια, δεν αποτελούν κάποια αποκάλυψη. Τα βλέπουν όσοι παρακολουθούν το παιχνίδι αμιγώς ποδοσφαιρικά, όσοι μπορούν να διακρίνουν την επιρροή πέρα από τα νούμερα.

Ανοίγει όμως μια μικρή παρένθεση, μια σκέψη που υπάρχει εδώ και καιρό στο μυαλό πολλών. Τι θα διαβάζαμε αν ο Κωνσταντέλιας αγωνιζόταν σε άλλη ομάδα; Πόσο πιο πληθωρική θα ήταν η αφήγηση γύρω από το όνομά του; Πόσο μεγαλύτερη θα ήταν η προβολή του impact του, σε σύγκριση με άλλους «διάττοντες αστέρες»; Κλείνει η παρένθεση. Γιατί η ουσία παραμένει ίδια. Όποιος θέλει να δει, βλέπει. Και όποιος καταλαβαίνει ποδόσφαιρο, αντιλαμβάνεται ακριβώς τι σημαίνει η παρουσία του μέσα στο γήπεδο.

Πάμε και στο κομμάτι του «εκτός». Στις φωνές των πιτσιρικάδων, λίγα μέτρα πιο πέρα, όταν αντιλήφθηκαν πως ο «Ντέλιας» κατέβηκε από το πούλμαν της αποστολής. Στη χαρά των μεγαλύτερων, στο άκουσμα της είδησης πως «ναι, επέστρεψε». Μια μικρή καθημερινή σκηνή, που δείχνει όμως πόσο βαθιά έχει περάσει στο συναίσθημα του κόσμου ο Γιάννης Κωνσταντέλιας.

Και μετά, εντός γηπέδου. Ένα πλάνο της NOVA από τον πάγκο, εκεί όπου καθόταν ο Κωνσταντέλιας, αρκούσε για να αναπτερώσει τις ελπίδες. Για να γεμίσει αισιοδοξία πως γύρισε, πως προστίθεται ξανά στη «μηχανή» του ΠΑΟΚ ενόψει της συνέχειας.

Και όταν ήρθε η στιγμή της εισόδου του, η Τούμπα σηκώθηκε στο πόδι. Μια αποθέωση αυθόρμητη, αυθεντική. Με τον Αλεσάντρο Μπιάνκο να τον καλωσορίζει με μια χαρακτηριστική κίνηση «υπόκλισης», σαν να αναγνώριζε κι εκείνος τη σημασία της επιστροφής του.

Άλλο εντυπωσιακό στοιχείο αυτό. Ο τρόπος με τον οποίο ο Γιάννης Κωνσταντέλιας «κυριαρχεί» εντός του γκρουπ, που τους κάνει να χαίρονται που είναι από την ίδια πλευρά, που παλεύουν μαζί στο γήπεδο, γνωρίζοντας ότι έχουν ένα υπερ-όπλο στο δυναμικό τους. Εκείνος που δυναμώνει το «εμείς» μέσα στο σύνολο.

Είναι τόσα πολλά αυτά που πρεσβεύει αυτός ο τύπος που ακούει στο όνομα... Κωνσταντέλιας. Με τον «Ντέλια» ξανά στο γήπεδο, ο ΠΑΟΚ βρίσκει το πιο ταιριαστό κομμάτι της ταυτότητάς του. Και μαζί του τη χαρά του ποδοσφαίρου. Και αυτό από μόνο του είναι τόσο σπουδαίο...

Πηγή: sdna.gr