Σαν να της αρέσει να υποφέρει της Αργεντινής. Είναι λες και είναι εθισμένη σ΄αυτό και ότι κι αν συμβεί, όπως κι αν ξεκινήσουν τα δικά της τα παιχνίδια, θα καταλήξουν σε δράμα. Ένα δράμα που στο τέλος έχει δάκρυα χαράς. Αυτά του «θεού» της μπάλας. Έως τώρα... 

Η Αλμπισελέστε είχε εύκολο μονοπάτι από τους ομίλους μέχρι τα ημιτελικά. Ε και; Υπέφερε κόντρα στο Πράσινο Ακρωτήρι, της βγήκε το λάδι με την Αίγυπτο και μας ξημέρωσε κυριολεκτικά (πάλι) με την Ελβετία.

Παρόλα αυτά, κατάφερε να προκριθεί στα ημιτελικά και τώρα έχει μπροστά της ένα από τα δύο μεγαθήρια που θα καλεστεί να βγάλει για να κατακτήσει το δεύτερο της σερί Μουντιάλ. Την Αγγλία και μετά είτε την Γαλλία, είτε την Ισπανία.

Όποιος έχει παρακολουθήσει 3-4 παιχνίδια του φετινού Μουντιάλ, δεν μπορεί να μην συμφωνήσει πως και η Αγγλία και η Γαλλία και η Ισπανία είναι ομάδες ποιοτικότερες από την Αργεντινή.

Συνεπώς, η ομάδα του Σκαλόνι πάει στην τελική ευθεία ως το τέταρτο φαβορί.

Είναι όμως κάποια στοιχεία που έχει, που σε κάνουν να πιστεύεις πως μπορεί να το κάνει.

Αρχικά Μέσι…

Messi in tears after the final whistle.#FifaWorldCup pic.twitter.com/2RcEQnEyqJ

— Irfan Hossain Abir (@itsirfanaabir) July 7, 2026

Στο χειρότερο του παιχνίδι, κόντρα στην Ελβετία, είχε συμμετοχή στο 1-0 του Μακάλιστερ ενώ έφτιαξε και μερικές άλλες ευκαιρίες για να πετύχει ένα γκολ. Το θέμα με τον Pulga είναι ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει καθοριστικός. Όπως είπε και ο Ζλάταν, στο ματς με την Αίγυπτο, αφότου έχασε το πέναλτι έγινε… τέρας (animal είπε) και δεν σταμάτησε ποτέ μέχρι να πετύχει τον στόχο του.

Στα 39 του, έχει αγωνιστεί σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια. Στα 39 του, ενώ έχει κατακτήσει ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, φαίνεται ακόμα το ίδιο πεινασμένος. Άσχετα αν το σώμα δεν ακολουθεί πάντα το μυαλό, έμαθε να χρησιμοποιεί πρώτα το δεύτερο για να οδηγήσει το πρώτο όποτε πρέπει, εκεί και όπου πρέπει.

Η Αργεντινή είναι φτιαγμένη για το στιλ του Μέσι τώρα. Δηλαδή, ο Μέσι δεν είναι τόσο εργατικός στο γήπεδο, όμως οι υπόλοιποι κάνουν όσα πρέπει για να γίνει ξανά κομβικός. Και το τρομερό είναι πως γίνεται. 

Ξανά για το παιχνίδι με την Ελβετία…

Ο Μέσι δεν ήταν καλός, οπότε να μια καλή στιγμή να εμφανιστεί ο Άλβαρες και ο Λαουτάρο. Το ΄καναν. Ο πρώτος πέτυχε ασύλληπτο γκολ και ο δεύτερος τέλειωσε το παιχνίδι οδηγώντας μας με τον πανηγυρισμό του, στο άλλο στοιχείο που χαρακτηρίζει την Αργεντινή...

Το πάθος

🚨 GOAL! Lautaro Martínez gets on the scoresheet! 🇦🇷⚽
Lautaro Martínez finds the back of the net! Clinical finish. 🎯⚽ pic.twitter.com/P1DC3NFR9I

— OLUWA (@Oluwa22km) July 12, 2026

⁉️💥 ¿Debió ver Lautaro Martínez la segunda amarilla por celebrar con el público?

✅ 𝗡𝗢.

👉🏻 El argentino se acerca al público pero apenas interactúa con él, manteniendo la distancia.

▪️ Este tipo de situaciones solo son sancionables si generan un problema de seguridad. pic.twitter.com/yZEV0Ligz8

— Archivo VAR (@ArchivoVAR) July 12, 2026

Κάποιοι υποστηρίζουν πως να τα στέκεται κανείς στο πάθος μίας ομάδας έναντι μίας άλλης, σε μία τέτοια διοργάνωση, σε αυτό το σημείο είναι να χαμε να λέγαμε. Συμφωνώ κάπως…

Τι, δηλαδή η Αγγλία, η Ισπανία και η Γαλλία δεν θα έχουν πάθος για να φτάσουν μέχρι το φινάλε;

Το θέμα με την Αργεντινή είναι το εξής.

Έχει καταφέρει ο Σκαλόνι, ο Μέσι, ο Μαρτίνες (by the way, πιάσε κάτι παραπάνω τώρα με Αγγλία) ή οποιοσδήποτε άλλος «υπεύθυνος» γι αυτό, αυτό να βγαίνει πρώτο. Δηλαδή βλέπεις μία ομάδα που προσπαθεί και κάποτε τα καταφέρνει, να επιβάλλεται μόνο με την αύρα που έχει, το πάθος, το ποδοσφαιρικό ξύλο και τα τάκλιν στο ψαχνό. Στο 1΄τον Παρέδες τον ενδιαφέρει μόνο να βγάλει την επόμενη μονομαχία. Στο 2΄τον Έντσο και τον Μακάλιστερ, να περάσουν την επόμενη κάθετη. Τον Μέσι τον ενδιαφέρει να κρατήσει δυνάμεις έως το τέλος για μία τελευταία ντρίμπλα, ή ένα τελευταίο σουτ. 

Ο κόσμος...

Είναι εντυπωσιακή η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι Αργεντίνοι στα γήπεδα της Αμερικής. Ικανή να περάσει από τα ηχεία των τηλεοράσεων ολόκληρου του κόσμου. Αυτή η ενέργεια., όσο μπαρούφες κι αν τα θεωρούν κάποιοι αυτά, μεταφέρεται στους παίκτες. Ειδικά σε αυτούς που παίζουν λίγο περισσότερο με το συναίσθημα παρά με τις τακτικές και τους πίνακες με τα μαγνητάκια και τα τάμπλετ. 

Πάλι όμως, επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα. 

Είναι ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΡΚΕΤΑ για να το πάρει ξανά η Αργεντινή; 

Αν ναι, τότε οκ, πάμε πάσο και απλά προσκυνάμε (ξανά) τον κοντό και τους φίλους του.