«Χριστοφοράκη, πήρες το άρθρο». Αυτό μου έγραφες, Δημήτρη μου, κάθε φορά που έστελνες κομμάτι για να μπει στην αγαπημένη σου στήλη. Εκείνη τη στήλη που αποτελούσε για σένα έναν ιερό χώρο. Που, μέσα από αυτήν, κτυπούσες το καμπανάκι για τα κακώς έχοντα, έβαζες στη θέση τους άτομα που πίστευες ότι κάνουν κακό στον αθλητισμό και στην κοινωνία, επαινούσες άτομα για την προσφορά τους και έδινες έναν σωρό συμβουλές. Αμέτρητα άρθρα που αποτελούν παρακαταθήκη, ακόμη και μετά την αποχώρησή σου προς τα τέλη του 2020. Το έκανες χωρίς να σε νοιάζει αν παρεξηγηθεί ακόμη και ο καλύτερός σου φίλος. Δεν σε ενδιέφερε. Αυτό που σε ενδιέφερε ήταν να στείλεις το μήνυμα.

Από το πρωινό της περασμένης Δευτέρας, χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας όταν πληροφορηθήκαμε τον θάνατό σου. Και σου είπαμε «αντίο» την περασμένη Τετάρτη, εκεί όπου πλήθος κόσμου βρέθηκε για να αποχαιρετήσει έναν σπουδαίο άνθρωπο. Και από την προσέλευση φάνηκε ο σεβασμός και η εκτίμηση προς το πρόσωπό σου.

Την 11η Απριλίου, Μεγάλο Σάββατο, φιλοξενήθηκε το τελευταίο σου άρθρο στον ΠΟΛΙΤΗ και στο «ΓΗΠΕΔΟ». Αν και ακόμη και με την επιδείνωση της υγείας σου, με ρωτούσες αν ήθελα να μου στείλεις. Δεν έβαλες ποτέ στην άκρη την πένα σου. Γιατί μέσα από το γράψιμο, με ρεπορτάζ και άρθρα, αντλούσες δύναμη. 

Μας δίδαξες πολλά, Δημήτρη Δημητρίου. Και ποτέ δεν πρέπει να τα ξεχάσουμε. Οφείλουμε να τα έχουμε ως οδηγό. Όχι μόνο στο επάγγελμά μας αλλά και στη ζωή μας.