Η Ισπανία έχει ήδη το δεύτερο αστέρι της και, μαζί με αυτό, μια προνομιακή θέση στην ιστορία του ποδοσφαίρου. 

Αλλά ο θρίαμβος στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2026, η νίκη στην παράταση με 1-0 επί της Αργεντινής στον τελικό του Νιου Τζέρσεϊ,  ανοίγει επίσης την πόρτα σε  ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις. 

Πρώτη πρόκληση: με την Ιταλία του Mεάτσα και τη Βραζιλία του Πελέ

Η πρώτη από τις μεγάλες προκλήσεις-όπως αναφέρει η ισπανική εφημερίδα Marca σε σχετική της ανάλυση- είναι να κερδίσει δύο συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα. Ένα κατόρθωμα για πολύ λίγους, δύο ομάδες που άλλαξαν την ιστορία του ποδοσφαίρου. 

Η πρώτη ήταν η Ιταλία. Το 1934, ηγούμενοι μιας ομάδας που περιλάμβανε προσωπικότητες όπως ο Τζουζέπε Μεάτσα - ο θρύλος από τον οποίο πήρε το όνομά του το στάδιο της Ίντερ - και ο Ενρίκε Γκουάιτα, ένας από τους πολιτογραφημένους παίκτες, κέρδισαν το πρώτο τους αστέρι εναντίον της Τσεχοσλοβακίας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1938, θριάμβευσαν ξανά, σηκώνοντας για άλλη μια φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο εναντίον της Ουγγαρίας και γίνοντας η πρώτη ομάδα που κέρδισε δύο συνεχόμενους τίτλους.

Πέρασαν είκοσι χρόνια πριν συμβεί ξανά κάτι παρόμοιο. Τότε εμφανίστηκε ο Πελέ. Η Βραζιλία κατέκτησε τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958 και του 1962 με μια απαράμιλλη γενιά, γεμάτη ταλέντο και με επικεφαλής τον «βασιλιά», δίπλα σε ονόματα όπως ο Γκαρίντσα και ο Βάβα. 

Να σημειωθεί ότι στη Σουηδία το 1958, ο Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο ήταν μόλις 17 ετών, αλλά τίποτα δεν τον εμπόδισε να οδηγήσει την ομάδα του στην κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. 

Δεύτερη πρόκληση: σπάζοντας την «κατάρα» της Γαλλίας του Ζιντάν

Η δεύτερη πρόκλησηαναφέρεται απευθείας στην πρόσφατη ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Από τότε που η Γαλλία του Ζινεντίν Ζιντάν κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1998 μπροστά στο κοινό της, καμία χώρα που διοργανώνει το τουρνουά δεν έχει καταφέρει να κερδίσει το τουρνουά στην έδρα της. 

Σχεδόν τρεις δεκαετίες έχουν περάσει από τότε που ένα γήπεδο στην έδρα της γιόρτασε για τελευταία φορά ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα. Έκτοτε, καμία από τις χώρες που διοργανώνουν το τουρνουά - Νότια Κορέα και Ιαπωνία το 2002, Γερμανία το 2006, Νότια Αφρική το 2010, Βραζιλία το 2014, Ρωσία το 2018, Κατάρ το 2022 και ΗΠΑ, Μεξικό και Καναδάς το 2026 - δεν έχει καταφέρει αυτό το κατόρθωμα. Ένα είδος «κατάρας» που φαίνεται να στοιχειώνει τα έθνη που διοργανώνουν το τουρνουά στον 21ο αιώνα.

Ωστόσο, δεν ήταν πάντα έτσι. Σε όλη την ιστορία του τουρνουά, το να είναι η διοργανώτρια χώρα έχει προσφέρει ένα μικρό πλεονέκτημα, παίζοντας στην έδρα της μπροστά στους δικούς της οπαδούς. Το πρώτο προηγούμενο ήρθε με την Ουρουγουάη το 1930, όταν η Σελέστε εγκαινίασε την ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου σηκώνοντας το τρόπαιο στο Μοντεβιδέο. 

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1934, η Ιταλία επανέλαβε το κατόρθωμα, κερδίζοντας τον τίτλο στη Ρώμη. 

Μετά από αυτό, πέρασαν περισσότερες από τρεις δεκαετίες χωρίς διοργανώτρια χώρα να κερδίσει το τουρνουά, μέχρι που η Αγγλία θριάμβευσε στο Λονδίνο το 1966. 

Στη συνέχεια, η Δυτική Γερμανία, στο Μόναχο το 1974, και η Αργεντινή, στο Μπουένος Άιρες το 1978, προσχώρησαν σε αυτό το...κλαμπ. 

Τέλος, η Γαλλία. Το 1998, στο Παρίσι, η ομάδα με επικεφαλής τον Ζινεντίν Ζιντάν κέρδισε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το 2030 περιμένει την ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε να συνεχίσει να γράφει ιστορία. Στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, με την Ισπανία ως μία από τις διοργανώτριες-μαζί με Μαρόκο και Πορτογαλία και αγώνες σε Ουρουγουάη, Αργεντινή και Παραγουάη-, η εθνική ομάδα  της Ισπανίας θα επιδιώξει να γράψει ένα ακόμη μοναδικό κεφάλαιο.