Ο Αντόνιο Κόντε βρίσκεται ελεύθερος στην αγορά από το φινάλε της περασμένης σεζόν, όταν και αποχώρησε από τη Νάπολι. Στην διετία που παρέμεινε στην πόλη του ιταλικού Νότου, ο 57χρονος τεχνικός ευτύχησε να πανηγυρίσει την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Serie A και του Super Cup Ιταλίας με τους “παρτενοπέι”.

Έκτοτε, απολαμβάνει τις… διακοπές του και προετοιμάζεται για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του στους πάγκους.

Σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο “Athletic”, ο Ιταλός προπονητής μίλησε, μεταξύ άλλων, για το ποδόσφαιρο που εξελίσσεται διαρκώς, ενώ σκιαγράφησε το προφίλ της επόμενης ομάδας που θα ήθελε να αναλάβει στην επιστροφή του στους πάγκους.

“Το ποδόσφαιρο εξελίσσεται συνεχώς και οφείλουμε να συμβαδίζουμε με την εποχή. Σήμερα όλοι είναι πιο θαρραλέοι. Παλαιότερα, αν αντιμετώπιζες τη Σίτι ή τη Λίβερπουλ, η ποιοτική διαφορά ήταν τεράστια, οπότε επέλεγες να αμυνθείς σε μεσαίο μπλοκ και να τους παραχωρήσεις την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτό δεν συμβαίνει πια”.

Για τις δύο περσινές φιναλίστ του Champions League: “Υπάρχει κατεύθυνση, υπάρχει όραμα. Ο Αρτέτα καθορίζει την κατεύθυνση, ακριβώς όπως έκαναν ο Κλοπ και ο Γκουαρδιόλα. Κατά τη γνώμη μου, ο προπονητής πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο. Πρέπει να είναι σημαντικός. Αν δεν είσαι ικανοποιημένος, τον απολύεις. Ο προπονητής είναι αυτός που δίνει την κατεύθυνση και το όραμα. Διαθέτει τη δική του ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Δεν μπορείς να έχεις δύο διαφορετικά οράματα, τον σύλλογο από τη μία πλευρά και τον προπονητή από την άλλη. Αν αυτά τα δύο οράματα ευθυγραμμιστούν και βρεθεί η σωστή ισορροπία, τότε σημειώνεται πρόοδος.

Στην Παρί Σεν Ζερμέν, δεν κατάφεραν να κατακτήσουν το τρόπαιο του Champions League έχοντας στη σύνθεσή τους τους Εμπαπέ, Μέσι και Νεϊμάρ. Μιλάμε για τους κορυφαίους παίκτες στον κόσμο. Όμως, αντιλαμβάνεσαι ότι πρέπει να υπάρχει ισορροπία και χημεία. Δεν μπορείς απλώς να πιστεύεις ότι αρκεί να συγκεντρώσεις τους καλύτερους παίκτες σε μια ομάδα για να κερδίσεις. Τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι.

Ο Λουίς Ενρίκε έχει πετύχει σπουδαία πράγματα, αλλά καθοριστική ήταν και η στάση του συλλόγου: στήριξαν τον προπονητή, κάτι που δεν είχαν κάνει τα προηγούμενα χρόνια. Ο πρόεδρος του συλλόγου, Νάσερ Αλ Κελαϊφί, ήταν πάντα εκεί, όπως και ο Λουίς Κάμπος (που ουσιαστικά εκτελεί χρέη αθλητικού διευθυντή). Ο Λουίς Ενρίκε ήρθε και είπε: «Αυτό θέλω να κάνω». Αγκάλιασαν αυτό το όραμα. Ίσως το είχαν και παλαιότερα, αλλά τους έλειπε η αποφασιστικότητα να το υλοποιήσουν. Κατά τη γνώμη μου, ο Λουίς Ενρίκε έχει πετύχει κάτι το εξαιρετικό. Κατάφερε να κάνει την Παρί Σεν Ζερμέν να ακολουθήσει τη δική του φιλοσοφία – κάτι που η ομάδα δεν είχε κάνει στο παρελθόν”.

Για τη διαφορά της Premier League με τα υπόλοιπα πρωταθλήματα: “Στην Αγγλία σήμερα χρησιμοποιούν μπαζούκα, ενώ παντού αλλού χρησιμοποιούν ακόμη πιστόλι. Όμως πρέπει να προσέχουμε και πώς ξοδεύονται τα χρήματα. Γι’ αυτό μιλούσαμε νωρίτερα για τη σημασία των σωστών εκτιμήσεων και του οράματος: μπορεί να έχεις τα χρήματα, αλλά πρέπει να τα ξοδεύεις με σύνεση”.

Όσο για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του: “Αν πας σε έναν σύλλογο του οποίου η ιστορία μιλάει από μόνη της, μια ιστορία γεμάτη τρόπαια, τίτλους πρωταθλήματος και νίκες, μπορείς να τιμήσεις αυτή την ιστορία μόνο με έναν τρόπο: έχοντας τη φιλοδοξία να επαναφέρεις την ομάδα, αν δεν βρίσκεται ήδη εκεί, στη διεκδίκηση αυτών των στόχων. Γνωρίζω πολύ καλά ότι μόνο μία ομάδα μπορεί να κερδίζει κάθε χρόνο, αλλά οφείλω να κουβαλάω μέσα μου, και να εμφυσώ στις καρδιές των φιλάθλων, των παικτών και των διοικούντων, εκείνη τη σπίθα, εκείνη την ελπίδα που σε κάνει να λες: «Μπορούμε να τα καταφέρουμε».

Ακόμη και εκείνο το ένα τοις εκατό… αλλά πρέπει να είναι ένα ένα τοις εκατό που μπορεί να μετατραπεί σε 70, 80 ή και 100 τοις εκατό. Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο που το μεταδίδεις. Ο προπονητής παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς είναι αυτός που μεταφέρει το μήνυμα, μέρα με τη μέρα. Έχει καθημερινή επαφή με όλους: με το επιτελείο του, τον μασέρ, τον φροντιστή, τον φυσικοθεραπευτή, τον υπεύθυνο του χλοοτάπητα… ανθρώπους που πρέπει να συμμετέχουν ενεργά και να νιώθουν κομμάτι της προσπάθειας για τη συγγραφή ιστορίας. Και ιστορία γράφεις μόνο μέσα από τις νίκες.

Υπάρχουν πολλοί σύλλογοι που έχουν κάπως λησμονήσει την ιστορία τους. Θα ήθελα να πάω σε έναν από αυτούς τους συλλόγους, να ξεσκονίσω αυτή την ιστορία και να την κάνω να λάμψει ξανά. Συλλόγους όπου υπάρχει πίεση, όπου, τελικά, γνωρίζεις πολύ καλά ότι δεν πηγαίνεις απλώς για να συμμετάσχεις, αλλά για να ανταγωνιστείς”.