Το γεγονός ότι ψάχνουν ακόμη δικαιολογίες για μια εντός έδρας ήττα, η οποία ίσως αποδειχθεί καθοριστική για έξοδο στην Ευρώπη μέσω πρωταθλήματος, δείχνει πόσο πολύ μίκραιναν κάποιοι την ομάδα που ονομάζεται ΑΠΟΕΛ. Λες και είναι ντροπή να πεις ξεκάθαρα, πως αυτοί είμαστε, τόσα δώσαμε, τόσα πήραμε. Κι εδώ που τα λέμε, η ομάδα χωρίς Κωνσταντίνο Λαΐφη στην άμυνα, μπορεί να χάσει από τον οποιονδήποτε και αυτό φάνηκε και στο ντέρμπι με την Ανόρθωση. Αυτή η υπεροψία στον ΑΠΟΕΛ, ότι εγώ είμαι ο ένας και μοναδικός, θα πρέπει να σταματήσει...

Και για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, ελπίζουμε ότι έστω και την ύστατη οι Γιαννακού, Αντωνίου και γιατί όχι και ο Πουρσαϊτίδης θα πάρουν περισσότερο χρόνο για να διορθώσουν πράγματα, με ή χωρίς τον κορυφαίο Λαΐφη, ο οποίος δεν γλιτώνει το χειρουργείο. Παίκτες όπως ο Ντέγκενεκ που κάνουν τάκλιν, από πίσω, μέσα στη περιοχή, πέρασαν αρκετοί, δεν έπεισαν κι έφυγαν...

Το παιχνίδι με τον Άρη στη Λεμεσό, τελευταίο της κανονικής σεζόν, θα χρησιμοποιηθεί ως τεστ για τους επικείμενους στόχους. Θα δείξουν αν μπορεί ο ΑΠΟΕΛ να μείνει στο κόλπο, για εξασφάλιση ευρωπαϊκού εισιτηρίου μέσω του πρωταθλήματος, καθώς πλέον είναι 6ος και στο -5 από την 3η θέση ή θα παίξει τα ρέστα του, μέσω κυπέλλου.