Το διπλό στο «Στέλιος Κυριακίδης» ήταν κάτι περισσότερο από νίκη για την ΑΕΛ. Ένα τρίποντο ικανό να στείλει πολλαπλά μηνύματα ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος. Η ομάδα της Λεμεσού, παρόλο που ταξίδεψε στην Πάφο έχοντας κερδίσει το προηγούμενο παιχνίδι, είχε από πάνω της ξανά το σύννεφο της αμφισβήτησης. Αυτό που την καταδιώκει τα τελευταία αρκετά χρόνια, αφήνοντάς την μακριά από τους στόχους της πολύ νωρίς μέσα στη σεζόν. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν και φέτος θα ισχύσει αυτό. Αυτό που φάνηκε όμως στο ντέρμπι της 4ης αγωνιστικής, είναι πως η φετινή ΑΕΛ βρίσκει τους τρόπους να ανταπεξέλθει σε δύσκολες καταστάσεις. Κάτι που δυσκολευόταν πολύ να κάνει πέρσι. 

Η νίκη κόντρα στη Νέα Σαλαμίνα, ήρθε διά πυρός και σιδήρου. Οι γαλαζοκίτρινοι της Λεμεσού κατάφεραν, έστω και με μεγάλη δυσκολία στο τέλος να σβήσουν μέρος της ντροπής του 6-0 από τον ΑΠΟΕΛ στο ΓΣΠ. Το διπλό στην έδρα της Πάφου, αλλά κυρίως η εμφάνισή της ομάδας, έδειξε πως οι παίκτες άφησαν για τα καλά πίσω τους εκείνο το βαρύ σκορ. Η ΑΕΛ ήταν εξαιρετική απέναντι σε έναν πολύ ποιοτικό αντίπαλο και θα μπορούσε να σκοράρει ακόμα περισσότερα γκολ.

Ο Ούγκο Μάρτινς προετοίμασε τους παίκτες του όπως έπρεπε κι αυτοί έκαναν στον αγωνιστικό χώρο όσα τους μετέφερε, φτάνοντας στη νίκη. Ουσιαστικά η ΑΕΛ πραγματοποίησε μία άριστα τακτικά εμφάνιση, σε μία έδρα που κανείς δεν περνά τόσο εύκολα. Πέρα από αυτό, το διπλό στην Πάφο έδειξε πως η ομάδα της ΑΕΛ μπορεί να ξεχωρίσει το αγωνιστικό από το εξωαγωνιστικό, μη αφήνοντας το δεύτερο να επηρεάσει τους ποδοσφαιριστές. Έγιναν πολλά πριν το ντέρμπι με τους κυπελλούχους. Η τιμωρία του Καφού, οι «φωνές» για τη διαιτησία, η αντίδραση του κόσμου στο δείπνο των προέδρων των σωματείων με την ηγεσία της ΚΟΠ. Και μην ξεχνάμε και το διπλό σοκ με τους τραυματισμούς των Τσατάκοβιτς και Γκομίς στην πρεμιέρα, το οποίο ομολογουμένως ακόμα συζητιέται. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι παίκτες κατέθεσαν ψυχή στο γήπεδο, δείχνοντας πως ναι, φέτος τα πράγματα μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά. Πως η ομάδα έχει την ποιότητα να πάρει μεγάλα παιχνίδια με εμφαντικό τρόπο και έναν προπονητή που, όντας ήρεμος, μπορεί να «διαβάσει» τον αντίπαλο κατανοώντας πού και πώς πρέπει να τον «χρυπήσει».