Ο παλαίμαχος άσος των γαλαζοκιτρίνων, Γιάννος Ιωάννου, στη συνέντευξη που μας παραχώρησε θυμάται πόσο έντονα βίωνε κάθε ήττα, από την ηλικία των 17 ετών, όταν καθιερώθηκε στην ομάδα, αποκαλύπτοντας μάλιστα μια χαρακτηριστική ιστορία με πρωταγωνιστές τους γονείς του. Αναλυτικά:

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του ΑΠΟΕΛ, η δική σας προσφορά αποκτά ακόμα μεγαλύτερη και ιστορική αξία. Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, στα χρόνια που ήσασταν στο γήπεδο, ποια ήταν η μεγαλύτερη ευθύνη που νιώθατε ως ποδοσφαιριστής και ηγέτης μιας ομάδας με τόσο βαρύ όνομα;

«Είχα πάντοτε την ευθύνη ως αρχηγός της ομάδας για τις επιτυχίες και για τις αποτυχίες. Ειδικά για τις αποτυχίες ένιωθα ότι η ευθύνη ήταν δική μου! Για να πω την αλήθεια, καλώς ή καλώς, αλλά κακώς πιστεύω, αυτή την ευθύνη την ένιωθα από τη στιγμή που μπήκα στο γήπεδο. Όταν στα 17 μου έγινα βασικός, ένιωθα τόσο μεγάλη ευθύνη, που για να καταλάβετε, όταν έχανε το ΑΠΟΕΛ, οι γονείς μου έκαναν μια εβδομάδα να μου μιλήσουν! Αυτή η ευθύνη συνεχίστηκε σε πιο μεγάλο βαθμό όσο μεγάλωνα μέσα στην ομάδα. Ένιωθα ότι για όλες τις αποτυχίες, τη μεγαλύτερη ευθύνη την είχα πάντα εγώ. Αυτό δεν είναι και τόσο καλό για το οποιοδήποτε άτομο, από τη στιγμή που έχεις να κάνεις με ένα ομαδικό άθλημα. Αλλά ευτυχώς πάντα είχα τα ψυχικά αποθέματα να επανέλθω και ίσως να βοηθούσε και το γεγονός ότι δουλεύαμε την εποχή μας. Την επομένη μέρα του αγώνα πηγαίναμε στη δουλειά. Ως εκ τούτου, ήταν ανάγκη να ασχοληθούμε και με τη δουλειά μας, κάτι που δεν μας άφηνε και πολύ μεγάλο διάστημα να σκεφτόμαστε μόνο την μπάλα».