ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗΣ

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που γράφουν ιστορία με τα επιτεύγματα και τα γκολ τους και υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα με τις αξίες και τη στάση ζωής τους. Ο Γιάννος Ιωάννου ανήκει και στις δύο κατηγορίες. Ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους στην ιστορία του ΑΠΟΕΛ, ο κορυφαίος σκόρερ της ομάδας, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με τη γαλαζοκίτρινη φανέλα, δεν χρειάζεται συστάσεις. Εκείνο, όμως, που ξεχωρίζει ακόμη και σήμερα, είναι η απλότητα, η ταπεινότητα και οι χαμηλοί τόνοι που τον χαρακτηρίζουν, παρά τη σπουδαία ποδοσφαιρική του διαδρομή.

Από την ΕΝΑΔ στον ΑΠΟΕΛ σε ηλικία μόλις 15 ετών ξεκίνησε μια πορεία που ελάχιστοι ποδοσφαιριστές μπορούν να διαγράψουν. Είκοσι χρόνια με την ίδια φανέλα, 264 γκολ με την αγαπημένη του ομάδα και άλλα έξι με την Εθνική, 16 τίτλοι (τέσσερα πρωταθλήματα, έξι κύπελλα και έξι Σούπερ Καπ) και μια θέση στην κορυφή της ιστορίας του συλλόγου. Μια διαδρομή γεμάτη επιτυχίες, ευθύνες και μεγάλες στιγμές, την οποία ο ίδιος θυμάται με ευγνωμοσύνη, χωρίς να ξεχνά ποτέ ότι όσα πέτυχε τα οφείλει στην ομάδα και στους συμπαίκτες του.

Κι εκεί, ανάμεσα στις μεγάλες ποδοσφαιρικές αναμνήσεις και τις βαθύτερες σκέψεις του για το παρόν και το μέλλον του ΑΠΟΕΛ, ακούστηκε μια φράση που έδωσε ξεχωριστό βάρος στη συζήτησή μας. Μέσα σε μία και μόνο πρόταση, φανέρωσε τον απέραντο σεβασμό του προς τον αγαπημένο του σύλλογο: «Δεν φίλησα ποτέ μου το σήμα του ΑΠΟΕΛ! Το σήμα του ΑΠΟΕΛ είναι κάτι σπουδαίο!», είπε, με λόγια που αποτυπώνουν τη δική του ξεχωριστή αντίληψη για το μεγαλείο και τη σημασία του συλλόγου που υπηρέτησε για δύο δεκαετίες.

Σε συνέντευξή του στο «Γήπεδο» της εφημερίδας «Πολίτης», με αφορμή τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής του ΑΠΟΕΛ, ο Γιάννος Ιωάννου μιλά, μεταξύ άλλων, για τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του, την ευθύνη της αρχηγίας και το όραμά του για τον σύλλογο στον δεύτερο αιώνα της ιστορίας του.

Τι σημαίνει για εσάς ο ΑΠΟΕΛ;

«Ο ΑΠΟΕΛ είναι ένα κομμάτι της ζωής μου, ίσως το ίδιο σημαντικό όπως είναι και η οικογένειά μου. Από τα 15 μου η λέξη ΑΠΟΕΛ ακούγεται συνέχεια από το στόμα το δικό μου και δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό μου. Είναι κάτι το οποίο με ικανοποιεί και με ευχαριστεί, αλλά και με ανησυχεί».

Γιατί σας ανησυχεί;

«Είναι δυστυχώς οπωσδήποτε ανησυχητική η εποχή στην οποία ζούμε αυτή τη στιγμή. Ενώ έχουμε ζήσει κάτι το ανεπανάληπτο, για το οποίο είμαστε πανευτυχείς, με τη λέξη και την ιδέα που λέγεται ΑΠΟΕΛ, αυτή τη στιγμή είναι ανησυχητική η κατάσταση. Παρ΄ όλα αυτά, επειδή είμαι φύσει αισιόδοξο άτομο, θέλω να πιστεύω ότι, επειδή το ΑΠΟΕΛ ξανά έζησε δύσκολες εποχές, θα ανταπεξέλθει κι αυτή τη φορά επιτυχώς ώστε να φθάσει εκεί που ανήκει και αξίζει να είναι».

Ποια στιγμή της ποδοσφαιρικής σας διαδρομής εξακολουθεί να σας συγκινεί περισσότερο όταν τη θυμάστε;

«Σίγουρα είναι πολλές οι στιγμές! Η στιγμή που μόλις πήγα στον ΑΠΟΕΛ, η στιγμή που ξεκίνησα να παίζω στον ΑΠΟΕΛ, η τελευταία μου συμμετοχή! Επίσης, φεύγοντας από τον ΑΠΟΕΛ και αναλαμβάνοντας ένα νέο πόστο, πάνω από μια δεκαετία ως βοηθός και ζώντας τις πολύ μεγάλες επιτυχίες, που ήμουν ευλογημένος να ζήσω, όταν πήγαμε στους οχτώ του Τσάμπιονς Λιγκ με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Μας βοήθησε ο Θεός να φτάσουμε εκεί που φτάσαμε! Είναι στιγμές που με κάνουν πανευτυχή και εύχομαι και σε άλλους να ζήσουν και να νιώσουν αυτό που ένιωσα εγώ».

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του ΑΠΟΕΛ, η δική σας προσφορά αποκτά ακόμα μεγαλύτερη και ιστορική αξία. Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, στα χρόνια που ήσασταν στο γήπεδο, ποια ήταν η μεγαλύτερη ευθύνη που νιώθατε ως ποδοσφαιριστής και ηγέτης μιας ομάδας με τόσο βαρύ όνομα;

«Είχα πάντοτε την ευθύνη ως αρχηγός της ομάδας για τις επιτυχίες και για τις αποτυχίες. Ειδικά για τις αποτυχίες ένιωθα ότι η ευθύνη ήταν δική μου! Για να πω την αλήθεια, καλώς ή καλώς, αλλά κακώς πιστεύω, αυτή την ευθύνη την ένιωθα από τη στιγμή που μπήκα στο γήπεδο. Όταν στα 17 μου έγινα βασικός, ένιωθα τόσο μεγάλη ευθύνη, που για να καταλάβετε όταν έχανε το ΑΠΟΕΛ, οι γονείς μου έκαναν μια εβδομάδα να μου μιλήσουν! Αυτή η ευθύνη συνεχίστηκε σε πιο μεγάλο βαθμό όσο μεγάλωνα μέσα στην ομάδα. Ένιωθα ότι για όλες τις αποτυχίες, τη μεγαλύτερη ευθύνη την είχα πάντα εγώ. Αυτό δεν είναι και τόσο καλό για το οποιοδήποτε άτομο, από τη στιγμή που έχεις να κάνεις με ένα ομαδικό άθλημα. Αλλά ευτυχώς πάντα είχα τα ψυχικά αποθέματα να επανέλθω και ίσως να βοηθούσε και το γεγονός ότι δουλεύαμε την εποχή μας. Την επομένη μέρα του αγώνα πηγαίναμε στη δουλειά. Ως εκ τούτου, ήταν ανάγκη να ασχοληθούμε και με τη δουλειά μας, κάτι που δεν μας άφηνε και πολύ μεγάλο διάστημα να σκεφτόμαστε μόνο την μπάλα».

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να διαχειρίζεστε όλα όσα συνεπαγόταν το να είστε ο Γιάννος Ιωάννου του ΑΠΟΕΛ;

«Στο μυαλό μου δεν ήταν τόσο δύσκολο γιατί δεν πίστευα ότι είμαι κάποιος! Ένιωθα πάντα ότι ήμουν ένα άτομο στη ζωή μου και στο γήπεδο, όπως είναι όλοι. Δεν ένιωθα ότι είμαι πιο σπουδαίος από οποιονδήποτε άλλον, ούτε το έδειχνα μέσα στο γήπεδο, αλλά έχω την εντύπωση ούτε εκτός γηπέδου. Ακόμη και τώρα το νιώθω αυτό! Ίσως να είναι και κάτι που με ενοχλεί γενικά και πάντα το σύστηνα την εποχή που ήμουν στο τεχνικό τιμ της ομάδας. Πάντα ήθελα να το συζητώ με κάποιους παίκτες, όταν έβλεπα ότι μετά από κάποιες επιτυχίες έπαιρναν τα μυαλά τους αέρα. Βλέπετε, ακουγόταν πολύ το όνομά τους. Ήθελα να τους στείλω το μήνυμα ότι η επιτυχία από την αποτυχία είναι πολύ κοντά ώστε τα πόδια να πατούν πάντα στο έδαφος. Να νιώθουν, αυτό τουλάχιστον που ένιωθα εγώ, ότι δεν υπάρχει κάτι το βέβαιο όταν είσαι ψηλά. Διότι σε αυτή την περίπτωση δεν θα είναι τόσο επώδυνη η αποτυχία. Όταν είσαι βέβαιος ότι είσαι ψηλά και το νιώθεις αυτό, η αποτυχία θα είναι μεγάλη και ο κόσμος θα είναι πολύ πιο έντονος μαζί σου».

Είναι εύκολο, όμως, να γίνει αυτό, αν λάβουμε υπόψη και την επίδραση των Social Media;

«Εύκολο δεν θα πω ότι είναι, ειδικά σε αυτή την εποχή, αλλά είναι αναγκαίο. Είναι και κάτι που πρέπει να δουλευτεί, όχι μόνο από τον ίδιο τον παίκτη, αλλά και από την οικογένεια και την ίδια την ομάδα. Αυτή τη στιγμή, δόξα το Θεώ, πιστεύω δουλεύουν πιο σωστά οι ακαδημίες. Είναι ανάγκη να επενδύσουν και περισσότερα λεφτά οι ομάδες στις ακαδημίες, ώστε να έχουν πιο σωστά και καταρτισμένα άτομα σε θέματα ψυχολογίας και εκμάθησης στο πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά, το οποίο είναι πολύ μεγάλο κομμάτι».

Πέρα από τις ποδοσφαιρικές επιτυχίες, τι πιστεύετε ότι αντιπροσωπεύει ο ΑΠΟΕΛ για τον κόσμο του;

«Ο ΑΠΟΕΛ είναι μια ιδέα, όπως λέει και ο ύμνος του, όπως είναι για κάθε φίλαθλο η ομάδα του. Από τη στιγμή όμως που μιλάμε για τη δική μου ομάδα, στην οποία έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές, μοιραζόμενοι όλες αυτές τις επιτυχίες, καθώς και τις αποτυχίες, αλλά και όσα ζήσανε οι παλαιότεροι μέσα από τους εθνικούς αγώνες, αντιλαμβάνεστε ότι αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του καθενός μας. Τόσο μέσα, όσο και έξω από τα γήπεδα. Διαβάζοντας και εμείς αυτή τη στιγμή το βιβλίο του ΑΠΟΕΛ και ακούγοντας από τους πιο παλιούς, νιώθουμε ευτυχισμένοι και περήφανοι που ανήκουμε σε αυτή την ομάδα! Θα έλεγα ειδικά εμείς που είμαστε και ένα κομμάτι, το οποίο έχουμε δώσει αρκετά σε αυτή την ομάδα, μας κάνει ακόμη πιο ικανοποιημένους».

Νιώθετε ότι όσα δώσατε, σας τα πρόσφερε πίσω ο ΑΠΟΕΛ;

«Είναι αυτό που λέω πάντα στον κόσμο, ειδικά όταν πηγαίναμε τον Μάιο και τον Ιούλιο σε κάποιες συναντήσεις ως παλαίμαχοι, αλλά και αυτό που υπενθυμίζω πάντοτε στους παλιούς μου συμπαίκτες, ότι όλοι εμείς οι ποδοσφαιριστές, ό,τι καταφέραμε και ό,τι γίναμε, το οφείλουμε στον ΑΠΟΕΛ. Και αν αυτή τη στιγμή σου δίνω συνέντευξη είναι λόγω του ΑΠΟΕΛ. Το ΑΠΟΕΛ μας έχει δώσει πιο πολλά από όσα έχουμε δώσει όλοι εμείς στον ΑΠΟΕΛ. Αυτό για μένα είναι νόμος και κανόνας! Επειδή άκουγα και πιο παλιά, αρκετούς συμπαίκτες μου ότι ένιωθαν ότι το ΑΠΟΕΛ τους είχε αδικήσει, είμαι κάθετα ενάντια σε αυτή την άποψη. Το ότι θα πάμε οπουδήποτε και κάποιος θα μας καταλάβει, θα μας πει ένα γεια, μόνο και μόνο από αυτό, είναι λόγω ΑΠΟΕΛ. Δεν είναι λόγω του ότι είμαι ο Γιάννος, αλλά γιατί έπαιξα στον ΑΠΟΕΛ. Αυτό επαναλαμβάνω για μένα είναι νόμος!». 

Μπαίνοντας στον δεύτερο αιώνα της ιστορίας του ο ΑΠΟΕΛ, το δικό σας όνομα βρίσκεται στην κορυφή των σκόρερ του συλλόγου. Πώς νιώθετε που ο «μίστερ γκολ» αυτού του αιώνα θα είστε πάντα εσείς;

«Είναι μεγάλη ικανοποίηση για μένα! Να πω την αλήθεια, αν μου το έλεγε κάποιος το 1981 όταν πήγαινα στον ΑΠΟΕΛ, ότι αυτή τη στιγμή, κλείνοντας ένα αιώνα το ΑΠΟΕΛ, θα ήμουν το άτομο με τα περισσότερα γκολ, θα γελούσα και θα τον έβγαζα ότι κάτι είχε πιει τότε! Γι΄ αυτό νιώθω ευτυχισμένος και ευλογημένος! Ωστόσο, ό,τι έχω πετύχει στον ΑΠΟΕΛ, το έπραξα χάρη στη βοήθεια των συμπαικτών μου και της ομάδας μου!».

Πέρα από τα 90 λεπτά του αγώνα, πώς χτίζεται ο αληθινός ηγέτης σε μια ομάδα;

«Πιστεύω ότι είναι ανάγκη, σε κάποιο βαθμό, να έχεις και κάποια γονίδια για να το πετύχεις! Χτίζεται, όμως, βλέποντας και κάποιους συμπαίκτες, πιο παλιούς. Είναι σημαντικό, επίσης, να βλέπεις πού χρειάζεται βοήθεια η ομάδα, όχι μόνο μέσα στο γήπεδο. Και να καταλαβαίνεις πού είναι ανάγκη να δείξεις τις ηγετικές σου ικανότητες. Χάνεσαι αν πας να δείξεις τις ηγετικές σου ικανότητες σε λάθος χώρους και στιγμές. Ευτυχώς όταν πήγα στον ΑΠΟΕΛ, τότε αρχηγός της ομάδας ήταν ο Νίκος Παντζιαράς, τον οποίο έβλεπα ως ηγετική φυσιογνωμία και τον είχα ως παράδειγμά μου. Είχα ένα μεγάλο καλό εγώ, δύσκολα θα με ακούσεις να πω ότι είχα κάτι καλό, αλλά έβλεπα τα θετικά των άλλων και τα αφομοίωνα και εντός και εκτός γηπέδου. Εκτός από τον Νίκο, δύο ακόμη ποδοσφαιριστές με βοήθησαν σε μεγάλο βαθμό να ανελιχθώ. Ο ένας ήταν ο Ίαν Μουρς, ο οποίος με τον τρόπο του με βοήθησε να δυναμώσω περισσότερο ως χαρακτήρας, ενώ ενίσχυσε περισσότερο την προσωπικότητά μου. Καταφέραμε μαζί να δημιουργήσουμε ένα πολύ δυνατό δίδυμο. Η χημεία που είχαμε ήταν μεγάλη, καθώς ο ένας καταλάβαινε το παιχνίδι του άλλου. Είχα την τύχη να τον έχω κοντά μου την κατάλληλη στιγμή, σε μια κρίσιμη ηλικία, στα 18 μου χρόνια.

Ο άλλος ήταν ο Κλείτος Ερωτοκρίτου της Ομόνοιας, ο οποίος ήταν και συνάδελφός μου. Η παρουσία του Κλείτου ήταν πολύ σημαντική ώστε να αναπτύξω ακόμη περισσότερο τα θετικά στοιχεία της προσωπικότητάς μου. Ήταν ένας παίκτης που σεβόταν τους αντίπαλους ποδοσφαιριστές και φιλάθλους και η επαφή μαζί του ίσως να ήταν ένας λόγος για να πετύχω τη μεγαλύτερη διάκριση, όταν έγινα ο πρώτος πρεσβευτής Fair Play το 1997».

Υπάρχουν, άραγε, τόσοι πολλοί ηγέτες στη σημερινή εποχή σε σχέση με το παρελθόν; Δεν αναφέρομαι μόνο στο κυπριακό ποδόσφαιρο, αλλά και σε διεθνές επίπεδο... 

«Τώρα είναι πιο δύσκολο, δεν είναι όπως την παλιά εποχή, όπου ένας παίκτης έκανε μια δεκαετία μέσα σε μια ομάδα. Αυτή τη στιγμή τα συμβόλαια αλλάζουν και διακόπτονται λόγω χρημάτων. Μέχρι να μπεις για καλά μέσα σε μια ομάδα μπορείς να φύγεις. Κάτι το οποίο με ενοχλεί αφάνταστα και δεν το έκανα ποτέ μου είναι το εξής: Παρότι ήμουν για μια 20ετία στον ΑΠΟΕΛ και είχα τη δυνατότητα να πάω σε άλλες ομάδες και δεν το έκανα, δεν φίλησα ποτέ μου το σήμα του ΑΠΟΕΛ! Είναι κάτι το οποίο ένιωθα, ίσως λανθασμένα, αλλά, κατά τη δική μου την άποψη, δεν αξίζει κανένας να φιλήσει το σήμα του ΑΠΟΕΛ! Το σήμα του ΑΠΟΕΛ είναι κάτι σπουδαίο! Με ενοχλεί σε μεγάλο βαθμό να βλέπεις κάποιους παίκτες μας να φιλούν το σήμα του ΑΠΟΕΛ, αλλά μετά από έξι μήνες να φεύγουν και να είναι αντίπαλοι του ΑΠΟΕΛ!».

Θεωρείτε ότι τα χρήματα άλλαξαν τις αξίες του ποδοσφαίρου;

«Έχω την άποψη ότι όπου μπουν τα λεφτά αλλάζει η κατάσταση, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Τα χρήματα έχουν διαλύσει τον κόσμο, γενικά. Όλα τα κακά στον κόσμο γίνονται για τα λεφτά, οι πόλεμοι, τα πάντα. Το ίδιο γίνεται και στο ποδόσφαιρο. Δεν λέει κανένας ότι ήθελε να παίζει μόνο για τη φανέλα, αλίμονο τότε θα ήταν ψεύτης. Όλοι μας θέλαμε να παίρνουμε λεφτά, ήταν θέμα επιβίωσης και καλύτερης ζωής. Δυστυχώς, όμως, τα νούμερα που ακούμε αυτή τη στιγμή, γενικά στον κόσμο και για τα δεδομένα τα δικά μας, είναι εντυπωσιακά, λαμβάνοντας υπόψη και τα τόσα κακά που συμβαίνουν δίπλα μας, με συνανθρώπους μας να δυστυχούν. Είναι κάτι όμως που δεν σχετίζεται μόνο με το ποδόσφαιρο. Είναι αναπόφευκτο να σκέφτεται ο κόσμος τα λεφτά, καθώς δεν επιβιώνεις χωρίς αυτά, αλλά να μην χάνονται άλλες αξίες. Να μην νιώθουμε δίπλα μας ότι ο άλλος πεινάει και να ξοδεύονται τόσα μεγάλα ποσά».

Όταν ο ΑΠΟΕΛ γιορτάσει τα 150 χρόνια από την ίδρυσή του, τι θα θέλατε να μην έχει αλλάξει ποτέ;

«Εκείνο που θέλω να μην αλλάξει ποτέ είναι οι αρχές και τα πιστεύω των ανθρώπων που ίδρυσαν τον ΑΠΟΕΛ το 1926. Για να τιμούμε πραγματικά αυτούς που γέννησαν τον σύλλογο, πρέπει να κρατήσουμε τις ίδιες ιδέες πάνω στις οποίες γεννήθηκε το ΑΠΟΕΛ.  Παράλληλα, θα ήθελα από τον ΑΠΟΕΛ να βγουν σωστά άτομα μέσα από τις ακαδημίες του. Άνθρωποι με αρχές, οι οποίοι θα βοηθήσουν σε μεγάλο βαθμό και την κοινωνία μας. Θα ήθελα, λοιπόν, το ΑΠΟΕΛ να είναι ένα κομμάτι που θα συνδράμει στη βελτίωση της κοινωνίας μας, όπως έγινε από τη γέννησή του, βοηθώντας τον κόσμο να προοδεύσει. Βοήθησε την κοινωνία να σταθεί όρθια στους εθνικούς αγώνες και στα κοινωνικά φαινόμενα που την απασχολούσαν».