Είναι γεγονός ότι η Ομόνοια αδικήθηκε κατάφορα επί σειρά ετών από τα σφυρίγματα των διαιτητών. Ειδικά πριν από την εφαρμογή του VAR, η ομάδα επηρεάστηκε από πολλές λανθασμένες αποφάσεις. Συνεπώς, είναι απολύτως λογικό σε πολλές περιπτώσεις να ζητά επιτακτικά την κάθοδο ξένων διαιτητών.

Στο πλαίσιο αυτό, η προκατάληψη που αναπτύχθηκε στις τάξεις των πρασίνων απέναντι στους Κύπριους διαιτητές θεωρείται κατανοητή και δικαιολογημένη. Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Απαιτεί χρόνο και κυρίως συνέπεια. Είναι στο χέρι των ίδιων των Κύπριων διαιτητών, αλλά και των αρμόδιων οργάνων, μέσα από τις αποφάσεις τους, να αποδείξουν ότι οι κακοί καιροί ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.

Ωστόσο, η καχυποψία και η προκατάληψη έχουν και όρια. Η ενόχληση της Ομόνοιας για τον ορισμό Λετονού διαιτητή στον αγώνα με αντίπαλο την Πάφος FC (ενόχληση που μετέφεραν αρκετά ΜΜΕ), με το επιχείρημα ότι ο ρέφερι προέρχεται από το ίδιο πρωτάθλημα στο οποίο αγωνίζεται η Ρίγα, σύλλογος με τον οποίο έχει σχέσεις ο ιδιοκτήτης της παφιακής ομάδας, Σεργκέι Λομάκιν, ξεπερνούν αυτά τα όρια.

Η ΚΟΠ έχει ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των ομάδων προχωρώντας σε συμφωνίες με ομοσπονδίες και ενισχύοντας το κυπριακό πρωτάθλημα με ξένους διαιτητές. Τι περισσότερο θα μπορούσε να πράξει;

Οφείλει, δηλαδή, ο αρχιδιαιτητής Αντόνιο Νταμάτο να εξετάζει εξονυχιστικά τις επιχειρηματικές ή ποδοσφαιρικές διασυνδέσεις κάθε ιδιοκτήτη ομάδας πριν από κάθε ορισμό; Και αν ο Λομάκιν ήταν ιδιοκτήτης ιταλικού συλλόγου, θα έπρεπε να αποκλείονται οι Ιταλοί διαιτητές από τους αγώνες της Πάφου;

Η προσπάθεια για αξιοπιστία στον χώρο του κυπριακού ποδοσφαίρου δεν μπορεί να οδηγείται σε υπερβολές χωρίς τεκμηρίωση. Διότι τότε, αντί να ενισχύεται η εμπιστοσύνη, εδραιώνεται μια ατέρμονη αμφισβήτηση που δεν ωφελεί κανέναν.