Θυμάσαι πού ήσουν πριν από 10 χρόνια; Γιατί η Τότεναμ βρισκόταν... περίπου στην κορυφή του κόσμου.

Γυρίστε πίσω το μυαλό σας, αν δεν είναι... επίπονο, στη 28η Φεβρουαρίου 2016. Oι Λονδρέζοι υπό τις οδηγίες του Μαουρίσιο Ποτσετίνο φιλοξενούσε την Σουόνσι στο παλιό «Γουάιτ Χαρτ Λέιν». Οι γηπεδούχοι βρέθηκαν πίσω στο σκορ με 1-0, αλλά δεν τα παράτησαν ποτέ.

Με τον κόσμο τους στο πλευρό τους, τα «σπιρούνια» συνέχισαν να πιέζουν τους Ουαλούς, και τελικά κατάφεραν να σκοράρουν. Ο Τσάντλι ισοφάρισε και με 13 λεπτά να απομένουν, ο Ντάνι Ρόουζ με ένα εκπληκτικό σουτ εκτός περιοχής πέτυχε το νικητήριο γκολ. Οι πανηγυρισμοί ήταν τόσο έντονοι που ο Αργεντίνος κόουτς έπρεπε να συγκρατήσει τον εαυτό του για να μην πηδήξει στο πλήθος.

Η λήξη του αγώνα έφερε περαιτέρω πανηγυρισμούς, η ανακοίνωση ότι η Άρσεναλ είχε ηττηθεί 3-2 από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν μια ακόμα αιτία για γιορτή. Η Τότεναμ βρίσκονταν πλέον τρεις βαθμούς μπροστά από την ομάδα του Άρσεν Βένγκερ στον βαθμολογικό πίνακα της Premier League και μόλις δύο πίσω από την κορυφή, τη Λέστερ Σίτι.

Υπήρχαν μόνο 11 αγώνες ακόμα. Ο προπονητής των φιλοξενούμενων, Άλαν Κούρτις, δήλωσε αργότερα ότι, αφού είχε δει από κοντά τους Λονδρέζους, δεν είχε ποτέ μεγαλύτερη πεποίθηση ότι θα μπορούσαν να κερδίσουν την Premier League.

Για πρώτη φορά, η Τότεναμ είχε γίνει το φαβορί στα στοιχήματα για να κατακτήσει τον τίτλο.

 

Η θέση τους ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο μερικές ημέρες μετά, όταν το σύνολο του Ρανιέρι αναδείχθηκε ισόπαλο 2-2 εντός έδρας με τη Γουέστ Μπρομ. Ένας σαφής δρόμος προς τον τίτλο άρχισε να ανοίγει.

Το βράδυ της επόμενης μέρας, στις 2 Μαρτίου, η Τότεναμ πήγε στο «Άπτον Παρκ», γνωρίζοντας ότι, αν νικούσαν τη Γουέστ Χαμ, θα προσπερνούσαν τις «αλεπούδες» στην ισοβαθμία με 10 αγώνες να απομένουν. Αλλά η ομάδα του Σλάβεν Μπίλιτς είχε άλλη άποψη. Η Γουέστ Χαμ νίκησε 1-0 και τα «σπιρούνια» έχασαν μια ευκαιρία.

Άλλη μια ευκαιρία χάθηκε το Σάββατο, με το 2-2 κόντρα στην Άρσεναλ στο εκκωφαντικά ζωντανό «σπίτι» τους. Υπήρχαν λίγα λεπτά, μετά το γκολ του Κέιν που τους έβαλε μπροστά 2-1, όπου η Τότεναμ ένιωσε ότι βρισκόταν στο κέντρο του ποδοσφαιρικού σύμπαντος. Αλλά ο Αλέξις Σάντσες ισοφάρισε και οι γηπεδούχοι δεν κατάφεραν ποτέ ξανά να προσπεράσουν τη Λέστερ.

 

Η Τότεναμ ολοκλήρωσε την σεζόν με... άδεια χέρια. Την επόμενη σεζόν, τα πήγαν ακόμα καλύτερα, συγκεντρώνοντας έναν απίστευτο αριθμό 86 βαθμών, αλλά παρόλα αυτά έχασαν τον τίτλο από την Τσέλσι. Το 2018-19, ξεκίνησαν ακόμα πιο δυνατά και είχαν 45 βαθμούς στο μέσο της σεζόν, πριν αρχίσουν να υποχωρούν.

Αλλά από εκείνες τις ιδιαίτερες μέρες, η ιστορία της Tότεναμ έχει κυρίως να κάνει με πτώση.

Ύπήρξαν σπουδαίες στιγμές στο μεταξύ, το Άμστερνταμ και το Μπιλμπάο, αλλά και ο... μήνας του μέλιτος με τον Αντόνιο Κόντε, αλλά η γενική τάση ήταν σαφής. Μια ομάδα που πριν από μόλις 10 χρόνια θεωρούνταν πρότυπο για άλλες, παράδειγμα προοδευτικής σκέψης, μάθημα για το πώς να κάνεις περισσότερα με λιγότερα, τώρα μοιάζει με το αντίθετο.

 

10 χρόνια μετά τι πήγε στραβά στην Τότεναμ;

Δέκα χρόνια μετά την προσπάθεια κατάκτησης του τίτλου, η Tότεναμ περνά τη δεύτερη συνεχόμενη σεζόν στο λάθος άκρο του βαθμολογικού πίνακα. Η απειλή του υποβιβασμού, αδιανόητη για μια ολόκληρη γενιά, είναι πλέον πολύ πραγματική.

Μια στοιχηματική εταιρία, που πριν από 10 χρόνια προσέφερε αποδόσεις 4.5 για να κατακτήσουν την Premier League, τώρα τους δίνει 5.5 για υποβιβασμό. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Πόσα λάθη έγιναν στη διαδρομή, πόσες ευκαιρίες χάθηκαν ή αγνοήθηκαν, και τι μαθήματα μπορούν να εξαχθούν από αυτή τη θλιβερή πτώση στον πίνακα;

Δεν ανανεώθηκε το ρόστερ του Ποτσετίνο

Η βασική στρατηγική αποτυχία δεν ήταν μόνο η αποτυχία να αγοραστούν νέοι παίκτες για τον Ποτσετίνο, αλλά και η αποτυχία να πωληθούν αυτοί που ήδη είχε.

Ο άλλοτε τεχνικός της Σαουθάμπτον έφτιαξε μια σπουδαία ομάδα με περιορισμένο προϋπολογισμό, αλλά ο κύκλος ζωής κάθε ομάδας είναι... λίγος . Οι άνθρωποι κουράζονται ο ένας από τον άλλον. Ο μόνος τρόπος να διατηρηθεί η πείνα και η ενέργεια των πρώτων χρόνων του Αργεντινού ήταν να αποχωρούν παίκτες.

Ο Κάιλ Γουόκερ πουλήθηκε στη Μάντσεστερ Σίτι το 2017, αλλά ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Για τον Ντάνιελ Λίβι, ήταν θέμα κύρους. Δεν ήθελε η Τότεναμ να φαίνεται σαν ομάδα που πουλάει παίκτες. Ο Ντάνι Ρόουζ έφτασε... ένα βήμα από την Τσέλσι το 2017, αλλά η συμφωνία δεν ολοκληρώθηκε. Ο Ντέλι Άλι δεν έκανε ποτέ τη μεγάλη μεταγραφή του. Ο Τόμπι Αλντερβάιλερντ έπεσε κατακόρυφα σε απόδοση αλλά ποτέ δεν απομακρύνθηκε. Ο Κρίστιαν Έρικσεν  πουλήθηκε στην Ίντερ για σχετικά μικρό ποσό, με μόλις έξι μήνες να απομένουν στο συμβόλαιό του.

Θα ήταν επώδυνο να χάσει κανείς αυτούς τους παίκτες, αλλά θα ήταν ένας αναγκαίος πόνος. Το προσωπικό των Λονδρέζων το συνέκρινε με την ανάγκη ανανέωσης του νερού σε μια πισίνα. Και καθώς ολόκληρη η ομάδα παρέμενε μαζί περισσότερο από όσο έπρεπε, το πρότζεκτ άρχισε να στασιμεύει.

Το... λευκό μεταγραφικό παράθυρο του 2018

Το αποτέλεσμα του να μην πωλούνται αρκετοί παίκτες ήταν ότι η Τότεναμ δεν είχε ούτε χώρο ούτε χρήματα για να φέρει νέους. Και δεδομένου του κόστους κατασκευής του νέου γηπέδου, η ομάδα δεν είχε ακριβώς μεγάλη ρευστότητα. Απέκτησε τον Λούκας Μόουρα από την Παρί τον Ιανουάριο του 2018, μια πετυχημένη μεταγραφή, δεδομένου ότι πέτυχε χατ-τρικ που οδήγησε τα «σπιρούνια» σε έναν τελικό Champions League. Αλλά στη συνέχεια δεν ήρθε ούτε ένας παίκτης μέχρι το καλοκαίρι του 2019, όταν οι Λονδρέζοι ήταν μια εντελώς διαφορετική ομάδα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Τότεναμ δεν προσπάθησε να αποκτήσει κάποιον. Το καλοκαίρι του 2018, κινήθηκε για τον Τζακ Γκρίλις, γνωρίζοντας ότι η οικονομική κατάσταση της Βίλα σήμαινε πως έπρεπε να πουλήσουν. Αλλά ο Λίβι προσπάθησε να κινηθεί αργά, ξεκινώντας την προσφορά από πέντε εκατομμύρια ευρώ συν τον νεαρό μέσο Τζος Όνομα. Ο σύλλογος από το Βόρειο Λονδίνο άρχισε σταδιακά να αυξάνει τα νούμερα, αλλά έχασαν τη στιγμή τους. Οι «χωριάτες» άλλαξαν ιδιοκτήτες και οι νέοι ιδιοκτήτες έκαναν σαφές ότι ο Γκρίλις δεν θα πήγαινε πουθενά. Η Τότεναμ έκλεισε τη μεταγραφική περίοδο με άδεια χέρια.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η σεζόν 2018-19, όταν η Τότεναμ είχε ένα έμπειρο, αν και κουρασμένο, ρόστερ. Αλλά το 18μηνο κενό στις μεταγραφές συνέχισε να τους στοιχειώνει για τα επόμενα χρόνια. Ολόκληρη η ομάδα βρέθηκε να κυνηγάει τις εξελίξεις.

Αν είχαν συνεχίσει να αποκτούν νεαρούς παίκτες προς το τέλος της δεκαετίας του 2010, θα είχαν περισσότερους παίκτες στο απόγειο της καριέρας τους στα μέσα της δεκαετίας του 2020, κάτι που τους έχει λείψει σε αυτή την περίοδο.

Η αντικατάσταση του Ποτσετίνο με τον Μουρίνιο

Μέχρι τον Νοέμβριο του 2019, ήταν σαφές ότι η εποχή του Ποτσετίνο είχε τελειώσει.

Η ήττα στον τελικό του Champions League από τη Λίβερπουλ στη Μαδρίτη σόκαρε τους πάντες, ιδιαίτερα αφού είχαν ταξιδέψει στην ισπανική πρωτεύουσα με πεποίθηση ότι η Τότεναμ θα νικούσε. Όταν ξεκίνησε η επόμενη σεζόν, ο Αργεντινός δυσκολευόταν να βρει την ενέργεια που απαιτούνταν για να ανεβάσει την ομάδα του. Τα «σπιρούνια» είχαν αποκτήσει μερικούς παίκτες εκείνο το καλοκαίρι, αλλά η φθορά είχε ήδη αρχίσει.

Κατά τη διάρκεια της διεθνούς διακοπής του Νοεμβρίου, ο Λίβι αποφάσισε να αντικαταστήσει τον μεγαλύτερο προπονητή στην ιστορία του συλλόγου με τον Ζοσέ Μουρίνιο.

Θεωρητικά όλο αυτό έβγαζε νόημα. Ο Πορτογάλος ήταν ένας «νικητής». Η Τότεναμ χρειαζόταν να κάνει το τελικό βήμα προς τη νίκη. Αλλά αγνοούσε το γεγονός ότι οι επιδόσεις των ομάδων του 63χρονου είχαν αρχίσει να φθίνουν. Η εποχή του «Ποτς» είχε χτιστεί πάνω σε ένα στυλ ποδοσφαίρου και διαχείρισης τελείως διαφορετικό από αυτό του νυν τεχνικού της Μπενφίκα.

Πάνω απ’ όλα, η επιλογή αυτή έδειχνε την πίστη ότι το πιο σημαντικό για τους Λονδρέζους εκείνη την εποχή, ειδικά στο νέο τους γήπεδο, ήταν να θεωρούνται σε όλο τον κόσμο μια μεγάλη ομάδα. Αυτή η λογική έγινε κυρίαρχη στα χρόνια μετά τον Ποτσετίνο. Και τους κόστισε την ταυτότητά τους.

Κανένα πλάνο στην αντικατάσταση του Κέιν και του Σον

Είναι αδύνατο να αφηγηθεί κανείς την ιστορία των τελευταίων 10 χρόνων χωρίς να αναφερθεί στο γεγονός ότι για μεγάλο μέρος αυτής της περιόδου, η Τότεναμ είχε δύο επιθετικούς παγκόσμιας κλάσης, τον Χάρι Κέιν και τον Χιουνγκ-Μιν Σον.

Ήταν κομμάτι-κλειδί της επιτυχίας. Η ομάδα της αγγλικής πρωτεύουσας απέκτησε τον Άγγλο μέσα από τη δική τους ακαδημία και τον Κορεάτη για μόλις 23 εκατομμύρια ευρώ από τη Μπάγερ Λεβερκούζεν το 2015.

Η εποχή των δύο επιθετικών δεν θα κρατούσε ποτέ για πάντα. Ο 32χρονος έφυγε για την Μπάγερν το 2023, ενώ ο 33χρονος για την LAFC το καλοκαίρι που μας πέρασε.

Θα έπρεπε να δαπανηθούν εκατοντάδες εκατομμύρια για να αντικατασταθούν άμεσα, αλλά ποτέ δεν φαινόταν να υπάρχει κάποιο σχέδιο για την ανάδειξη της επόμενης γενιάς αστέρων ή για να προηγηθούν των αντιπάλων στην αγορά ώστε να εντοπίσουν το επόμενο μεγάλο όνομα.

Ο φόβος είναι ότι οι Κέιν και Σον ήταν οι δύο τελευταίοι κρίκοι σε μια μακρά αλυσίδα, που ξεκινούσε από τους Μπέιλ και Μόντριτς, αλλά ότι δεν υπάρχει κανείς να τους ακολουθήσει.

H αλλαγή στυλ παιχνιδιού κάθε χρόνο

Η έλλειψη σαφούς αγωνιστικής ταυτότητας από τότε που έφυγε ο Ποτσετίνο είναι προφανής.

Η Τότεναμ πηδούσαν από μια ιδέα στην άλλη, αλλά ποτέ με τη δέσμευση να την ολοκληρώσουν. Όταν ο Λίβι περιέγραφε το «Tottenham DNA» το 2021 ως ποδόσφαιρο «ελεύθερο, επιθετικό και ψυχαγωγικό», θα μπορούσε κάλλιστα να μιλούσε για τον ίδιο τον Αργεντινό. Αλλά τον επόμενο μήνα, ο Λίβι και ο Παρατίτσι έφεραν τον Νούνο Εσπίριντο Σάντο, κάτι που λέει πολλά για την έλλειψη ξεκάθαρης σκέψης στο σύλλογο όλα αυτά τα χρόνια.

Όταν ο Κόντε αντικατέστησε τον Πορτογάλο, φαινόταν ότι οι Λονδρέζοι είχαν τελικά τον προπονητή παγκόσμιας κλάσης που ήθελαν, αλλά ο Ιταλός ποτέ δεν υποστηρίχθηκε πλήρως με το επίπεδο παικτών που χρειαζόταν για να διεκδικήσει τον τίτλο. Στη συνέχεια, μετά την αποχώρησή του, οι «Spurs» γύρισαν προς την αντίθετη κατεύθυνση, επιλέγοντας το εκτεταμένο, κατοχικό ποδόσφαιρο του Άγγελο Ποστέκογλου.

Ο πρόεδρος του συλλόγου δήλωνε με υπερηφάνεια «έχουμε ξαναβρεί την Τότεναμ μας» μετά την άφιξη του Έλληνα τεχνικού, αλλά μετά από δύο χρόνια, γύρισε πάλι πίσω, επιλέγοντας την υπερ-βελτιστοποιημένη αποτελεσματικότητα στις στημένες φάσεις του Τόμας Φρανκ. Καμία στρατηγική δεν μπορούσε ποτέ να ολοκληρωθεί, γιατί η στρατηγική άλλαζε κάθε φορά που άλλαζε ο προπονητής.

«Γκρέμισε» τα όσα έχτισε στο Μπιλμπάο

Όταν η Tότεναμ κέρδισε πέρσι το Europa League, είχε μια ιστορική ευκαιρία. Ο Ποστέκογλου είχε προσφέρει την καλύτερη στιγμή του συλλόγου για μια ολόκληρη γενιά, και οι εκατοντάδες χιλιάδες οπαδοί που συμμετείχαν στην παρέλαση το απέδειξαν.

Αν η ομάδα είχε καταφέρει να αξιοποιήσει μέρος αυτής της θετικής ενέργειας, ποιος ξέρει πώς θα είχε εξελιχθεί η φετινή σεζόν; Αντίθετα, σχεδόν όλα όσα συνέβησαν από τον περασμένο Μάιο και μετά απομάκρυναν τον σύλλογο από εκείνη την ημέρα.

Ο 60χρονος απολύθηκε, με τον σύλλογο να λέει ότι χρειαζόταν να «είναι ανταγωνιστική σε πολλαπλά μέτωπα». Τον αντικατέστησε ο Φρανκ, του οποίου το ποδόσφαιρο και οι δημόσιες δηλώσεις ήταν ακριβώς αντίθετες από αυτές του προκατόχου του, και δεν ήταν περισσότερο ικανός να ισορροπήσει μεταξύ ευρωπαϊκού και εγχώριου ποδοσφαίρου από ό,τι ο Έλληνας προπονητής.

Προσθέστε την ξαφνική αποχώρηση του Λίβι και την ουσιαστική αναδιάρθρωση του συλλόγου μέσα στη σεζόν, και το Μπιλμπάο... ήδη μοιάζει με μια άλλη ζωή. Καλύτερα να μην μιλάμε καν για το πού βρίσκονταν τα «σπιρούνια», κοιτάζοντας σχεδόν όλους από ψηλά, πριν 10 χρόνια αυτήν την εβδομάδα, με το μέλλον να φαντάζει... δυσοίωνο και όχι ελπιδοφόρο, όπως το 2016. 

Athletiko.gr