Ας είμαστε ειλικρινείς. Η διαιτησία στο κυπριακό ποδόσφαιρο δεν είναι θέμα της τελευταίας αγωνιστικής. Δεν ξεκίνησε τώρα, ούτε θα τελειώσει με έναν ορισμό ή μια αλλαγή προσώπων. Είναι ένα πρόβλημα που σέρνεται εδώ και χρόνια, με φάσεις που ξεχνιούνται γρήγορα, φωνές που υψώνονται επιλεκτικά και μια μόνιμη καχυποψία.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι τα λάθη. Λάθη γίνονται παντού. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η αντίληψη ότι τα λάθη αυτά δεν είναι απλώς ανθρώπινα. Ότι κάτι «δεν πάει καλά». Και όταν αυτή η αντίληψη παγιώνεται, τότε δεν μιλάμε πια για κρίση διαιτησίας. Μιλάμε για κρίση αξιοπιστίας.

Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο παράδοξο. Το κυπριακό ποδόσφαιρο μιλά διαρκώς για ανάπτυξη, για στήριξη των Κύπριων παικτών, για επένδυση στο εγχώριο στοιχείο. Την ίδια ώρα, όμως, στο πιο ευαίσθητο κομμάτι του παιχνιδιού, τη διαιτησία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στους ίδιους τους ανθρώπους του. Ζητούνται λύσεις απ’ έξω, σαν να πρόκειται για ένα σύστημα που δεν μπορεί να αυτοδιορθωθεί.

Και κάπου εδώ τίθεται το ερώτημα, αν δεν εμπιστεύεσαι τους διαιτητές σου, αν οι ομάδες νιώθουν ότι δεν προστατεύονται από το ίδιο το πλαίσιο στο οποίο αγωνίζονται, τότε τι ακριβώς υπερασπίζεσαι;

Η συζήτηση για ξένους διαιτητές μπορεί να λειτουργήσει ως προσωρινό «μπάλωμα». Ίσως ρίξει τους τόνους, ίσως μειώσει την πίεση, ίσως δώσει την αίσθηση μιας πιο ουδέτερης διαχείρισης. Δεν λύνει, όμως, το πρόβλημα, απλώς το μεταθέτει.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο δεν κρίνεται μόνο στο γήπεδο. Κρίνεται στην εμπιστοσύνη που το περιβάλλει. Αν το κυπριακό ποδόσφαιρο χρειάζεται ξένους για να πείσει ότι είναι δίκαιο, τότε ίσως το πρόβλημα να είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε.

Αντρέας Πολυκάρπου