Η απόφαση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να απομακρύνει τον Μάικλ Κάρικ την Πέμπτη, έπειτα από ένα ακόμη απογοητευτικό σερί, μοιάζει με ένα γνώριμο επεισόδιο στη μετά-Άλεξ Φέργκιουσον εποχή. Ωστόσο, αυτή η νέα αποχώρηση εγείρει βαθύτερα ερωτήματα σχετικά με τα υποβόσκοντα προβλήματα της ομάδας.

Τρεις νίκες σε 15 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις, η χειρότερη αμυντική επίδοση στην Ευρώπη και μια ομάδα που βρίσκεται στη ζώνη του υποβιβασμού – πρόκειται για στατιστικά στοιχεία που θα δοκίμαζαν την υπομονή της διοίκησης οποιουδήποτε συλλόγου, αφήνοντας ελάχιστους προπονητές με ρεαλιστικές πιθανότητες να διατηρήσουν τη θέση τους.

Το θεμελιώδες ερώτημα, όμως, παραμένει: μήπως τα προβλήματα της ομάδας του «Ολντ Τράφορντ» δεν εντοπίζονται στον πάγκο, αλλά στον ίδιο τον σύλλογο, ο οποίος έχει επιλέξει επανειλημμένα να αλλάζει προπονητή;

Ο Κάρικ είναι ο έβδομος μόνιμος προπονητής που απολύεται από τη διοίκηση της Γιουνάιτεντ, αφότου ο Φέργκιουσον κατέκτησε τον 20ό τίτλο πρωταθλήματος για τον σύλλογο και αποσύρθηκε το 2013. Είναι, επίσης, ο τρίτος που απολύεται από τότε που ο Τζιμ Ράτκλιφ εισήλθε στο σχήμα ως μειοψηφικός ιδιοκτήτης, το 2024.

Τα τελευταία 13 χρόνια, ο σύλλογος έχει «αναλώσει» φημισμένα ονόματα –όπως οι Ντέιβιντ Μόγιες, Λουίς φαν Χάαλ, Ζοζέ Μουρίνιο και Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ–, παραμένοντας ωστόσο πεπεισμένος ότι η επόμενη επιλογή θα είναι εκείνη που θα δώσει τη λύση.

Αυτό που καθιστά αξιοσημείωτη τη θητεία του Κάρικ είναι η πορεία της: η άνοδος και η πτώση. Η ομάδα απέδιδε εξαιρετικά την περασμένη σεζόν, προτού ακολουθήσει μια φθίνουσα πορεία, η οποία κατέδειξε ότι ο Κάρικ δεν μπόρεσε να διατηρήσει τη δυναμική που τον είχε οδηγήσει από τον ρόλο του υπηρεσιακού σε εκείνον του μόνιμου προπονητή.

Αναλαμβάνοντας τα ηνία μετά την αποχώρηση του Ρούμπεν Αμορίμ, η ομάδα του Κάρικ κέρδισε 11 από τα πρώτα 16 παιχνίδια υπό την καθοδήγησή του, επικρατώντας επί των Άρσεναλ, Μάντσεστερ Σίτι, Λίβερπουλ και Τσέλσι, ενώ παράλληλα οδήγησε τη Γιουνάιτεντ στις θέσεις που οδηγούν στο Champions League την περασμένη σεζόν.

Ωστόσο, αυτή η αρχική ανάκαμψη –κάτι που είχε συμβεί και στο παρελθόν με προπονητές όπως ο πρώην συμπαίκτης του, Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ– εκλήφθηκε λανθασμένα από τη διοίκηση ως ένδειξη ότι τα βαθύτερα προβλήματα της ομάδας είχαν επιλυθεί.

Διάφοροι προπονητές πέρασαν από το «Ολντ Τράφορντ», φέρνοντας διαφορετικές φιλοσοφίες, προσωπικότητες και υποσχέσεις. Ο κοινός παρονομαστής, όμως, παραμένει ο ίδιος ο σύλλογος: αυτός που τους προσέλαβε, τους στήριξε και, τελικά, τους απέρριψε.

Ο ΚΑΡΙΚ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για να ασκηθεί κριτική στον Κάρικ, καθώς η αμυντική οργάνωση της ομάδας του υπήρξε ανεπαρκής, οι εμφανίσεις παρουσίασαν πτωτική πορεία, ενώ ο χειρισμός του Μπρούνο Φερνάντες —και συγκεκριμένα η απόφασή του να αφήσει τον αρχηγό στον πάγκο στον αγώνα εναντίον της Μπόρνμουθ— προκάλεσε έντονο σχολιασμό.

Ωστόσο, ακόμη και το πιο οξυδερκές τακτικό μυαλό μπορεί να καλύψει τις δομικές αδυναμίες μόνο για περιορισμένο χρονικό διάστημα, και καμία ποσότητα ευφυΐας δεν αρκεί για να αντισταθμίσει επ' αόριστον τον κακό σχεδιασμό του ρόστερ.

Η Γιουνάιτεντ παραμένει ένας από τους πλουσιότερους συλλόγους παγκοσμίως και ουδέποτε στερήθηκε οικονομικής ισχύος, αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ των μεγάλων δαπανών και των συνετών επενδύσεων.

Οι καλοκαιρινές δαπάνες, ύψους 150 εκατομμυρίων λιρών (198,86 εκατομμυρίων δολαρίων), διοχετεύθηκαν αποκλειστικά στη μεσαία γραμμή, με την απόκτηση των Κάρλος Μπαλέμπα, Αντρέι Σάντος και Γιούρι Τίλεμανς. Την ίδια στιγμή, σημαντικές αδυναμίες στο ρόστερ παρέμειναν ανεπίλυτες, με κυριότερη αυτή στη θέση του αριστερού μπακ.

Η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού για το ρόστερ αναδείχθηκε περίτρανα από το γεγονός ότι μια ομάδα που αγωνίζεται σε τέσσερα μέτωπα διέθετε ως μοναδικό καθιερωμένο αριστερό μπακ τον 31χρονο Λουκ Σο, ο οποίος είναι ιδιαίτερα επιρρεπής σε τραυματισμούς.

Παράλληλα, μια σειρά μεταγραφών που έγιναν με γνώμονα τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες των εκάστοτε προπονητών, άφησε τη Γιουνάιτεντ με ένα ακριβό και συχνά ανομοιογενές σύνολο παικτών, αναγκάζοντας κάθε νέο τεχνικό να εργαστεί με παίκτες που αποκτήθηκαν για να υπηρετήσουν εντελώς διαφορετικές τακτικές προσεγγίσεις.

Χωρίς μια ξεκάθαρη ποδοσφαιρική ταυτότητα που να καθοδηγεί τις μεταγραφικές κινήσεις, ο επόμενος προπονητής —με τον Μαουρίσιο Ποτσετίνο να φαντάζει ως ο επικρατέστερος αντικαταστάτης του Κάρικ— κινδυνεύει να κληρονομήσει τα ίδια ακριβώς δομικά προβλήματα.