Με μια εκτενή ανακοίνωση ο αρχηγός της Πορτογαλίας παρουσίασε τη δική του εκδοχή για όσα συνέβησαν στο τελευταίο «παράθυρο» των εθνικών ομάδων, ζήτησε συγγνώμη από τους Πορτογάλους και τους συμπαίκτες του για την απόφασή του να αποχωρήσει από την αποστολή, αλλά παράλληλα άφησε ξεκάθαρες αιχμές κατά του Ζόρζε Ζεσούς.

Σύμφωνα με τον 41χρονο σταρ, μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 είχε ήδη ετοιμάσει την επιστολή με την οποία κάποια στιγμή θα αποχαιρετήσει την εθνική. Η πορτογαλική ομοσπονδία, ωστόσο, του ζήτησε να συνεχίσει, ενώ ο ίδιος υποστήριξε εξαρχής την επιλογή του Ζεσούς για την τεχνική ηγεσία.

Ο νέος ομοσπονδιακός προπονητής τού είχε καταστήσει σαφές ότι τον υπολόγιζε και είχε συμφωνήσει μαζί του συγκεκριμένο πλάνο διαχείρισης. Τα πράγματα άλλαξαν πριν από το παιχνίδι με τη Νορβηγία. Παρότι αρχικά δεν προβλεπόταν να αγωνιστεί, ο Ζεσούς τον ρώτησε αν μπορούσε να παίξει για περίπου 30 λεπτά. Ο Κριστιάνο απάντησε θετικά, άρχισε να προθερμαίνεται από το ημίχρονο, αλλά τελικά δεν πέρασε ποτέ στον αγωνιστικό χώρο.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του Κριστιάνο Ρονάλντο:

«Όπως είχα υποσχεθεί, αποφάσισα να εξηγήσω ο ίδιος, σε πρώτο πρόσωπο και με απόλυτη σαφήνεια, τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν κατά την τελευταία συγκέντρωση της εθνικής Πορτογαλίας.

Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 είχα ετοιμάσει μια επιστολή προς τους Πορτογάλους, την οποία εξακολουθώ να φυλάω, με όσα θέλω να τους πω όταν έρθει η στιγμή να αποχωρήσω οριστικά από την εθνική μας ομάδα.

Μετά το τέλος της διοργάνωσης, ήδη κατά την πτήση της επιστροφής από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας μού ζήτησε επίμονα να επανεξετάσω την απόφασή μου να αποχωρήσω, καθώς η Ομοσπονδία επιθυμούσε να συνεχίσω.

Στη συνέχεια μου ζήτησε τη γνώμη μου για τον σημερινό ομοσπονδιακό προπονητή, το όνομα του οποίου εξέταζε μαζί με άλλες επιλογές που δεν μου αποκάλυψε. Του απάντησα ότι, κατά τη γνώμη μου, ήταν η σωστή επιλογή.

Γι’ αυτό και την ημέρα της παρουσίασής του χάρηκα πραγματικά. Πίστευα ότι ήταν η σωστή επιλογή, κάτι που θεωρώ ότι επιβεβαιώνουν και τα αποτελέσματα.

Λίγες ημέρες αργότερα επικοινώνησε μαζί μου και μου είπε ότι ήθελε να συναντηθούμε από κοντά. Συναντηθήκαμε στην Cidade do Futebol, όπου η ομάδα μου πραγματοποιούσε την προετοιμασία της.

Εκεί μου είπε ότι με υπολόγιζε και ότι θεωρούσε την παρουσία μου θεμελιώδη για το σχέδιό του. Μου παρουσίασε συγκεκριμένο πλάνο για τη συμμετοχή μου: θα αγωνιζόμουν στο πρώτο και στο τελευταίο παιχνίδι, ενώ για λόγους διαχείρισης της φυσικής μου κατάστασης θα πραγματοποιούνταν τρεις ή τέσσερις αλλαγές σε κάθε αγώνα.

Μου πρότεινε επίσης να μην ταξιδέψω με την ομάδα στη Νορβηγία και τη Δανία. Να παίξω στο πρώτο παιχνίδι, να παραμείνω στην Πορτογαλία και να ενσωματωθώ ξανά στην αποστολή πριν από το ματς στο Ντραγκάο.

Αρνήθηκα αμέσως. Θεωρούσα αυτονόητο ότι δεν μπορούσα να δεχθώ κάτι τέτοιο. Το γεγονός ότι δεν θα αγωνιζόμουν στα εκτός έδρας παιχνίδια δεν σήμαινε ότι θα έπαυα να είμαι αρχηγός της ομάδας μας. Το να απολαμβάνω το προνόμιο να μείνω στην Πορτογαλία δεν θα αποτελούσε καλό παράδειγμα. Ο προπονητής συμφώνησε τελικά μαζί μου.

Στη συζήτηση ήταν παρών και ο Σιμάο Κουτίνιο, αθλητικός διευθυντής της Αλ Νασρ.

Την παραμονή της έναρξης της συγκέντρωσης, ο προπονητής ήρθε στο σπίτι μου στη Λισαβόνα, με δική του πρωτοβουλία, για να μιλήσουμε ξανά. Η συζήτηση ήταν ήρεμη και όσα είχαμε συμφωνήσει τον Αύγουστο παρέμειναν σε ισχύ.

Αγωνίστηκα στο παιχνίδι του Αλβαλάδε και, παρότι αντικαταστάθηκα, δεν δημιούργησα κανένα πρόβλημα. Παρέδωσα ο ίδιος το περιβραχιόνιο στον Μπρούνο Φερνάντες, χωρίς να μπορώ να φανταστώ ότι ίσως εκείνη τη στιγμή έκανα τα τελευταία μου βήματα ως ποδοσφαιριστής και αρχηγός της εθνικής.

Για μένα το σημαντικότερο εκείνη την ημέρα ήταν η νίκη. Το να κερδίζεις είναι πάντα όμορφο. Όταν κερδίζεις στην Πορτογαλία και για τη χώρα σου, ακόμη περισσότερο.

Την ημέρα του αγώνα στη Νορβηγία, την ώρα του μεσημεριανού, ένας συνεργάτης του προπονητή με ενημέρωσε ότι ήθελε να μου μιλήσει. Προς μεγάλη μου έκπληξη, με ρώτησε εάν ήμουν σε θέση να αγωνιστώ για 30 λεπτά.

Ήμουν απόλυτα προσηλωμένος στην αποκατάστασή μου και θεωρούσα ότι δεν θα έπαιζα εκείνη την ημέρα. Το αίτημά του βρισκόταν εκτός του προγράμματος αποκατάστασης και προπόνησης που ακολουθούσα, καθώς το πλάνο προέβλεπε να αγωνιστώ ξανά στις 4 του μήνα στο Ντραγκάο. Παρ’ όλα αυτά, φυσικά απάντησα θετικά.

Μου είπε τότε να είμαι έτοιμος, επειδή θα έπαιζα για 30 λεπτά.

Τα υπόλοιπα τα γνωρίζουν όλοι. Έκανα προθέρμανση από το ημίχρονο, έβλεπα τα λεπτά να περνούν και τελικά δεν μπήκα ποτέ.

Ο προπονητής δεν τήρησε τον λόγο του.

Μετά το παιχνίδι ήθελα απλώς να τελειώσουν όλα με τη νίκη μας και να μείνω μόνος. Δεν πήγα να χαιρετήσω τους φιλάθλους. Ήταν δικό μου λάθος και δεν έπρεπε να συμβεί.

Ζητώ συγγνώμη από τους Πορτογάλους που βρέθηκαν εκεί και μας υποστήριξαν με τόσο πάθος. Ζητώ συγγνώμη από τους φιλάθλους και από όσους, ακόμη κι αν δεν είναι Πορτογάλοι, μπορεί να ταξίδεψαν για να με δουν και τους απογοήτευσα.

Σαράντα οκτώ ώρες αργότερα συναντηθήκαμε εγώ, ο προπονητής και ο Σιμάο Κουτίνιο. Ήταν μια βαθιά, απολύτως ειλικρινής συζήτηση, χωρίς κανένα φίλτρο.

Συμφωνήσαμε ότι υπήρχε μόνο ένας τρόπος να κλείσει η υπόθεση: ο προπονητής να επαναλάβει δημόσια, στη συνέντευξη Τύπου, όσα μου είχε πει κατ’ ιδίαν παρουσία του Σιμάο.

Η συμφωνία ήταν απλή. Θα ξεκινούσε τη συνέντευξη Τύπου ξεκαθαρίζοντας ότι ποτέ δεν ζήτησα εγώ να αγωνιστώ για συγκεκριμένα λεπτά, ότι εκείνος ήταν αυτός που μου είχε προτείνει το συγκεκριμένο πλάνο και ότι έκανε λάθος βάζοντάς με να προθερμανθώ χωρίς τελικά να με χρησιμοποιήσει. Θα έλεγε επίσης ότι, εάν βρισκόταν ξανά στην ίδια κατάσταση, δεν θα το επαναλάμβανε.

Ολοκληρώσαμε τη συνάντηση με τον προπονητή να μου ζητά μια αγκαλιά και να μου υπόσχεται ότι στη συνέντευξη Τύπου θα έλεγε όσα είχε μόλις πει σε μένα. Εγώ δεν θα έπαιζα στη Δανία και θα αγωνιζόμουν στο Ντραγκάο.

Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε τηλεδιάσκεψη και συντάχθηκε ένα σύντομο κείμενο, το οποίο ενέκρινα προσωπικά και παραδόθηκε στον προπονητή, όπως ο ίδιος είχε ζητήσει.

Στη συνέντευξη Τύπου, όμως, η στάση του δεν είχε καμία σχέση με τη συζήτηση που είχαμε κάνει. Άκουσα εκφράσεις και έναν επιθετικό τόνο που θεωρώ ότι δεν άξιζα, μια συμπεριφορά που δεν είχε δείξει απέναντί μου κατ’ ιδίαν ούτε κατά διάνοια.

Οι σημειώσεις που είχα εγκρίνει ανέφεραν ξεκάθαρα ότι το πλάνο για τη συμμετοχή μου είχε προταθεί από τον ίδιο, ότι εγώ το είχα αποδεχθεί, ότι ποτέ δεν αμφισβήτησα τις επιλογές του και ότι η συμπεριφορά μου ήταν υποδειγματική, πιστή και επαγγελματική.

Ανέφεραν επίσης ότι το παιχνίδι στη Νορβηγία δεν βρισκόταν αρχικά στο πλάνο μου, αλλά ο προπονητής θεώρησε ότι είχα ανακάμψει αρκετά ώστε να μπορώ να χρησιμοποιηθώ και εγώ συμφώνησα.

Υπήρχε ακόμη η παραδοχή ότι ήταν λάθος να βάλει έναν ποδοσφαιριστή του μεγέθους του Πελέ ή του Μαραντόνα να προθερμαίνεται και τελικά να μην τον χρησιμοποιήσει, καθώς και η ξεκάθαρη θέση ότι με ήθελε στην εθνική Πορτογαλίας.

Σε κανένα από αυτά τα σημεία δεν υπήρχε καν απαίτηση να μου ζητήσει συγγνώμη.

Ήταν, όμως, η δεύτερη φορά που δεν τηρούσε τον λόγο που μου είχε δώσει.

Αποφάσισα να εγκαταλείψω την αποστολή χωρίς να περιμένω άλλη μία αθέτηση συμφωνίας. Για μένα η αλήθεια εξακολουθεί να είναι το σημαντικότερο πράγμα στις ανθρώπινες σχέσεις. Όσο κι αν πονάει, προτιμώ να μου λένε την αλήθεια.

Το ίδιο πρωί είχα πει στον πρόεδρο της Ομοσπονδίας και στον προπονητή ότι, εάν δεν με ήθελαν στην εθνική, αρκούσε να μου το πουν ξεκάθαρα. Θα το δεχόμουν. Θα οργανώναμε έναν όμορφο αποχαιρετισμό, όπως ονειρεύομαι, και κανείς δεν θα θύμωνε.

Και οι δύο μού απάντησαν ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε. Ότι η θέση μου ήταν στην εθνική ομάδα.

Σε σχεδόν 25 χρόνια καριέρας δεν αναμείχθηκα ποτέ στις τεχνικές ή τακτικές αποφάσεις οποιουδήποτε προπονητή. Αποδέχομαι, περισσότερο ή λιγότερο εύκολα, αυτό που μου ζητούν. Σέβομαι τις αποφάσεις. Όταν όμως κάποιος δεν κρατά τον λόγο του απέναντί μου, αισθάνομαι ότι η θέση μου δεν είναι εκεί.

Οφείλω επίσης να ζητήσω συγγνώμη από τους συμπαίκτες μου επειδή εγκατέλειψα την αποστολή. Παρά την απόλυτη απώλεια εμπιστοσύνης στον λόγο του προπονητή, δεν έπρεπε να φύγω. Η ευθύνη γι’ αυτό είναι αποκλειστικά δική μου.

Ζητώ ξανά συγγνώμη από τους Πορτογάλους. Η αθέτηση του λόγου, όμως, έχει για μένα καθοριστική σημασία. Ένιωσα ότι από εκείνο το σημείο και μετά η παρουσία μου θα έκανε μόνο κακό στην ομάδα και έκανα αυτό που πάντοτε έλεγα ότι θα κάνω εάν αισθανθώ ότι δεν είμαι πλέον χρήσιμος: μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα.

Η πράξη μου πρέπει να αξιολογηθεί και να τιμωρηθεί από την Πορτογαλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Θεωρώ ότι δεν πρέπει να υπάρξει κανένα ελαφρυντικό.

Δεν είμαι ένας οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστής. Είμαι ο αρχηγός και αυτό αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα. Έχω ζητήσει συγγνώμη, αλλά γνωρίζω ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες. Ανεξάρτητα από το κύρος του καθενός, οι κανόνες πρέπει να είναι ίδιοι για όλους.

Ακούω επίσης πολλά για αποχαιρετιστήριους αγώνες, ότι πρέπει να έχω έναν αποχαιρετισμό αντάξιο της πορείας μου και ότι η Ομοσπονδία θέλει να μου δώσει αυτή την ευκαιρία.

Στη ζωή μου έμαθα ότι κανείς δεν χαρίζει τίποτα σε κανέναν.

Μπορώ να υποσχεθώ στους φιλάθλους μου και ιδιαίτερα στους Πορτογάλους ότι θα υπάρξει ένας ή περισσότεροι αποχαιρετιστήριοι αγώνες. Θα υπάρχει χρόνος γι’ αυτό.

Όταν όμως σκέφτομαι την εθνική, σκέφτομαι πάνω απ’ όλα τον ανταγωνισμό.

Αυτό σκεφτόμουν ακόμη και την ημέρα που έμαθα ότι πέθανε ο πατέρας μου. Βρισκόμουν σε αποστολή της εθνικής και αποφάσισα να παραμείνω μέχρι να ολοκληρωθεί ο αγώνας της επόμενης ημέρας. Για τη χώρα μου έκανα κάτι που δεν θα έκανα ποτέ για κανέναν σύλλογο.

Επομένως, εάν είμαι καλά σωματικά, εάν αγωνίζομαι με την ομάδα μου και, ελπίζω, συνεχίζω να σκοράρω, μετά την έκτιση της τιμωρίας που θα μου επιβληθεί θα είμαι διαθέσιμος, όπως ήμουν πάντοτε μέχρι σήμερα, για να αγωνιστώ και να κερδίσω με την εθνική Πορτογαλίας.

Αυτή είναι, πιστέψτε με, η πιο καθαρή αλήθεια».

gazzetta.gr