Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, οι μεγάλες επιτυχίες σπάνια έρχονται από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζονται υπομονή, σταθερότητα, ξεκάθαρο πλάνο και κυρίως εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που βρίσκεται στον πάγκο. Κι όμως, στην Κύπρο, πολλές φορές η πίεση για άμεσα αποτελέσματα δεν αφήνει χώρο για εξέλιξη. Το αποτέλεσμα είναι ομάδες να αποχωρίζονται προπονητές που ίσως, με λίγο περισσότερο χρόνο, μπορούσαν να γράψουν ιστορία.

Το παράδειγμα του Άντονι Ιραόλα είναι χαρακτηριστικό. Το 2019 αποχώρησε από την AEK μέσα σε δύσκολο κλίμα και έπειτα από αρνητικά αποτελέσματα. Εκείνη την περίοδο, λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν πως μερικά χρόνια αργότερα ο ίδιος άνθρωπος θα θεωρείται ένας από τους πιο ανερχόμενους προπονητές της Ευρώπης.

Σήμερα, ως προπονητής της Μπόρνμουθ, κατάφερε να μετατρέψει έναν σύλλογο με περιορισμένες δυνατότητες σε ομάδα που θα αγωνιστεί σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, μια ιστορική επιτυχία για τον αγγλικό σύλλογο. Η δουλειά του ήταν τόσο εντυπωσιακή, που πλέον βρίσκεται στο στόχαστρο μεγαλύτερων ομάδων και έχει ήδη ανακοινώσει πως θα αποχωρήσει στο τέλος της σεζόν.

Αναπόφευκτα, πολλοί στην ΑΕΚ θα αναρωτιούνται σήμερα τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν τότε υπήρχε περισσότερη υπομονή και πίστη στο πλάνο του Ισπανού τεχνικού. Γιατί η πραγματικότητα είναι πως ένας προπονητής δεν παύει ξαφνικά να είναι ικανός επειδή περνά μια δύσκολη περίοδο. Αντίθετα, αρκετές φορές χρειάζεται χρόνο για να περάσει τη φιλοσοφία του, να διαμορφώσει χαρακτήρα στην ομάδα και να χτίσει κάτι πραγματικά μεγάλο.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την Ομόνοια και τον Χένινγκ Μπεργκ . Η αποχώρησή του είχε αφήσει πολλούς να πιστεύουν πως η ομάδα ίσως βιάστηκε να διακόψει μια συνεργασία που είχε προοπτική. Αργότερα, ακόμη και ο ίδιος ο πρόεδρος της ομάδας, Σταύρος Παπασταύρου παραδέχθηκε ουσιαστικά πως υπήρξε μεταμέλεια για εκείνη την απόφαση. Όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία, ο Μπεργκ επέστρεψε στον πάγκο της Ομόνοιας και δικαίωσε όσους πίστευαν στη δουλειά του, οδηγώντας ξανά την ομάδα στην κορυφή και δημιουργώντας προοπτική συνέχειας και σταθερότητας.

Η διαφορά νοοτροπίας με τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα είναι εμφανής. Στην Κύπρο, τρεις συνεχόμενες σεζόν χωρίς τίτλο συχνά θεωρούνται αποτυχία. Στην Αγγλία όμως, η υπομονή μπορεί να ανταμειφθεί με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο.

Η φετινή κατάκτηση της Πρέμιερ Λιγκ από την Άρσεναλ μετά από 22 ολόκληρα χρόνια αποτελεί ίσως το καλύτερο παράδειγμα. Ο Μικέλ Αρτέτα πέρασε δύσκολες περιόδους, αμφισβητήθηκε έντονα και για τρεις συνεχόμενες σεζόν τερμάτισε δεύτερος. Σε ένα κυπριακό περιβάλλον, το πιθανότερο είναι πως θα είχε αποχωρήσει ως «αποτυχημένος». Αντίθετα, η διοίκηση της Άρσεναλ επέλεξε να στηρίξει το πλάνο της, να επενδύσει στη συνέχεια και να εμπιστευτεί τον προπονητή της.

Το αποτέλεσμα; Σήμερα ο Αρτέτα αποθεώνεται από τους «Κανονιέρηδες» ως ο άνθρωπος που επανέφερε τον σύλλογο στην κορυφή της Αγγλίας, ενώ βρίσκεται και στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, απέναντι στην Παρί.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο οι νίκες της Κυριακής. Είναι η διαδικασία, η εξέλιξη και η δημιουργία μιας ταυτότητας που αντέχει στον χρόνο. Και ίσως το μεγαλύτερο μάθημα για το κυπριακό ποδόσφαιρο είναι πως οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται με συνεχείς αλλαγές και πανικό, αλλά με πίστη, υπομονή και συνέπεια στο πλάνο.

Γιατί καμιά φορά, ο προπονητής που σήμερα αμφισβητείται, αύριο μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή της Ευρώπης.

Αντρέας Πολυκάρπου