Είναι 28 Απριλίου 1993. Το τηλεοπτικό ρολόι γράφει λίγα λεπτά πριν το τελος του ημιτελικού ανάμεσα στον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό. Ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, μόλις έχει δεχθεί το πέμπτο φάουλ, ένα φάουλ που θα του κοστίσει τα πάντα. Μια έξαψη, ένα αίσθημα αδικίας στην υπερπροσπάθεια που έκανε ο Πανιώνιος να νικήσει τον... Γολιάθ, μία στιγμιαία παρορμητική κίνηση. Μια κουτουλιά στην μπασκέτα και ο Μπόμπαν καταρρέει στο παρκέ. Το κλειστό της Αρτάκης βυθίζεται σε πένθος, ο ελληνικός αθλητισμός πενθεί και ο Μπόμπαν δεν θα μπορέσει να σηκωθεί ποτέ ξανά.

Τριαντα τρία χρόνια μετά, η μνήμη εκείνης της νύχτας παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στο συλλογικό αίσθημα των φιλάθλων. Σαν σήμερα, 33 χρόνια μετά, ας μην θυμηθούμε όμως μόνο την πτώση. Ας θυμηθούμε τον άνθρωπο.

Γιατί ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς δεν υπήρξε απλά η «τραγική φιγούρα» ενός ατυχήματος. Υπήρξε, πάνω απ' όλα, ένας «πολεμιστής» .

Μια ζωή μπροστά: Ταλέντο, πάθος και φιλότιμο

Γεννημένος στις 15 Δεκεμβρίου 1963 στο Lucani της Σερβίας, ο Σλόμπονταν Γιάνκοβιτς ήταν προορισμένος για μεγάλα πράγματα . Από τα 16 του χρόνια φόρεσε τη φανέλα του Ερυθρού Αστέρα, ενώ αργότερα μετακόμισε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Πανιωνίου. Ήταν ένας σύγχρονος power forward — με ύψος 2,00 μέτρα, εκρηκτικός, παθιασμένος και αγαπητός .

Γρήγορα έγινε ο ηγέτης των «κυανέρυθρων». Οι φίλαθλοι τον λάτρευαν. Δεν ήταν μόνο η σπιρτάδα του στο παρκέ, αλλά και η γενναιοδωρία του εκτός: μοίραζε φαγητό και ποτά σε φιλάθλους, ζούσε τη γειτονιά, ήταν δικός τους άνθρωπος . Όλα έδειχναν πως εκείνη η σεζόν θα ήταν η αφετηρία για μια λαμπρή συνέχεια. Έως εκείνο το μοιραίο βράδυ.

Μια κεφαλιά που άλλαξε την ιστορία

Ο Πανιώνιος αντιμετώπιζε τον Παναθηναϊκό. Έξι λεπτά πριν το τέλος, ο Μπόμπαν σκόραρε κάτω από το καλάθι, αλλά ο διαιτητής Στέλιος Κουκουλεκίδης σφύριξε επιθετικό φάουλ . Ήταν το πέμπτο. Είχε αποβληθεί.

Θυμωμένος όπως λίγοι, κοιτώντας ίσως μια χαμένη ευκαιρία για τον τίτλο, πήρε φόρα και χτύπησε το κεφάλι του πάνω στη βάση του καλαθιού. Η βάση αυτή δεν είχε την απαραίτητη προστασία . Μεμιάς, οι αισθήσεις χάνονται. Στο παρκέ ακούγονται οι κραυγές του: «Δεν νιώθω τα χέρια μου, δεν νιώθω τα πόδια μου» .

Η διάγνωση ήταν ραγδαία: κάταγμα του τρίτου αυχενικού σπονδύλου και τετραπληγία . Στα 29 του χρόνια, ο Boban Janković έμεινε ακίνητος σε μια αναπηρική καρέκλα.

Ο αγώνας της ζωής: Πόνος, εγκατάλειψη και μοναξιά

Όσο δύσκολη ήταν η είδηση, άλλο τόσο βασανιστικό αποδείχθηκε το μετά. Τα χρόνια μετά το ατύχημα δεν ήταν εύκολα: η σύζυγός του τον εγκατέλειψε, η οικονομική του κατάσταση επιδεινώθηκε και οι ιατρικές επεμβάσεις δεν απέδωσαν καρπούς . Ο ίδιος δήλωσε κάποτε: «Το χειρότερο είναι να κοιμάσαι γνωρίζοντας ότι το πρωί θα ξυπνήσεις με τον ίδιο πόνο που είχες την προηγούμενη ημέρα» .

Μέσα σε αυτή την άνιση μάχη, κρατήθηκε από τον γιο του, τον Βλάντιμιρ. Για εκείνον αξίζει να συνεχίζει να πολεμά . Ήθελε να είναι παράδειγμα.

Αναγνώριση και δάκρυα

Ο κόσμος δεν τον ξέχασε. Το 2002, σε φιλικό αγώνα, η φωνή του εκφωνητή αντήχησε στο γήπεδο: το όνομα «Μπόμπαν» ξεσήκωσε χιλιάδες φιλάθλους σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα μέσα σε δάκρυα . Ο Πανιώνιος απέσυρε τη φανέλα με το νούμερο 8. Είχε πλέον γραφτεί στην αιωνιότητα.

Ακόμα και σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές, ο Boban επέμενε: «Είμαι πολεμιστής, όχι ζητιάνος». Ο κόσμος του Πανιωνίου, όμως, τον αγαπούσε. Δεν το ξεχνούσε. Στο κλειστό Αρτάκης κάθε φορά που έμπαινε μέσα, όλο το γήπεδο σηκωνόταν όρθιο τον χειροκροτούσε και φώναζε «Μπόμπαν σ' αγαπάμε, ποτέ δεν σε ξεχνάμε» 

Το τέλος του θρύλου

Στις 28 Ιουνίου 2006, ενώ ταξίδευε με πλοίο για τη Ρόδο, ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς υπέστη ανακοπή καρδιάς. Ο θάνατός του σε ηλικία μόλις 42 ετών προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση .

Η κηδεία του έγινε σε βαρύ κλίμα. Χιλιάδες άτομα, φίλοι, αντίπαλοι, πρώην συμπαίκτες και απλός κόσμος, αποχαιρέτησαν τον «πολεμιστή». Ο δήμος της Νέας Σμύρνης ανέλαβε τα έξοδα . Το μπάσκετ είχε χάσει έναν από τους πιο μοναδικούς του ανθρώπους.

 

Η κληρονομιά: Μάθημα ζωής

Σαν σήμερα, 33 χρόνια μετά, οφείλουμε να θυμόμαστε τον Μπόμπαν. Μια στιγμή αδυναμίας του στοίχισε τα πάντα. Αλλά η δύναμή του — η αποφασιστικότητά του να συνεχίσει, να χαμογελάσει, να υπερασπιστεί τον γιο του — είναι ένα μάθημα για όλους μας.

Η κεφαλιά εκείνη στην άκρη του καλαθιού δεν ήταν παρά το σημάδι μιας στιγμής. Ο άνθρωπος Μπόμπαν, με τα τρωτά και την αξιοπρέπειά του, είναι που μένει τελικά για πάντα όρθιος.

Θα μείνει αξέχαστος, για τους φίλους του Πανιωνίου και του ελληνικού αθλητισμού