Πρόσφατα ήμουν στη Λάρνακα και χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα έξω από το παλιό γήπεδο της πόλης, το ΓΣΖ. Το είδα, το αντιλήφθηκα, τα προπύλαια δεν άλλαξαν καθόλου, είναι εκείνα που περνούσα από μέσα και πωλούσα λαχεία στον κόσμο που καθόταν στις ξύλινες κερκίδες ζητωκραυγάζοντας, πότε υπέρ της Αλκής, πότε υπέρ του Πεζοπορικού και πότε υπέρ της ΕΠΑ.

Τα προπύλαια με ταξίδεψαν χρόνια πίσω, κάπου εκεί στο 1970, τότε που η ΕΠΑ ισοφάρισε την Ομόνοια σε 3-3 και οι οπαδοί όρμηξαν μέσα για τον καθιερωμένο γύρο του θριάμβου. Στη Λάρνακα, περνώντας έξω από το ΓΣΖ μπορείς να ταξιδέψεις σε άλλες εποχές. Στη Λευκωσία δεν μπορείς.

Το ιστορικό ΓΣΠ δεν είναι πια εκεί, ούτε ένα τειχούδι, ούτε ένα σκαλοπάτι από τις τσιμεντένιες κερκίδες. Τις κατάπιε όλες ο λάκκος, χάριν της λεγόμενης ανάπλασης του χώρου. Και δεν λέω, να γίνει ανάπλαση, βρισκόμαστε στο 2022. Άλλες οι ανάγκες τότε, άλλες τώρα. Όμως, βρε κύριοι, ποιος είπε ότι η ανάπλαση δεν πρέπει να σέβεται, έστω και στο ελάχιστο την ιστορία; Ποιος είπε ότι η μπουλντόζα μπορεί να ξεκινά και να τα ρίχνει όλα κάτω;

Σήμερα, η μνήμη μου πηγαίνει κάποια χρόνια πίσω, τότε που αποφασίστηκε η ανταλλαγή του παλιού ΓΣΠ με τον χώρο που βρίσκεται σήμερα το νέο ΓΣΠ. Μας έταζαν τότε σεβασμό του χώρου. Αν είδατε εσείς όποιου είδους σεβασμό, είδα κι εγώ, αν και το γνώριζα τότε ότι μας κορόιδευαν, όμως ήμουν απελπιστικά μόνος. Φίλοι μου να το ξέρετε, δεν υπάρχει μέλλον αν δεν σέβεσαι το παρελθόν…