Στο μυαλό των περισσότερων, ο Ζοσέ Μουρίνιο ήταν αυτός που προσπάθησε, και κατάφερε να βάλει στοπ στη Μπαρτσελόνα κατά την πρώτη θητεία του στη Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι τα πράγματα και το πιο βασικό, δεν ήταν εχθρός των Καταλανών.

Αντίθετα μάλιστα, αποτελούσε ένα σημαντικό κομμάτι του συλλόγου από το 1996 έως το 2000. Κανείς όμως δεν ήξερε τότε πως χρόνια αργότερα, θα εξελισσόταν σε έναν από τους μεγαλύτερους αντιπάλους της.

Το ξεκίνημα, η κορυφή και η απόρριψη

Όλα ξεκίνησαν όταν ο Μουρίνιο εργάστηκε στο πλευρό του Μπόμπι Ρόμπσον και στη συνέχεια του Λουίς Φαν Χάαλ, ως βοηθός προπονητή. Μάλιστα ο πρώτος, επέμεινε να έρθει ο Μουρίνιο μαζί του στην Μπαρτσελόνα, ενώ ο διάδοχός του, ο Λουίς Φαν Χάαλ του ζήτησε να γίνει μέλος του προπονητικού του επιτελείου. Όταν όμως αποχώρησε ο Ολλανδός τεχνικός, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο για τον Πορτογάλο, τον οποίο ο επόμενος που ανέλαβε το τιμόνι της ομάδας, Σέρα Φερέρ, δεν επιθυμούσε την παρουσία του στο προπονητικό επιτελείο.

Η συνέχεια, ήταν μαγική για τον Μουρίνιο, παρά το γεγονός πως ένιωθε αδικημένος από τη Μπαρτσελόνα. Αποχώρησε και ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητής στην Μπενφίκα, μετά συνέχισε στην Πόρτο και την Τσέλσι, ενώ ήταν πλέον ένα από τα πιο περιζήτητα ονόματα στην αγορά και όχι άδικα. To Champions League με την Πόρτο, αλλά και με την Τσέλσι, ήταν ένα δείγμα από τους τίτλους του Πορτογάλου στα... πρώτα του βήματα.

Ωστόσο το 2008, όταν η Μπαρτσελόνα αναζητούσε κάποιον άλλον στον πάγκο μετά την αποχώρηση του Φρανκ Ράικαρντ, το όνομα του Μουρίνιο βρισκόταν μεταξύ των υποψηφίων. Η διοίκηση όμως, αποφάσισε να εμπιστευτεί τον Πεπ Γκουαρδιόλα, κάτι που προφανώς πόνεσε, ήταν ακόμα μία απόρριψη.

Η κόντρα που μεγάλωνε

Ο Μουρίνιο είχε ήδη αντιμετωπίσει την Μπαρτσελόνα από τον πάγκο της Τσέλσι. Οι αναμετρήσεις των δύο ομάδων στο Champions League είχαν αποκτήσει τεράστια ένταση, ενώ οι δηλώσεις του Πορτογάλου, όπως ο ίδιος ξέρει με τον μοναδικό του τρόπο, συχνά έβαζαν ακόμη περισσότερο λάδι στη φωτιά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ήταν και ένα υποτιμητικό πανό των οπαδών της Μπαρτσελόνα σε αγώνα της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, το οποίο έγραφε «Μουρίνιο ο μεταφραστής», από την εποχή που βρισκόταν στο πλευρό του Ρόμπσον, ο οποίος δεν γνώριζε αγγλικά και ο Μουρίνιο είχε και τον ρόλο του διερμηνέα.

Το πραγματικό «μπαμ» έγινε το 2010. Ως προπονητής της Ίντερ τότε, ο Μουρίνιο αντιμετώπισε την Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά του Champions League. Οι «νερατζούρι» επικράτησαν 3-1 στο πρώτο παιχνίδι και πήγε στη ρεβάνς του «Καμπ Νόου» με ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Στη Βαρκελώνη, η Ίντερ έμεινε με δέκα παίκτες, άντεξε την πίεση και παρά την ήττα με 1-0, πήρε την πρόκριση για τον τελικό και εκείνη η εικόνα του Μουρίνιο να πανηγυρίζει έξαλλα, άλλαξε τα πάντα για τους φίλους των Καταλανών.

Ρεάλ, η αιώνια αντίπαλος

Η Ρεάλ πάντα ήθελε τα μεγάλα ονόματα και ο Μουρίνιο ήταν ένα από αυτά. Έτσι, λίγους μήνες αργότερα ανέλαβε τους «μερένχες» και έγινε ο άνθρωπος που βρισκόταν στον πάγκο του μεγαλύτερου αντιπάλου της.

Η σύγκρουση με τον Πεπ Γκουαρδιόλα, τα εκρηκτικά ντέρμπι μεταξύ τους, η ένταση, οι δηλώσεις και οι συγκρούσεις εντός, αλλά και εκτός αγωνιστικού χώρου, συνέβαλαν στη δημιουργία του μύθου του, ως ο «μεγάλος εχθρός».

Μπορεί το πρώτο του Clasico να ήταν μία καταστροφή μετά το 5-0 της Μπαρτσελόνα, ο «Special One» δεν το έβαλε κάτω και κατάφερε στη συνέχεια να κατακτήσει το Κύπελλο Ισπανίας απέναντι στους Καταλανούς και να οδηγήσει τη Ρεάλ στην κατάκτηση της La Liga το 2012.

Το Clasico

Το πιο «καυτό» ντέρμπι της Ευρώπης επιστρέφει για τη νέα σεζόν και μαζί του και ο Ζοσέ Μουρίνιο, ο οποίος στην δεύτερη θητεία του με τη Ρεάλ, καλείται να αναβιώσει την εποχή όπου οι Μαδρίλενοι μαζί του κατακτούσαν τίτλους, αλλά κέρδιζαν και την Μπαρτσελόνα. Τώρα το πόσο εύκολο είναι αυτό και τι υποδοχή του ετοιμάζουν οι φίλοι των Καταλανών στο Καμπ Νόου, παραμένει με ένα ερωτηματικό, αλλά αυτό θα το μάθουμε το βράδυ της Κυριακής (25/10).

gazzetta.gr