Τα ξημερώματα της Κυριακής (19/07, 00:00), οι εθνικές ομάδες της Γαλλίας και της Αγγλίας, θα διεκδικήσουν την τρίτη θέση στο Μουντιάλ 2026, στον «μικρό τελικό», που θα διεξαχθεί στο Μαϊάμι.

Πριν από την συγκεκριμένη αναμέτρηση, οι «τρικολόρ» που ήταν το φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου στα γήπεδα της Βορείου Αμερικής, αλλά αποκλείσθηκαν από την Ισπανία στον ημιτελικό, βρέθηκαν τρεις φορές σε μία αντίστοιχη κατάσταση:

1958: Το ρεκόρ του Φοντέν και το χάλκινο μετάλλιο

Γκέτεμποργκ, 28 Ιουνίου 1958: Γαλλία-Δυτική Γερμανία 6-3

Σκόρερ: Φοντέν (16`, 36`, 78`, 89`), Κόπα (27`), Ντουί (50`) - Σιεσλάρτσικ (18`), Ραν (52`), Σάφερ (84`).

Έχοντας προκριθεί για πρώτη φορά στα ημιτελικά ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, οι «πετεινοί» ηττήθηκαν, όπως αναμενόταν, στον ημιτελικό από την Βραζιλία του Πελέ, ο οποίος σημείωσε χατ-τρικ (5-2). Με επικεφαλής τον εξαιρετικό Ζιστ Φοντέν, ο οποίος σκόραρε σε κάθε αγώνα, η ομάδα του Άλμπερτ Μπατέ αντιμετώπισε την Δυτική Γερμανία στον «μικρό τελικό» για την τρίτη θέση. Εναντίον των πρωταθλητών κόσμου, ο μελλοντικός νικητής της «Χρυσής Μπάλας», Ρεϊμόν Κόπα και οι συμπαίκτες του βασίσθηκαν για άλλη μια φορά στον Φοντέν, ο οποίος σημείωσε τέσσερα γκολ στο Γκέτεμποργκ. Η Γαλλία ανέβηκε στο βάθρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά και, το πιο σημαντικό, ο Φοντέν σημείωσε νέο ρεκόρ γκολ που σημειώθηκαν σε μία μόνο διοργάνωση (13). Ένα απόλυτο ρεκόρ που εξακολουθεί να ισχύει.

1982: Μετά την Σεβίλλη...

Αλικάντε, 10 Ιουλίου 1982: Πολωνία-Γαλλία 3-2

Σκόρερ: Ζάρμαχ (40`), Μαγιέφσκι (44`), Κούπτσεβιτς (46`)- Ζιράρ (13`), Κουριόλ (72`).

Οι Γάλλοι βρέθηκαν στα ματς νοκ άουτ, για πρώτη φορά από το χάλκινο μετάλλιο του 1958, αλλά είδαν το όνειρό τους να αγωνισθούν στον πρώτο τους τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου να διαλύεται εναντίον της Δυτικής Γερμανίας στον ημιτελικό της Σεβίλλης, μετά από έναν αγώνα τόσο σκληρό, όσο και θεαματικό (3-3, 4-5 στα πέναλτι).

Όπως όλοι οι συμπατριώτες τους, που εξακολουθούσαν να ταλανίζονται από την αποχώρηση του Πατρίκ Μπατιστόν με φορείο μετά την αντιαθλητική έξοδο του Γερμανού τερματοφύλακα Χάραλντ Σουμάχερ, οι παίκτες του Μισέλ Ινταλγκό δεν είχαν ούτε την καρδιά, ούτε το μυαλό να παίξουν τον άνευ νοήματος αγώνα για την τρίτη θέση εναντίον της Πολωνίας. Εξ' ου και η αναπληρωματική ομάδα που παρέταξε ο έμπειρος προπονητής στο Αλικάντε.

Το γκολ του Ρενέ Ζιράρ νωρίς δεν ήταν αρκετό για να αποθαρρύνει τους Πολωνούς, οι οποίοι γύρισαν το παιχνίδι πριν από το ημίχρονο χάρη στα γκολ των Αντρέι Ζάρμαχ και Στέφαν Μαγιέφσκι, ενώ στην συνέχεια αύξησαν το προβάδισμά τους αμέσως μετά την ανάπαυλα με εκτέλεση φάουλ του Γιάνους Κουπτσέβιτς. Το δεύτερο γκολ των Γάλλων, που σημείωσε ο Αλέν Κουριόλ, δεν είχε καμία επίδραση στην έκβαση του αγώνα ή στο ηθικό της ομάδας.

«Ήμασταν μουδιασμένοι, ζαλισμένοι. Παραπατούσαμε από το... κτύπημα, κάτι είχε σπάσει», θα εξηγούσε αργότερα, ο Αλέν Ζιρές.

1986: Μια θέση στο βάθρο

Πουέμπλα, 28 Ιουνίου 1986: Γαλλία-Βέλγιο 4-2

Σκόρερ: Φερερί (27`), Παπέν (43`) Ζενγκινί (104`), Αμορός (111`) - Κέλεμανς (11`), Κλάεσεν (73`).

Έχοντας νικήσει την πρωταθλήτρια κόσμου, Ιταλία, στην «φάση των 16» και στην συνέχεια δίνοντας ηρωική μάχη εναντίον της Βραζιλίας στα προημιτελικά, η γαλλική ομάδα δεν κατάφερε για άλλη μια φορά να φθάσει στον τελικό, ηττημένη για άλλη μια φορά από την Δυτική Γερμανία (2-0), τέσσερα χρόνια μετά την εφιαλτική νύχτα στην Σεβίλλη. Στον αγώνα για την τρίτη θέση εναντίον του γειτονικού Βελγίου, ο προπονητής Ανρί Μισέλ μιμήθηκε τον προκάτοχό του και έβαλε στο γήπεδο, όπως και το 1982, μια σε μεγάλο βαθμό ανανεωμένη ομάδα για να επιτρέψει στους αναπληρωματικούς να ζήσουν την συγκίνηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μεξικού.

Αυτή η στρατηγική απέδωσε αυτήν την φορά, παρά το γεγονός ότι ο Γιαν Κέλεμανς άνοιξε το σκορ για το Βέλγιο. Ενώ οι Ζαν-Μαρκ Φερέρι και Ζαν-Πιερ Παπέν εκμεταλλεύθηκαν τα αμυντικά κενά των «Κόκκινων Διαβόλων» για να δώσουν το προβάδισμα στην Γαλλία, ο Νίκολας Κλάεσεν παρέτεινε την αγωνία, στέλνοντας τις δύο ομάδες στην παράταση. Με τον αρχηγό τους Μισέλ Πλατινί στον πάγκο, οι Γάλλοι «κομμωτές» τελικά νίκησαν το Βέλγιο χάρη στα γκολ των Μπερνάρ Ζενγκίνι και Μανουέλ Αμόρος. Αυτό τους επέτρεψε να επιστρέψουν από το Μεξικό λιγότερο πικραμένοι και σίγουρα γεμάτοι νοσταλγία, λόγω των αποχωρήσεων που ακολούθησαν (Μαξίμ Μποσίς, Αλέν Ζιρές, Ντομινίκ Ροστό και αργότερα Μισέλ Πλατινί), αλλά με ένα μετάλλιο στο στήθος.

ΑΠΕ - ΜΠΕ