«Συλλέκτρια τίτλων». Για τη Βερόνικα Χουντίμα, η φράση αυτή δεν αποτελεί απλώς έναν χαρακτηρισμό, αλλά την ίδια της την ταυτότητα. Από τα πρώτα της βήματα στην Ελλάδα, όπου σε ηλικία μόλις οκτώ ετών διδάχθηκε τα βασικά της πετόσφαιρας, μια απόφαση που, όπως παραδέχεται, της άνοιξε τον δρόμο για όσα πέτυχε, μέχρι τους τίτλους που κατέκτησε σε διαφορετικά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, η πορεία της αποτελεί μια αδιάκοπη διαδρομή προς τη δόξα. Γεννημένη στην Ουκρανία, με γαλλική και κυπριακή υπηκοότητα, η χαρισματική ακραία «κουβαλά» το βόλεϊ στο DNA της. «Η πρόκληση είναι στο αίμα μου», τονίζει, και οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν, καθώς κατέκτησε δεκάδες τίτλους στην καριέρα της! Ένα σπάνιο παλμαρέ που περιλαμβάνει οκτώ τρεμπλ στην Κύπρο - τέσσερα με τον Απόλλωνα (2013-17) και άλλα τόσα με την Ολυμπιάδα Νεαπόλεως (2019-2026)-, καθώς και τρόπαια με την RC Cannes. Η κυριαρχία της, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στους ομαδικούς τίτλους, καθώς αναδείχθηκε επανειλημμένα MVP των πρωταθλημάτων.

Η διεθνής της διαδρομή με σταθμούς στις γαλλικές RC Cannes και Stella Calais, στις πολωνικές TPS Rumia, PTPS Piła και Chemik Police, καθώς και στον Άρη Θεσσαλονίκης, σμίλεψε έναν χαρακτήρα γεννημένο για τα μεγάλα ραντεβού. Ωστόσο, η Κύπρος δεν υπήρξε γι’ αυτήν μόνο ένας ακόμη επαγγελματικός σταθμός. Όπως ομολογεί η ίδια, αποδείχθηκε η «καλύτερη επιλογή της ζωής μου!».

Η περσινή σεζόν αποτέλεσε χρονιά-ορόσημο, με την Ολυμπιάδα να καταγράφει μια ιστορική ευρωπαϊκή πορεία μέχρι τους «8» του CEV Challenge Cup. «Ό,τι πετύχαμε, χτίστηκε σταδιακά και με πολλή δουλειά», επισημαίνει με περηφάνια.

Σήμερα, ένα γνώριμο κεφάλαιο ξανανοίγει στην καριέρα της. Η επάνοδος στον Απόλλωνα, εκεί όπου η κατάκτηση τίτλων έγινε, επίσης, καθημερινότητα, αποτελεί μια συναισθηματική επιστροφή για μια αθλήτρια που, παρότι αφήνει την Ολυμπιάδα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, στα 37 της χρόνια εξακολουθεί να αναζητά νέες προκλήσεις!

Η Βερόνικα Χουντίμα σε συνέντευξή της στο «Γήπεδο» της εφημερίδας «Πολίτης» μιλά, μεταξύ άλλων, για το κίνητρο πίσω από τα αμέτρητα τρόπαια, τη βαθιά της σχέση με το νησί και την επόμενη μέρα μιας καριέρας που αποδεικνύει πως οι τίτλοι δεν είναι ποτέ αρκετοί για εκείνους που γεννήθηκαν για να πρωταγωνιστούν.

Ποια είναι η αίσθηση που επικρατεί τώρα που καταλάγιασαν οι πανηγυρισμοί μετά την κατάκτηση του τρεμπλ και την ιστορική ευρωπαϊκή πορεία;

«Η αλήθεια είναι ότι κάναμε απίστευτο δρόμο φέτος και γενικώς πιστεύω με την Ολυμπιάδα στο πως χτίστηκε όλη αυτή η δύναμη και κάθε χρόνο προχωρούσαμε ένα βήμα παραπάνω, μέχρι να φτάσουμε σε κάτι που είναι ρεκόρ και για εμένα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και για την Κύπρο και το γυναικείο βόλεϊ πιστεύω είναι κάτι απίστευτο! Ό,τι πετύχαμε, χτίστηκε σταδιακά και με πολλή δουλειά. Είναι απίστευτο συναίσθημα!».

Μετά από τέσσερις κυριαρχικές σεζόν, όπου η Ολυμπιάδα κατέκτησε ισάριθμες φορές το τρεμπλ, πώς διατηρεί μια ομάδα το κίνητρο και την «πείνα» για τίτλους κάθε χρόνο;

«Η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που ξεκινάς και παίρνεις τίτλους (γέλια), είναι κάθε χρόνο και ποιο δύσκολο να τους διατηρείς. Είναι λογικό οι αντίπαλοί σου να μην θέλουν να είσαι συνεχώς στην κορυφή. Συνηθίζεις λίγο, επειδή ξέρεις ότι είσαι ο καλύτερος, ωστόσο κάποιες φορές λίγο χαλαρώνεις. Εκείνη τη στιγμή γίνεται λίγο πιο δύσκολο να κρατηθείς στην κορυφή. Αλλά από τη στιγμή που ξεκινήσαμε να παίρνουμε τρεμπλ κάθε χρόνο, το κρατήσαμε. Έχει πολλή δουλειά πίσω από αυτό ώστε να προχωράς συνεχώς ένα βήμα μπροστά. Δεν κάναμε ποτέ βήμα πίσω ή να μείνουμε στο ίδιο level».

Ως αρχηγός, ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που έπρεπε να διαχειριστείς στα αποδυτήρια φέτος, ώστε η ομάδα να μείνει συγκεντρωμένη στους στόχους της;

«Κάθε χρόνο νιώθω ότι στο τέλος της χρονιάς είναι πάντα πιο δύσκολο, επειδή εγώ το παίρνω πολύ προσωπικά! Αν υπάρχει κάποιο θέμα ή κάτι, το σκέφτομαι, κλαίω σπίτι μου, αλλά πάντα πρέπει να βρω λύση. Ξέρω ότι δεν είναι μόνο η δική μου δουλειά, αλλά το παίρνω όπως είπα προσωπικά! Φέτος είχα λίγο δύσκολη πορεία διότι ήμουνα εκτός τους πρώτους δύο μήνες λόγω τραυματισμού. Αλλά μόλις επέστρεψα τα έδωσα όλα για να το τελειώσουμε ωραία, επειδή η αλήθεια μας κούρασε πολύ η πορεία στην Ευρώπη και στο τέλος αυτό φάνηκε και στο πρωτάθλημα. Σε κάποια φάση έσβησαν και λίγο οι μηχανές! Δεν παίζαμε το βόλεϊ που παίζαμε στην αρχή και εκεί τα έδωσα όλα, γνωρίζοντας ότι δεν ήμουν παρούσα στην αρχή. Ένιωθα ότι είχα να δώσω στο τέλος μπορεί και περισσότερα από τις συμπαίκτριες μου που έδωσαν περισσότερα στην αρχή».

Η φετινή πορεία στην Ευρώπη και η παρουσία στις οκτώ καλύτερες ομάδες του CEV Challenge Cup ήταν ιστορική. Πιστεύεις ότι για μια κυπριακή ομάδα, αυτή η πορεία είναι το ταβάνι ή υπάρχουν περιθώρια για κάτι ακόμα μεγαλύτερο εκτός συνόρων;

«Θεωρώ ότι υπάρχει ακόμη λίγο ταβάνι! Πάντα υπάρχουν περιθώρια! Ακόμη και φέτος είχαμε λίγες πιθανότητες για καλύτερη πορεία! Αλλά θέλεις και λίγη τύχη, όπως οι κληρώσεις στην πορεία της διοργάνωσης. Έχει σημασία σε ποια στιγμή βρίσκεις μπροστά σου τον καλύτερο. Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη ομάδα απέναντί μας, εκτός από τις δύο ελληνικές, είμαι σίγουρη ότι θα είχαμε περάσει ακόμη έναν γύρο. Συνεπώς, παίζουν ρόλο οι κληρώσεις και η τύχη. Ωστόσο, χρειάζεσαι ένα μίνιμουμ level σε ρόστερ, όπως είχε η Ολυμπιάδα φέτος, για να φτάσεις σε αυτό που φτάσαμε εμείς. Αν είχαμε λιγότερο ποιοτική ομάδα από τη φετινή δεν θα προχωρούσαμε».

Από τα νταμπλ και το Champions League με τις RC Cannes στα 18 σου, μέχρι τις φετινές επιτυχίες με την Ολυμπιάδα στα 37. Πού βρίσκεις το κίνητρο να κυνηγάς τίτλους σαν να είναι η πρώτη σου μέρα στην πετόσφαιρα;

«Η πρόκληση είναι στο αίμα μου! Ο πατέρας μου ήταν πετοσφαιριστής, αρχηγός της Εθνικής Ουκρανίας, ενώ έπαιζε σε υψηλό επίπεδο μέχρι τα 40 του! Η μητέρα μου, η γιαγιά μου, όλοι ήταν λίγο μέσα στο βόλεϊ. Πάντα ήμουν στα γήπεδα! Δεν είναι μόνο ότι έβλεπα από κοντά την πετόσφαιρα, αλλά το ότι θέλεις να νικάς, να είσαι στο επίκεντρο! Για μένα είναι κάτι φυσιολογικό! Όμως, έμαθα και να χάνω. Όταν βγήκα για πρώτη φορά από τη Γαλλία και πήγα Πολωνία, δεν νίκησα ούτε έναν αγώνα για έναν χρόνο! Έναν χρόνο τίποτα, μηδέν! Αλλά αυτό, επειδή σου δίνει πολλή δύναμη, η επόμενη μου χρονιά ήταν η καλύτερη στην καριέρα μου,, βγήκα και MVP. Από παντού παίρνεις κάτι για να γίνεις αυτός που θέλεις να παίρνει τίτλους». 

Έχεις αγωνιστεί σε μεγάλα πρωταθλήματα όπως της Γαλλίας και της Πολωνίας, ενώ είχες και πέρασμα από την Ελλάδα. Τι είναι αυτό που έχει η Κύπρος και σε κράτησε εδώ;

«Η καλύτερη νομίζω ερώτηση (γέλια)! Η αλήθεια δεν ήταν καθόλου στους στόχους μου, ήμουνα ακόμη ‘μωρό’ στο βόλεϊ. Ήρθα κατά λάθος στην Κύπρο! Κι αυτό γιατί η ομάδα μου έκλεισε στην Πολωνία και δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Τελικά η Κύπρος έγινε η καλύτερη επιλογή της ζωής μου! Ήρθα εδώ, ερωτεύτηκα τον κόσμο, το νησί και το άθλημα! Το βόλεϊ εδώ έχει πολλά να δώσει, ήθελα να γίνει περισσότερο γνωστό και νομίζω επιτέλους αυτό το καταφέραμε!»

Το βόλεϊ είναι στο DNA σου, αφού μεγάλωσες δίπλα σε έναν σπουδαίο αθλητή, τον πατέρα σου Βολοντιμίρ Χουντίμα! Πόσο βάρος πρόσθεσε αυτό το όνομα στα πρώτα σου βήματα και ποια συμβουλή του κρατάς μέχρι σήμερα;

«Ακόμη και τώρα, σε κάθε βήμα σημαντικό που κάνω, θα μου δώσει συμβουλές. Στην αρχή, όταν ήμασταν μαζί Γαλλία, που ξεκίνησα να παίζω βόλεϊ, υπήρχε ένα βάρος επειδή όλοι ήξεραν πόσο καλός παίκτης ήταν! Αλλά ταυτόχρονα αυτό μου έδινε και κίνητρο! Ήμουν τόσο περήφανη πάντα για τον πατέρα μου! Το πιο σημαντικό δεν είναι τόσο οι συμβουλές που μου δίνει, ακόμη κάθε μέρα, αλλά το ότι στα οχτώ μου χρόνια, που είδε το επίπεδο γύρω από την πετόσφαιρα, με πήρε σε μια Ρωσίδα προπονήτρια, ήμασταν Ελλάδα τότε, αγωνιζόταν στην ΑΕΚ ο πατέρας μου, και μου έμαθε τα βασικά. Μου είπε ότι πρέπει να ξεκινήσεις σωστά και μετά να πας σε κάποια ομάδα! Ξεκίνησα στην ακαδημία της ΑΕΚ και μέχρι σήμερα είμαι ευγνώμων στον πατέρα μου γι’ αυτή την απόφαση. Κι αυτό διότι έτσι έμαθα να παίζω βόλεϊ!».

Τα τελευταία χρόνια αγωνίζεσαι και ως Κύπρια. Τι σημαίνει για σένα να φοράς το εθνόσημο;

«Πολύ - πολύ περήφανη! Ήταν τόσο συγκινητικό! Μπορεί για κάποιον άλλο να είναι απλώς χαρτιά, αλλά όταν πήρα το διαβατήριο συγκινήθηκα πάρα πολύ! Ήταν η πιο ωραία στιγμή για μένα! Κι αυτό γιατί ένιωθα πάντα ότι εδώ είναι το σπίτι μου και κάθε φορά που είχα ευκαιρία να πάω σε Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης με την Εθνική Κύπρου, ήμουν πολύ περήφανη να φοράω την κυπριακή φανέλα. Ήταν και λογικό στην πορεία μου να γίνει μια μέρα! Από την πρώτη μέρα που ήρθα στην Κύπρο, όλοι οι φίλοι μου έλεγαν ‘είσαι Κύπρια εσύ’ (γέλια)!».

Μέσα από την πλούσια εμπειρία σου, πώς βλέπεις τη νέα γενιά Κυπρίων πετοσφαιριστριών και το επίπεδο της γυναικείας πετόσφαιρας;

«Μου αρέσουν πολύ τα παιδιά που έχουμε! Τώρα δίπλα μου έχω κορίτσια 16, 18 χρονών! Θυμάμαι και πριν δέκα χρόνια που είχα δίπλα μου παιδιά που ήταν 18 χρονών και τώρα είναι μεγάλες παίκτριες, όπως η Κατερίνα Ζακχαίου που ήταν 14 και τώρα είναι… παικταράς! Είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτήν!Πάντα έχει κάποιες που έχουν μέλλον. Το θέμα είναι ότι είμαστε μικρή κοινωνία και εννοείται ότι θα έχει πολύ πιο λίγα άτομα που βγαίνουν και γίνονται παίκτριες ψηλού επιπέδου! Μπορεί να λένε κάποιοι ότι δεν υπάρχουν, γιατί ίσως είναι λίγες αυτές. Εγώ βλέπω κάθε χρόνο να έχει, είμαι περήφανη για κάθε μία και για τις νεάνιδες που κάποιες αγωνίζονται και στις πρώτες ομάδες. Μπορεί να λέμε ότι ανεβαίνουν μια – δύο στις πρώτες ομάδες, αλλά κι αλλού είναι σπάνιο. Θεωρώ ότι είμαστε σε πολύ καλό επίπεδο. Κάθε χρόνο βγαίνουν παίκτριες, όπως συνέβαινε και σε προηγούμενες γενιές». 

Ζεις και αναπνέεις για την πετόσφαιρα. Υπάρχει η προοπτική να παραμείνεις στον χώρο και μετά το τέλος της αγωνιστικής σου πορείας; 

«Υπάρχει, είναι λογικό επειδή είμαι συνέχεια γύρω από το άθλημα, δεν νομίζω να φύγω ποτέ μου! Έκανα και πέρσι μια πρώτη προσπάθεια στις ακαδημίες της Ολυμπιάδας, ήταν η πρώτη μου εμπειρία ως προπονήτρια! Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι να ασχοληθώ με τα παιδιά των ακαδημιών, να είμαι μαζί τους στο πρώτο τους βήμα, επειδή ξέρω πόσο σημαντικό είναι, το πέρασα και εγώ. Ξέρω τι σημαίνει να μάθεις τα βασικά! Αυτό μου αρέσει!».

Ολοκληρώθηκε το συμβόλαιό σου με την Ολυμπιάδα. Ποια είναι τα σχέδιά σου για τον επόμενο χρόνο;

«Δυστυχώς τελείωσε η πορεία μου στην Ολυμπιάδα! Ήταν εφτά χρόνια… Τα καλύτερα της ζωής μου στο βόλεϊ! Μου έδωσε τα πάντα η Ολυμπιάδα, ο κύριος Αλέξης Χαραλαμπίδης, ο οποίος ουσιαστικά μεγάλωσε την ομάδα! Είναι δύσκολο τώρα που φεύγω. Ωστόσο, υπογράφοντας στον Απόλλωνα για δύο χρόνια, ξέρω ότι πάω κάπου που πέρασα, επίσης, πολύ ωραία, νιώθω σαν το σπίτι μου και στις δύο ομάδες! Γι’ αυτό δεν είναι πολύ μεγάλη αλλαγή για μένα. Τελείωσε κάτι και ξεκινά κάτι άλλο. Και οι δύο ομάδες θα είναι πάντα στην καρδιά μου!».