Όσοι λένε ότι πόνταραν σε διαφορετική πορεία για τον φετινό ΑΠΟΕΛ, το πιο πιθανόν λένε ψέματα. Ναι μεν οι διοικούντες διατυμπάνιζαν το αυτονόητο ότι η ιδιοσυγκρασία της ομάδας επιβάλει να είναι πάντα πρωταγωνίστρια, όμως τα δεδομένα με την οικονομική κατάσταση της ομάδας, σε συνάρτηση με τον σχηματισμό ενός ρόστερ, όπως αποδεικνύεται κακής ποιότητας, έφερε αυτό το αποτέλεσμα.

Όχι μόνο ο ΑΠΟΕΛ έμεινε μακριά από τίτλους, αλλά έχει ενώπιόν του τον κίνδυνο να τεθεί εκτός Ευρώπης για δεύτερη σερί χρονιά, κάτι που όπως αναφέραμε – αν συμβεί, που είναι και το πιο πιθανόν – θα το ζήσει για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια. Και λέμε είναι πολύ πιθανόν, αφού πλέον η ομάδα της Λευκωσίας έχασε και τη στόφα του πρωταθλητή.

Εκείνη που ό,τι προβλήματα να είχε απέναντί της, όσο προβάδισμα και να είχε ο αντίπαλος, σε Κύπρο και Ευρώπη, έκπεμπε εμπιστοσύνη ότι, εύκολα ή δύσκολα, θα κατάφερνε να ανατρέψει την κατάσταση. Παιχνίδια όπως το προχθεσινό με τον Απόλλωνα, είναι ενδεικτικό ότι πλέον χάθηκε αυτή η δυναμική. Όχι ότι δεν προσπάθησε, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχε τις δυνατότητες και ίσως την απαιτούμενη πίστη για να παλέψει για το αντίθετο αποτέλεσμα.

To μικρό παραθυράκι

Για το υπόλοιπο της σεζόν, στόχος είναι η άνοδος στον βαθμολογικό πίνακα, με την κρυφή ελπίδα να μπει από ένα μικρό παραθυράκι και να πάρει τελικά ευρωπαϊκό εισιτήριο. Πράγμα σαφώς αρκετά δύσκολο, εάν αναλογιστούμε ότι απέχει έξι βαθμούς από την τέταρτη Πάφο FC, η οποία μάλιστα έχει το πλεονέκτημα και σε ενδεχόμενο ισοβαθμίας μεταξύ των ομάδων. Εξάλλου, δεν είναι σίγουρο κατά πόσον η 4η θέση θα είναι προνομιούχος.

Η διαφορά από την 3η θέση, όπου βρίσκεται ο Απόλλωνας, είναι στους εννέα βαθμούς. Γι’ αυτό το λόγο στον ΑΠΟΕΛ περισσότερο θα πρέπει να αρχίσουν να σχεδιάζουν την επόμενη χρονιά και πώς θα πορευθεί η ομάδα. Πέραν της ήδη προαναγγελθείσας στήριξης στο κυπριακό στοιχείο, θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις για την τεχνική ηγεσία και ποιοι από τους υφιστάμενους ξένους-κοινοτικούς έχουν θέση στον Αρχάγγελο.