Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από τον Μαουρίτσιο Ποτσετίνο σηματοδοτεί την έναρξη μιας από τις πιο απαιτητικές αποστολές της προπονητικής του καριέρας. Ο Αργεντινός καλείται να διαχειριστεί έναν σύλλογο που βρίσκεται στη ζώνη του υποβιβασμού, έχει χάσει την αγωνιστική του ταυτότητα και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα σε όλα τα επίπεδα.

Από την αγωνιστική εικόνα και τη φυσική κατάσταση των ποδοσφαιριστών μέχρι τη λειτουργία της διοίκησης και τη σχέση με τους οπαδούς, το πρόβλημα της Γιουνάιτεντ είναι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή αλλαγή προπονητή.

Ο Ποτσετίνο δεν αναλαμβάνει απλώς την αποστολή να επαναφέρει την ομάδα στις νίκες. Πρέπει να αποκαταστήσει την αυτοπεποίθηση, να δημιουργήσει ένα ανταγωνιστικό σύνολο, να αξιοποιήσει την ακαδημία και, κυρίως, να επαναφέρει μια ξεκάθαρη ποδοσφαιρική κατεύθυνση σε έναν οργανισμό που δείχνει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του.

Από την εξάντληση του 2024 στη νέα ευκαιρία

Η πρώτη επαφή του Ποτσετίνο με τη Γιουνάιτεντ είχε πραγματοποιηθεί τον Μάιο του 2024, όταν οι άνθρωποι του Σερ Τζιμ Ράτκλιφ αναζητούσαν τον αντικαταστάτη του Έρικ Τεν Χαγκ. Ο Αργεντινός είχε μόλις αποχωρήσει από την Τσέλσι, έπειτα από μία σεζόν, έχοντας προηγουμένως περάσει από την Παρί Σεν Ζερμέν.

Εκείνη την περίοδο, οι άνθρωποι της Γιουνάιτεντ τον εκτιμούσαν ως προσωπικότητα, αλλά είχαν την αίσθηση ότι ήταν εξαντλημένος από τις απαιτήσεις των προηγούμενων θέσεών του. Σε σύγκριση με άλλους υποψηφίους, όπως ο Τόμας Τούχελ και ο Ρομπέρτο Ντε Τζέρμπι, δεν τους είχε μεταδώσει την ίδια ενέργεια και αποφασιστικότητα.

Η εικόνα που συνάντησαν στις πρόσφατες επαφές τους ήταν εντελώς διαφορετική. Είδαν έναν προπονητή με ανανεωμένο κίνητρο, φιλοδοξία και διάθεση να διεκδικήσει τις κορυφαίες διακρίσεις. Πρόκειται για τον Ποτσετίνο που είχαν γνωρίσει στην Τότεναμ και που στη συνέχεια κέρδισε την εκτίμηση του αμερικανικού ποδοσφαίρου μέσα από τη δουλειά του στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ.

Ο ίδιος δεν έχει εγκαταλείψει τη φιλοδοξία να κατακτήσει την Premier League, παρά τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται πλέον η Γιουνάιτεντ. Άλλωστε, ο σύλλογος είχε εξετάσει την περίπτωσή του και πριν από την πρόσληψη του Τεν Χαγκ το 2022, αλλά και το 2024. Αυτή τη φορά, όμως, εκτιμά ότι τον συναντά στην κατάλληλη στιγμή.

Στη λίστα των υποψηφίων βρέθηκε και ο Ουνάι Έμερι, τον οποίο η διοίκηση εκτιμούσε ιδιαίτερα. Ωστόσο, η Άστον Βίλα κινήθηκε γρήγορα για να εξασφαλίσει την παραμονή του Ισπανού, ενώ η περίπτωση του Ποτσετίνο ήταν περισσότερο εφικτή.

Η εμπειρία και η προσωπικότητα που έλειπαν

Ένα από τα βασικά συμπεράσματα που προέκυψαν από τα διαδοχικά αποτυχημένα εγχειρήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι ότι η Γιουνάιτεντ χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν καλό τακτικό προπονητή. Απαιτείται μια προσωπικότητα με εμπειρία, ισχυρό χαρακτήρα και ικανότητα να διαχειρίζεται την τεράστια πίεση που συνοδεύει τη συγκεκριμένη θέση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Ρούμπεν Αμορίμ. Στον σύλλογο εξακολουθούν να πιστεύουν στις προπονητικές του δυνατότητες, ωστόσο θεωρούν ότι δυσκολεύτηκε να ανταποκριθεί στην πολυπλοκότητα του περιβάλλοντος στο Ολντ Τράφορντ. Η τακτική προσέγγιση και οι προπονητικές του ιδέες δεν αρκούσαν για να αντιμετωπίσουν το σύνολο των προβλημάτων.

Στον Ποτσετίνο, αντίθετα, η διοίκηση θεωρεί ότι βρίσκει έναν προπονητή που μπορεί να εμπνεύσει τους ποδοσφαιριστές, να δημιουργήσει θετικό κλίμα, αλλά και να επιβάλει πειθαρχία όταν χρειάζεται. Οι προσδοκίες είναι να παρουσιάσει μια ομάδα με καλύτερη φυσική κατάσταση, μεγαλύτερη ένταση, πιο αποτελεσματική πίεση και σαφέστερη αγωνιστική οργάνωση.

Σημαντικό πλεονέκτημά του θεωρείται και η ικανότητα ανάδειξης νεαρών ποδοσφαιριστών. Η αξιοποίηση της ακαδημίας αποτελεί διαχρονικό στοιχείο της ταυτότητας της Γιουνάιτεντ και ο νέος προπονητής θα πρέπει να δώσει ουσιαστικές ευκαιρίες στα ταλέντα του συλλόγου.

Παράλληλα, η θητεία του στην Τσέλσι αξιολογείται διαφορετικά από ορισμένους ανθρώπους της Γιουνάιτεντ. Θεωρούν ότι υπάρχουν ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση στο Μάντσεστερ: απαιτητικό διοικητικό περιβάλλον, συχνές αλλαγές προπονητών και αποδυτήριο που χρειάζεται ξεκάθαρη κατεύθυνση.

Αντίστοιχα, στις ΗΠΑ ο Ποτσετίνο επιχείρησε να αλλάξει συνολικά την κουλτούρα της εθνικής ομάδας. Διεύρυνε τη δεξαμενή των διαθέσιμων ποδοσφαιριστών, έδωσε ευκαιρίες σε νεαρούς και ανέβασε τις απαιτήσεις. Τώρα καλείται να εφαρμόσει μια αντίστοιχη επανεκκίνηση σε έναν σύλλογο με πολύ μεγαλύτερη ιστορία, πίεση και προσδοκίες.

Η αποτυχία του Κάρικ και τα λάθη της διοίκησης

Η ταχύτητα με την οποία κατέρρευσε το εγχείρημα του Μάικλ Κάρικ προκάλεσε έκπληξη ακόμη και στους ανθρώπους της διοίκησης. Τον περασμένο Μάιο, όταν η Γιουνάιτεντ εξασφάλισε την έξοδο στο Champions League, επικρατούσε αισιοδοξία. Η ομάδα είχε πετύχει δέκα νίκες σε 14 αγώνες πρωταθλήματος από τη στιγμή που ο Κάρικ αντικατέστησε τον Αμορίμ τον Ιανουάριο.

Ο 45χρονος τεχνικός είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη της διοίκησης, καθώς βελτίωσε τα αποτελέσματα, επανέφερε τον Κόμπι Μέινου σε πρωταγωνιστικό ρόλο και δημιούργησε καλές σχέσεις με την ακαδημία και τα υπόλοιπα τμήματα του συλλόγου.

Παρέμενε, ωστόσο, ένα βασικό ερώτημα: αν διέθετε την προσωπικότητα και την επιρροή για να οδηγήσει την ομάδα στο επόμενο επίπεδο. Η διοίκηση γνώριζε ότι δεν είχε το βιογραφικό του Λουίς Ενρίκε ούτε την εμπειρία του Έμερι, αλλά επέλεξε να επενδύσει στη σταθερότητα.

Η νέα σεζόν, όμως, ξεκίνησε με προειδοποιητικά σημάδια. Η ήττα με 2-0 από τη νεοφώτιστη Χαλ στην πρεμιέρα προκάλεσε έντονο προβληματισμό. Οι γηπεδούχοι είχαν μελετήσει τα φιλικά προετοιμασίας της Γιουνάιτεντ και διαπίστωσαν ότι μπορούσαν να την πιέσουν και να επιβληθούν στις μονομαχίες.

Ακόμη και στη νίκη με 5-2 επί της Ίπσουιτς, η εικόνα του πρώτου ημιχρόνου δεν είχε πείσει. Η έλλειψη δύναμης, επιθετικότητας και έντασης ήταν εμφανής. Σταδιακά, οι ανησυχίες για τις εμφανίσεις ξεπέρασαν εκείνες για τα αποτελέσματα.

Η αποχώρηση του Κάρικ, μόλις 174 ημέρες μετά την υπογραφή του νέου διετούς συμβολαίου του, έφερε ξανά τη Γιουνάιτεντ στην αναζήτηση προπονητή. Ήταν ο τρίτος τεχνικός που αναζητούσε μέσα στην ίδια χρονιά και ο όγδοος μόνιμος μετά την αποχώρηση του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον.

Το χάσμα με τους οπαδούς και η κρίση εμπιστοσύνης

Η αγωνιστική κατάρρευση συνοδεύτηκε από πρωτοφανή δυσαρέσκεια στις εξέδρες. Οι φίλαθλοι έχουν στρέψει τα πυρά τους κατά των Γκλέιζερ, του Σερ Τζιμ Ράτκλιφ, αλλά και των ανθρώπων που έχουν αναλάβει τη λειτουργία του ποδοσφαιρικού τμήματος.

Κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με την Άστον Βίλα, στην εξέδρα Stretford End εμφανίστηκε ένα πανό με το μήνυμα: «Δεν θέλουμε νέο γήπεδο. Θέλουμε νέους ιδιοκτήτες».

Η αντίδραση των οπαδών δεν αποτελούσε απλώς διαμαρτυρία για τα αρνητικά αποτελέσματα. Αντανακλούσε την πεποίθηση ότι οι συνεχείς αλλαγές προπονητών δεν πρόκειται να λύσουν τίποτα, εάν δεν υπάρξει συνολική αναδιοργάνωση στην κορυφή του συλλόγου.

Στο στόχαστρο βρίσκονται πλέον ο διευθυντής ποδοσφαίρου Τζέισον Γουίλκοξ και ο διευθύνων σύμβουλος Ομάρ Μπεράντα. Η κριτική αφορά τη μεταγραφική πολιτική, τη λήψη αποφάσεων και την απουσία ενός σταθερού μακροπρόθεσμου σχεδίου.

Η κατάσταση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Μπεράντα είχε αναφερθεί, σε εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Φέργκιουσον, στην κουλτούρα που είχε δημιουργήσει ο Σκωτσέζος. Αρκετοί, ωστόσο, θεωρούν ότι η διοίκηση της INEOS έχει αποδομήσει μεγάλο μέρος αυτής της κληρονομιάς.

Ο Ποτσετίνο θα πρέπει, επομένως, να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη ενός κοινού που δεν αρκείται πλέον σε υποσχέσεις και επικοινωνιακές κινήσεις.

Οι μεταγραφικές αστοχίες και η αδύναμη άμυνα

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που κληρονομεί ο νέος προπονητής αφορά τον σχεδιασμό της ομάδας. Ο Κάρικ είχε ζητήσει συγκεκριμένες προσθήκες, αλλά αρκετοί από τους βασικούς μεταγραφικούς στόχους κατέληξαν σε ανταγωνιστές.

Ο Έλιοτ Άντερσον επέλεξε τη Μάντσεστερ Σίτι, ενώ ο Μόργκαν Ρότζερς μετακόμισε στην Τσέλσι έναντι 117 εκατομμυρίων λιρών. Οι Ματέους Φερνάντες και Σάντρο Τονάλι κατέληξαν στην Τότεναμ, ενώ η Γιουνάιτεντ δεν προχώρησε σε επίσημη πρόταση για τον Ορελιέν Τσουαμενί της Ρεάλ Μαδρίτης.

Τελικά, ο σύλλογος δαπάνησε 155 εκατομμύρια λίρες για τους Γιούρι Τίλεμανς, Αντρέι Σάντος και Κάρλος Μπαλέμπα. Ωστόσο, οι προσθήκες δεν κάλυψαν όλες τις ανάγκες. Η ομάδα δεν απέκτησε αμυντικούς, δεν βρήκε λύση για την αποχώρηση του Μάρκους Ράσφορντ και δεν εξασφάλισε εναλλακτική επιλογή για τον τραυματία Μπέντζαμιν Σέσκο.

Η αδυναμία πώλησης ποδοσφαιριστών αποτελεί επίσης χρόνιο πρόβλημα. Ο Ράσφορντ παρέμεινε στον σύλλογο, καθώς η Μπαρτσελόνα δεν προχώρησε σε μόνιμη μεταγραφή, ενώ δεν βρέθηκε αγοραστής ούτε για τον Τζόσουα Ζίρκζεϊ.

Ο Ποτσετίνο θα χρειαστεί να συνεργαστεί με τη διοίκηση για να διορθώσει αυτές τις αδυναμίες. Κυρίως, όμως, θα πρέπει να αποκτήσει λόγο στον σχεδιασμό, ώστε οι επόμενες μεταγραφικές περίοδοι να μην αποτελέσουν ακόμη μία χαμένη ευκαιρία.

Η φυσική κατάσταση, η τακτική και τα προβλήματα στα αποδυτήρια

Η προσπάθεια του Κάρικ να κάνει την ομάδα πιο επιθετική ανέδειξε τις αδυναμίες της αμυντικής γραμμής. Η υψηλή πίεση προϋποθέτει γρήγορους και δυνατούς αμυντικούς, ικανούς να καλύπτουν μεγάλους χώρους. Η Γιουνάιτεντ δεν διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά στον απαιτούμενο βαθμό.

Τα στατιστικά στοιχεία αποκάλυπταν επίσης προβλήματα στη φυσική κατάσταση και στην ένταση. Η ομάδα έχανε πολλές μονομαχίες ταχύτητας, ενώ δεχόταν συχνά γκολ στα πρώτα λεπτά. Η Ατλέτικο Μαδρίτης και η Άστον Βίλα σκόραραν πριν συμπληρωθεί το πρώτο λεπτό, η Κόμο στο δεύτερο και η Ρόμα στο ενδέκατο.

Η Γιουνάιτεντ δέχθηκε συνολικά 15 γκολ στις πέντε τελευταίες αναμετρήσεις του Κάρικ, με την παθητικότητα και τα αμυντικά λάθη να γίνονται όλο και πιο εμφανή.

Παράλληλα, η ένταση στα αποδυτήρια αυξήθηκε. Ο Λισάντρο Μαρτίνες άσκησε δημόσια κριτική στη διοίκηση μετά την ήττα από την Ατλέτικο, αμφισβητώντας τη μεταγραφική πολιτική και τον τρόπο λήψης αποφάσεων. Η αντίδραση του συλλόγου ήταν άμεση, με πρόστιμο και απαίτηση για δημόσια συγγνώμη.

Ανησυχία προκαλούσε και η κατάσταση του Μπρούνο Φερνάντες. Ο αρχηγός έδειχνε απογοητευμένος από την εικόνα της ομάδας, ενώ οι συζητήσεις για την ανανέωση του συμβολαίου του δεν είχαν προχωρήσει.

Η απόφαση του Κάρικ να τον αφήσει στον πάγκο απέναντι στην Μπόρνμουθ αποτέλεσε ακόμη μία εστία έντασης. Ο Πορτογάλος θεωρούνταν ένας από τους ελάχιστους ποδοσφαιριστές που εξακολουθούσαν να προσπαθούν σταθερά, ακόμη και όταν η υπόλοιπη ομάδα κατέρρεε.

Ο νέος προπονητής θα πρέπει να αποκαταστήσει την ισορροπία στα αποδυτήρια, να ξεκαθαρίσει τους ρόλους και να δημιουργήσει μια ομάδα με πραγματικούς ηγέτες. Δεν αρκεί να ζητήσει περισσότερη προσπάθεια. Πρέπει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον στο οποίο οι ποδοσφαιριστές θα έχουν ξανά λόγο να πιστεύουν στο κοινό σχέδιο.

Να μην γίνει ακόμη ένας «βολικός» προπονητής

Υπάρχει, ωστόσο, ένας προβληματισμός που αφορά την ίδια την επιλογή του Ποτσετίνο. Παρά τις δεδομένες προπονητικές του αρετές, την επιτυχημένη παρουσία του στην Τότεναμ και την ικανότητά του να αναδεικνύει ποδοσφαιριστές, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο θα μπορέσει να συγκρουστεί με τη διοίκηση για να απαιτήσει τις αλλαγές που χρειάζεται ο σύλλογος.

Η Γιουνάιτεντ έχει στηριχθεί και στο παρελθόν σε προπονητές που χαρακτηρίστηκαν ως «βολικές» επιλογές. Ο Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ και ο Μάικλ Κάρικ, ως άνθρωποι με ισχυρούς δεσμούς με τον σύλλογο, δεν είχαν την απαραίτητη επιρροή για να αμφισβητήσουν ουσιαστικά τις διοικητικές αποφάσεις.

Ο Ποτσετίνο έχει αποδείξει στην Τότεναμ ότι μπορεί να δουλέψει με περιορισμένους οικονομικούς πόρους και να οδηγήσει μια ομάδα μέχρι τον τελικό του Champions League. Είχε επίσης διαφωνίες με την ιδιοκτησία της Τσέλσι, επομένως δεν είναι ένας προπονητής που δεν έχει γνωρίσει διοικητικές συγκρούσεις.

Ωστόσο, η γενικότερη εικόνα του είναι εκείνη ενός προσιτού, συνεργάσιμου και ήρεμου ανθρώπου του ποδοσφαίρου. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να τον βοηθήσουν να δημιουργήσει καλύτερο κλίμα στο Ολντ Τράφορντ, αλλά δεν αρκούν από μόνα τους για να αλλάξουν τη λειτουργία του συλλόγου.

Η μεγαλύτερη αποστολή του είναι να αποκαταστήσει την αγωνιστική ταυτότητα, να βελτιώσει τη φυσική κατάσταση, να αξιοποιήσει τους νεαρούς, να διορθώσει τις μεταγραφικές αστοχίες, να ενώσει τα αποδυτήρια και να γεφυρώσει το χάσμα με τους οπαδούς. Πάνω απ' όλα, όμως, πρέπει να απαιτήσει από τη διοίκηση να αναλάβει τις ευθύνες της.

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν χρειάζεται ακόμη έναν προπονητή που θα προσπαθήσει απλώς να προσαρμοστεί στις υπάρχουσες συνθήκες. Χρειάζεται έναν ηγέτη που θα απαιτήσει αλλαγές από όλους, χωρίς εξαιρέσεις.

Ο Ποτσετίνο έχει την ευκαιρία να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς ο επόμενος άνθρωπος στον πάγκο του Ολντ Τράφορντ, αλλά εκείνος που μπορεί να ξεκινήσει μια πραγματική επανεκκίνηση.

gazzetta.gr