Λόγοι υγείας δεν μου επέτρεψαν να παραστώ στην ετήσια γιορτή των Αρίστων της ΕΑΚ. Μια γιορτή που εκτός όλων των άλλων περιελάβανε και τη δική μου βράβευση. Ομολογώ ότι βλέποντας τις βραβεύσεις, έστω και από την τηλεόραση, ένιωσα ζωντανός και χαρούμενος! Ο αθλητισμός αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι αποτελεί πηγή ζωής και χαράς για όλους εμάς που τον ζήσαμε από τα παιδικά μας χρόνια, στο παλιό ΓΣΠ, του Κόνιαλη και του Άδωνη, μέχρι σήμερα που αναγκαστικά παρακολουθούμε ποδόσφαιρο, αγώνες στίβου και άλλα αθλήματα από την τηλεόραση.

Ειδικά στην Κύπρο, τον αθλητισμό θα πρέπει να τον προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού και να αποφεύγουμε τους αρρωστημένους φανατισμούς. Ας πάρουν όλοι παράδειγμα τη δική μου παρέα όπου κάθε Σάββατο ή Κυριακή μαζευόμαστε για να παρακολουθήσουμε μαζί το παιχνίδι της αγαπημένης μας ομάδας. Συζητούμε για τον αγώνα, πανηγυρίζουμε τα γκολ και τις νίκες και ασκούμε κριτική στις ήττες και για το ποιος έχει την ευθύνη.

Προσοχή, όμως, μέχρις εδώ! Οι τσακωμοί για το ποδόσφαιρο απαγορεύονται αυστηρά. Ούτε καν να δοκιμάζεται η φιλία για τέτοια πράγματα. Είπαμε, ο αθλητισμός και το ποδόσφαιρο, είναι μόνο για να ζούμε και να χαιρόμαστε.

Φίλοι μου, όσο έχω δυνάμεις θα εξακολουθήσω να παρακολουθώ ποδόσφαιρο, να απολαμβάνω και να χαίρομαι τον αθλητισμό. Όσοι παραμένουν αρρωστημένα φανατικοί, λυπούμαι, αλλά κακό στην υγεία τους κάνουν. 

Με την ευκαιρία ευχαριστώ για άλλη μια φορά τα παιδιά της ΕΑΚ για την τιμητική διάκριση. Θα προσπαθήσω να παραμείνω άξιος της τιμής αυτής...