Βλέποντας και ακούγοντας τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε ο Γιάννος Ιωάννου κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που μου παραχώρησε την προηγούμενη εβδομάδα, μου γεννήθηκαν αρκετοί συνειρμοί. Πώς, άλλωστε, να μην σου έρχονται διάφορες σκέψεις όταν έχεις απέναντί σου αυτόν τον παικταρά που υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία του ΑΠΟΕΛ;

Αναρωτήθηκα, λοιπόν, πόσοι αληθινοί ηγέτες υπάρχουν στη σημερινή εποχή και ποιο παράδειγμα δίνουν στην κοινωνία. Σκέφτηκα, όμως, και τον τρόπο με τον οποίο επιδρούν τα social media, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις και μια εικονική πραγματικότητα. Και, δυστυχώς, η επιρροή τους είναι τέτοια που συχνά φουσκώνει τα μυαλά των ποδοσφαιριστών. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε κάποιοι να θεωρούν ότι είναι ηγέτες, άλλοι ότι είναι παικταράδες και ορισμένοι ότι συνδυάζουν και τα δύο. Το φαινόμενο αυτό δεν αφορά, φυσικά, μόνο το κυπριακό ποδόσφαιρο, αλλά παρατηρείται ευρύτερα στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Τα social media έχουν συμβάλει στη δημιουργία μιας πλασματικής εικόνας για την πραγματική αξία ορισμένων ποδοσφαιριστών. Η υπερβολική αυτοπροβολή, σε συνδυασμό με τα χιλιάδες likes και την αποθέωση από τους θαυμαστές τους, έχει οδηγήσει στην υπερεκτίμηση των αγωνιστικών τους δυνατοτήτων.

Όμως, ένας πραγματικά καλός ποδοσφαιριστής ή μια μεγάλη προσωπικότητα δεν αποδεικνύει την αξία του πετυχαίνοντας χατ-τρικ μόνο απέναντι σε υποδεέστερες ομάδες, ούτε πραγματοποιώντας μια εξωπραγματική εμφάνιση κάθε τρεις μήνες.

Επιπλέον, ένας ποδοσφαιριστής δεν χρειάζεται να είναι τεχνικά άρτιος για να εξελιχθεί σε ηγέτη. Υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που συνθέτουν μια ηγετική φυσιογνωμία.

Στις μέρες μας, ωστόσο, η κερκίδα του πληκτρολογίου έχει μετατρέψει τη μετριότητα σε ποιότητα και ποδοσφαιριστές χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα σε ηγέτες περιορισμένης χρονικής διάρκειας. Για να μην πούμε ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, ακόμη και οι θεατρινισμοί έχουν μετατραπεί σε κριτήριο πάθους, αφοσίωσης στην ομάδα ή ποδοσφαιρικής αξίας...