Δύο σκληρά μαθήματα, για το τι εστί Champions League, πήρε η ΑΕΚ Αθηνών στα δύο παιχνίδια της στην Αγγλία. Επέστρεψε στη βάση της με μηδέν βαθμούς και με αναλογία τερμάτων 2-8.

Αριθμοί που λένε την πικρή αλήθεια για τη δυναμικότητα των πρωταθλητών Ελλάδας σε παιχνίδια τόσο υψηλού επίπεδου. Εκτός, όμως, από τη χαοτική διαφορά ποιότητας που χώριζε την ΑΕΚ από τη Μάντσεστερ Σίτι και τη σημαντική διαφορά σε τρεξίματα και ένταση παιχνιδιού με τη Σαχτάρ, στις δύο αυτές αναμετρήσεις αποδείχθηκε λανθασμένη και η τακτική προσέγγιση του Μάρκο Νίκολιτς. Κόντρα στη Σαχτάρ, κι ενώ το παιχνίδι πλησίαζε προς το τελευταίο 10λεπτο και ήταν ισόπαλο 1-1, η ΑΕΚ συνέχισε να παίζει με δύο φορ. Αντί, δηλαδή, στα τελευταία στάδια του αγώνα να κάνει πιο «σφιχτή» την ομάδα του στη μεσαία γραμμή για να διασφαλίσει τον βαθμό, που θα ήταν «χρυσάφι», συνέχισε στο ίδιο μοτίβο με δύο επιθετικούς. Στο τέλος την πάτησε από μια πιο έμπειρη ομάδα στο Champions League.

Χειρότερη ήταν η προσέγγιση του Σέρβου κόουτς στο Μάντσεστερ. Απέναντι σε μία από τις καλύτερες ομάδες του πλανήτη, η οποία πριν μερικές μέρες «ξεφτίλισε» τη Λίβερπουλ μέσα στο «Άνφιλντ», ο Νίκολιτς άφησε, επί της ουσίας, «γυμνή» την ΑΕΚ στα χαφ, χρησιμοποιώντας κόφτη τον Αριάγκα, ο οποίος ούτε στα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος δεν χρησιμοποιείται. Έβαλε μόνο δύο παίκτες στον άξονα της μεσαίας γραμμής να τρέχουν και να μαρκάρουν, παρατάσσοντας την ομάδα του με δύο «βαριά» φορ μπροστά, τους Γιόβιτς και Βάργκα.

Αντί, δηλαδή, να παρατάξει ένα πιο ευέλικτο και αμυντικογενές σχήμα, έδωσε χώρους στους σπουδαίους παίκτες της Σίτι να οργιάσουν. Όχι πως η ΑΕΚ θα κέρδιζε κάτι αν έπαιζε με πιο συντηρητικό σχήμα. Τουλάχιστον, όμως, είχε περισσότερες πιθανότητες να μην ξεφτιλιστεί.