The English Game, οι κοινωνικές ανισότητες και το Fair Play

ΤΗΣ ΣΟΝΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Ναι, πρόκειται για το ποδόσφαιρο και ο τίτλος αφορά τηλεοπτική σειρά. Πραγματεύεται την ιστορία δύο ποδοσφαιριστών, του Φέργκους Σούτερ και του Τζίμι Λαβ, οι οποίοι -σύμφωνα πάντα με τη σειρά- το 1879 φεύγουν από την Πάρτικ Σκωτίας και προσλαμβάνονται στην Ντάργουιν Αγγλίας.

Το ποδόσφαιρο βρίσκεται ακόμα στα πρώτα του στάδια και είναι άθλημα κυρίως για ευγενείς. Σύντομα, όμως, κερδίζει τις καρδιές των ανθρώπων από όλα τα κοινωνικά στρώματα, κι έτσι εργατικές ομάδες ξεφυτρώνουν από παντού. Η σειρά μας μεταφέρει την ατμόσφαιρα μιας εργατούπολης που οι κάτοικοι -και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές- αγωνίζονται σκληρά με μοναδική έγνοια να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.

Ξαφνικά, όμως, όλοι αποκτούν έναν ακόμα σκοπό: να γίνει η Ντάργουιν η πρώτη εργατική ομάδα που θα καταφέρει να κατακτήσει το FA Cup. Εδώ, δεν θα σταθούμε στις νέες τεχνικές ποδοσφαίρου που παρουσιάζεται να εισαγάγει ο Σούτερ (passing game) ούτε στις ιστορικές ανακρίβειες που ενδεχομένως να υπάρχουν στη σειρά.

Αξίζει όμως να δώσουμε έμφαση στο πάθος και τη θέληση που επέδειξαν κάποιοι στην προσπάθειά τους να κάνουν το όνειρο μιας ολόκληρης πόλης πραγματικότητα, εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο όχι μόνο λόγω των αντίξοων συνθηκών υπό τις οποίες προετοιμάζονταν οι ποδοσφαιριστές αλλά και επειδή είχαν να αντιμετωπίσουν ουσιαστικά το κατεστημένο της Αγγλίας, που είχε φτιάξει και τους κανόνες του παιχνιδιού.

Αντιστάθμισμα στις κοινωνικές ανισότητες που δεν άφηναν καμία εργατική ομάδα να σηκώσει κεφάλι βρίσκει ο ιδιοκτήτης της Μπλάκμπερν ο οποίος εντάσσει στις τάξεις της τους καλύτερους παίκτες των εργατικών ομάδων επί πληρωμή (απαγορευόταν τότε), μαζί και τους δύο πρωταγωνιστές.

Η Μπλάκμπερν είναι εμφανώς πιο ποιοτική ομάδα από τις υπόλοιπες, κερδίζει στα προημιτελικά και διεκδικεί με αξιώσεις το Κύπελλο Αγγλίας απέναντι στους Ολντ Ετότιανς (ομάδα των ευγενών).

Και τότε είναι που ανάβουν τα αίματα, το ποδόσφαιρο αρχίζει να αποτελεί μέρος των καθημερινών συζητήσεων των ανθρώπων και τους δίνει κίνητρο στον αγώνα τους για επιβίωση. Βέβαια, δεν λείπει ο διχασμός, ωστόσο οι ποδοσφαιριστές βάζουν σκοπό της ζωής τους να ενώσουν την πόλη και την ευρύτερη περιοχή (η Ντάργουιν δανείζει τον αρχηγό της στην Μπλάκμπερν για τον τελικό) και να κάνουν τους ανθρώπους της χαρούμενους κερδίζοντας το κύπελλο.

Και όχι μόνο τα καταφέρνουν, αλλά προάγουν και το Fair Play (στον τελικό ένας παίκτης των αντιπάλων τραυματίζεται και αποχωρεί αφήνοντας την ομάδα του με δέκα. Το παιχνίδι λήγει ισόπαλο 1-1 και οι ομάδες συμφωνούν για παράταση. Τότε ο Σούτερ υποχρεώνει συμπαίκτη του να αποχωρήσει για να μην υπάρχει αριθμητικό πλεονέκτημα)! Δύο τα συμπεράσματα: πρώτον, το ποδόσφαιρο μπορεί να ενώσει και, δεύτερον, για να πάει μπροστά χρειάζονται σε καίρια πόστα έντιμοι και ικανοί άνθρωποι.