Πουλάει η Ομόνοια. Και πολύ…

Δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο που ακόμη ένας μεγάλος επιχειρηματίας, όπως ο Τζον Χριστοδούλου, προτίθεται να εξαγοράσει την πλειοψηφία των μετοχών της Ομόνοιας και να επενδύσει γενικότερα στη λαοφιλή ομάδα. Κατανοώ ότι αυτό μπορεί να αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη από μερίδα φιλάθλων, διότι βλέπουν ότι ήδη υπάρχει μια πετυχημένη συνταγή με πρόεδρο τον Σταύρο Παπασταύρου. Και το… άγνωστο μπορεί να φοβίζει μερικούς ανθρώπους. Είναι από την πολλή τους αγάπη που ανησυχούν.

Ωστόσο, δεν πρέπει να δημιουργεί γενικότερα εντύπωση που ένας επιχειρηματίας ενδιαφέρεται να έχει συμμετοχή στο μετοχικό και διοικητικό κομμάτι της Ομόνοιας. Πρόκειται για έναν ποδοσφαιρικό κολοσσό για τα κυπριακά δεδομένα, με χιλιάδες φιλάθλους σε κάθε γωνιά της Κύπρου, με εγκαταστάσεις, έναν μεγάλο σύλλογο με πλούσια ιστορία, που αν τον «εκμεταλλευτεί» ένας επιχειρηματίας, μπορεί να τον κάνει ακόμη μεγαλύτερο και να κερδίσει και ο ίδιος ακόμη περισσότερα.

Για να κερδίσει βεβαίως πρέπει να επενδύσει, και ένας σωστός επιχειρηματίας αυτό το γνωρίζει πολύ – πολύ καλά. Το μέγεθος της Ομόνοιας ωθεί έναν επιχειρηματία να κάνει μια είδους έρευνα γι’ αυτή την ομάδα διότι πολύ απλά αξίζει τον κόπο. Το brand της ομάδας έχει μεγάλη αξία.

Οι ασφαλιστικές δικλίδες που επιχειρεί να βάλει το σωματείο στη συμφωνία είναι προς την ορθή κατεύθυνση ώστε το τελευταίο να είναι κατοχυρωμένο. Οι επιφυλάξεις που μπορεί να διατυπώνονται είναι κατανοητές, αλλά υπάρχουν δύο δεδομένα που μπορούν να καθησυχάζουν τον κόσμο της Ομόνοιας.

Πρώτον, το ότι ο Τζον Χριστοδούλου θριαμβεύει στον επιχειρηματικό κόσμο, δημιουργεί αισιοδοξία ότι θα κάνει το ίδιο και στην Ομόνοια. Θα ξέρει ότι το επιτυχημένο μοντέλο που ήδη υπάρχει δεν χρειάζεται αλλαγές αλλά τελειοποίηση.

Δεύτερον, είναι Ομονοιάτης. Μπορεί ένας επιχειρηματίας να βάζει πάντα τα οικονομικά δεδομένα στη ζυγαριά για να αποφασίσει τις κινήσεις του, και πολύ καλά κάνει, ωστόσο, αν υπάρχει και συναίσθημα στη μέση, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το ιδανικό.