* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»

της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Κυριακής 24/11)

Αποτύχαμε. Αυτή είναι η λέξη που χρησιμοποιείται κατά κόρον τις τελευταίες μέρες μετά την εντός έδρας ήττα της Εθνικής μας από τη Σκωτία και την εξάρα στο Βέλγιο, που επικύρωσε τη μη εξασφάλιση της τρίτης θέσης στον όμιλο. Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός (αποτυχία) είναι λανθασμένος, άτοπος και εξηγώ γιατί. Για να υπάρξει αποτυχία, πρέπει να υπάρξουν και στόχοι, σοβαρή στοχοθεσία και όχι θεωρητικές αερολογίες απλώς για να τις ακούνε οι φίλοι της Εθνικής (όσοι έμειναν) για να πάνε γήπεδο. Όπου στόχος σημαίνει επιμέρους επιδιώξεις, οι οποίες με τη σειρά τους ερμηνεύονται ως τολμηρές αποφάσεις που στηρίζονται σε ένα πλάνο που τις πλείστες των περιπτώσεων δεν θα είναι λαοφιλές. (ιδιαίτερα όταν μιλάμε και για την κυπριακή νοοτροπία). Τέτοιος στόχος δεν υπήρξε ποτέ, ας μην τρέφουμε αυταπάτες.

Η τόλμη είναι η βάση της επιτυχίας έγραψε ο Ελύτης, ο οποίος εμπνεύστηκε από τον Ναπολέων ο οποίος έλεγε πως ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πετυχαίνουν είναι ότι ανταλλάσσουν αυτό που περισσότερο θέλουν μ’ αυτό που θέλουν εκείνη τη στιγμή. Πόσο δίκιο είχαν αμφότεροι… Εμείς πότε τολμήσαμε; Όλο βαρύγδουπες κορόνες ακούμε και πράξη τίποτα.

Για κάτι, λέει, γήπεδα στον Κόρνο… τι θα στεγάσουν αυτά τα γήπεδα, το ανύπαρκτο πλάνο μας ή τους παίκτες μας που εκλιπαρούν για λεπτά συμμετοχής στις ομάδες τους. Μας αρέσει να το παίζουμε εξευρωπαϊσμένοι, ποδοσφαιρικοί εκσυγχρονιστές και ρηξικέλευθες τομές που να αφορούν τον θεμέλιο λίθο του ποδοσφαίρου μας δεν έχουμε πάρει ποτέ. Παραδειγματιζόμαστε α λα καρτ, εκεί που μας συμφέρει. Σπεύσαμε να πάρουμε τον κύριο Λαγιέκ από το Βέλγιο (και γιατί όχι;) λες και έβγαλε τεράστιες σφυρίχτρες στη χώρα του Μπένελουξ. Θέλετε αγαπητοί μου κύριοι να πάρετε κάτι από το Βέλγιο; Πάρτε το πλάνο που εφάρμοσε το 2007 και ακολουθήστε το κατά γράμμα, μέσω του οποίου σκαρφάλωσε από το νούμερο 79 της παγκόσμιας κατάταξης στο 1. Δηλαδή; Συμφωνία κυρίων με υποχρεωτική χρησιμοποίηση έξι γηγενών στην ενδεκάδα, κοινό σχήμα στις μικρές εθνικές που θα ακολουθείται με θρησκευτική ευλάβεια και αγγελία στις εφημερίδες για πρόσληψη του ικανότερου προπονητή σε όλα τα επίπεδα της τεχνικής πυραμίδας όλων των Εθνικών. Το Βέλγιο πρωτοπόρησε και το έπραξε με τον Ρομπέρτο Μαρτίνες όταν δεν είχε άλλα πράγματα να αλλάξει στο πλάνο πενταετίας του.

Κλείνω με τη βάση του προβλήματος, που είναι η νοοτροπία μας. Μια νοοτροπία που ορίζει πως πάντα φταίνε οι άλλοι και όχι εμείς. Τείνουμε να προσωποποιούμε καταστάσεις (φταίει ο Σιμόν π.χ.) αγνοώντας βασικές πτυχές των προβλημάτων μας και αποφεύγοντας να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Μετά τις τόσες ήττες, θυμηθήκαμε ότι η μόνη σοβαρή νίκη που κάναμε ήταν απέναντι στο Καζακστάν. Αντί να ψάξουμε την πηγή της μιζέριας μας επιμένουμε με την προπονητοφαγία και τον ποδοσφαιρικό κανιβαλισμό. Όλο το σώμα της Εθνικής νοσεί. Οι γονείς προς τιμήν τους δίνουν πλέον το πράσινο φως στα βλαστάρια τους για να κυνηγήσουν το όνειρό τους στο εξωτερικό όμως παρά το γεγονός ότι έχουμε πολλούς παίκτες μικρών εθνικών εκτός συνόρων, δεν έχουμε τα ανάλογα αποτελέσματα ούτε εκεί. Γιατί; Μας λείπουν καλοί μέντορες. Προκηρύξτε θέσεις και βρείτε τους, στις μικρές εθνικές άλλων χωρών π.χ. Ολλανδία, οι προπονητές που διαπρέπουν μέσα από τα αποτελέσματά τους παίρνουν προαγωγή σε μεγαλύτερη ηλικιακή κατηγορία. Μόνο η περίπτωση Οκκά αποτελεί εξαίρεση για να είμαστε τελείως δίκαιοι.