* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»

της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση 12/10 Σάββατο)

Είναι πολύ λογικό και αναμενόμενο να επικρατεί ενθουσιασμός στις τάξεις της Εθνικής μας ομάδας τις πρώτες 1-2 μέρες μετά τη μεγάλη ανατροπή και τη νίκη στο Καζακστάν. Δεν συμβαίνει και πολύ συχνά να κερδίζουμε εκτός έδρας, έστω και ομάδες του... χεριού μας. Η αλήθεια είναι πως τους αντιπάλους του κατώτερου επιπέδου (Σαν Μαρίνο, Γιβραλτάρ, Ανδόρα) αποδεδειγμένα τους... έχουμε, εύκολα ή δύσκολα. Το πρόβλημά μας τα τελευταία χρόνια ήταν η συνέπεια με τις πιο πάνω ομάδες, τύπου Καζακστάν, Ισραήλ, ακόμα και Σλοβενίας και Βουλγαρίας. Βλέπουμε, για παράδειγμα, τη Βουλγαρία να χάνει από το Κόσοβο ή τη Βόρεια Μακεδονία να κερδίζει τη Σλοβενία. Και για άλλη μια φορά μας πιάνει το παράπονο που δεν μπορούμε κι εμείς να δείξουμε μια σταθερότητα στα αποτελέσματα. Δεν λέμε να μην έχουμε καμία «γκέλα», προς Θεού! Θα ήταν εντελώς εκτός πραγματικότητας να πιστεύουμε πως ξαφνικά γίναμε... ομαδάρα επειδή κάναμε το αυτονόητο στην «Astana Arena».

Κι όμως, δεν ήταν υπέρβαση
Όσο παράξενο και αν φαίνεται, τη νίκη στο Καζακστάν, από τη συγκεκριμένη Εθνική, ας μην τη θεωρούμε και καμιά τρομερή υπέρβαση. Εύλογα μπορεί να διερωτηθεί κανείς: «Μα τότε, γιατί πανηγυρίστηκε τόσο έξαλλα;». Την απάντηση την έχουμε. Δεν ήταν γιατί κερδίσαμε το Καζακστάν... Ήταν το ξέσπασμα μιας ομάδας που πολλές φορές τα τελευταία 2-3 χρόνια έφτασε στην πηγή ενός μεγάλου αποτελέσματος και πάντα κάτι στραβό συνέβαινε και δεν έπινε νερό. Το σύνολο αυτό έχει ταλέντο και δυνατότητες. Αυτό που δεν έχει, είναι τη σταθερότητα στην απόδοση. Ακόμα και προχθές, εντός ενός 90λέπτου είδαμε δυο διαφορετικά πρόσωπα... Ένα κάκιστο, παθητικό, «άψυχο» πρώτο ημίχρονο, όπου το 1-0 εις βάρος μας ήταν και κολακευτικό. Και μετά, στην επανάληψη (βοήθησαν και οι κινήσεις του προπονητή Ραν Μπεν Σιμόν) η απόλυτη... μεταμόρφωση, που έφερε τη δίκαιη ανατροπή.

Η δουλειά δεν σταματά
Χρειάζεται ακόμα πάρα πολλή δουλειά για να σταθεροποιηθούμε σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο. Και αυτό που έχουμε σήμερα μπροστά μας, η τεράστια προοπτική για να τερματίσουμε στην 3η θέση ενός τέτοιου ομίλου, είναι πραγματικό επίτευγμα. Δυστυχώς ήταν αδύνατο να διεκδικήσουμε κάτι παραπάνω από την 3η θέση σε έναν όμιλο με το ακαταμάχητο Βέλγιο και την πιο βελτιωμένη έκδοση της Ρωσίας τα τελευταία πολλά χρόνια. Αν, λοιπόν, στο τέλος πάρουμε το καλύτερο που θα μπορούσαμε, αυτό πρέπει να μας δίνει θάρρος. Γιατί σιγά-σιγά είναι που χτίζεις έναν πύργο και αυτή τη στιγμή οι βάσεις είναι πιο γερές από ποτέ. Ο πύργος γκρεμίστηκε πάρα πολλές φορές, αφού ποτέ δεν αρκούσε η προσπάθεια αν δεν έρχονταν και οι βαθμοί. Σε αυτά τα προκριματικά, πάλι την είχαμε την προσπάθεια, όμως πλέον παίρνουμε και βαθμούς. Μάλιστα, αν είχαμε άλλους τρεις τουλάχιστον (η ήττα στη Σκωτία στο 89ο λεπτό και το άδιο εντός έδρας 1-1 με το Καζακστάν), ίσως τώρα να μιλούσαμε για κάτι πολύ μεγαλύτερο που θα μπορούσε η Εθνική να διεκδικήσει στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές!

Αυτό που λέμε είναι πως αξίζει σε αυτή την Εθνική να την υπολογίζουν και να την εκτιμήσουν περισσότερο και σε πιο... μόνιμη βάση, τόσο οι αντίπαλοι, όσο κυρίως οι Κύπριοι φίλαθλοι. Καλώς ή κακώς, οι διεθνείς μας κάθε φορά που μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, καλούνται να υπενθυμίζουν πρώτα απ’ όλα στους ίδιους τους συμπατριώτες τους το πόσο περήφανοι νιώθουν που φορούν τη φανέλα με το εθνόσημο.