Ήταν αδιανόητη η γκέλα της ΑΕΚ απέναντι στην Ανόρθωση. Κόντρα σε έναν αντίπαλο με χίλια μύρια αγωνιστικά και μη προβλήματα, ο οποίος δεν έκανε υποψία φάσης σε όλο το 90λεπτο, «κατάφερε» (περί κατορθώματος πρόκειται) να μην κερδίσει ένα «δικό» της παιχνίδι. Η άμυνά της δεν μπόρεσε να «καθαρίσει» μια στημένη φάση και το γκολ της ισοφάρισης, που προήλθε από το πουθενά, σκόρπισε μεγάλη απογοήτευση στον κόσμο της ομάδας.

Ήταν ένα μεγάλο σοκ για τους κιτρινοπράσινους, το οποίο θα ξεπεραστεί μόνο εάν το βράδυ της 11ης Μαΐου επιστρέψουν από τη Λευκωσία με το διπλό. Ήταν μια απίστευτη και ανέλπιστη εξέλιξη. Ούτε η εικόνα του παιχνιδιού προδίκαζε ένα τέτοιο δραματικό φινάλε.

Όχι επειδή η ΑΕΚ ήταν εντυπωσιακή, αλλά διότι η Ανόρθωση ήταν ανύπαρκτη επιθετικά κι έδειχνε ανίκανη να απειλήσει. Κι όμως, με μια στημένη φάση, η ζημιά για την ΑΕΚ έγινε. Από αυτήν τη φάση, οι κόποι και μόχθοι της ομάδας το τελευταίο εξάμηνο κινδυνεύουν να πάνε στράφι.

Το συγκρότημα του Σιμόν πλήρωσε το γεγονός ότι δεν εκμεταλλεύτηκε το μομέντουμ από το γρήγορο γκολ που πέτυχε και δεν «κλείδωσε» τη νίκη. Πλήρωσε, ακόμη, την κάκιστη διαχείριση που έκανε στο δεύτερο ημίχρονο, διάστημα κατά το οποίο οι παίκτες του, προφανώς φορτωμένοι με άγχος, έδειχναν ανήμποροι να δημιουργήσουν ευκαιρίες, να πατήσουν με αξιώσεις στα αντίπαλα καρέ και να «σκοτώσουν» το παιχνίδι. Ήταν επιπόλαιοι, με πάμπολλες λανθασμένες επιλογές στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, ενώ δεν πήραν καθόλου βοήθειες από τον πάγκο (αλήθεια, γιατί δεν παίζει ο Ντίμερς;). Η ΑΕΚ έβγαζε την εικόνα ότι προσπαθούσε να διαφυλάξει το 1-0 παρά να το διευρύνει. Και την πάτησε.