Περί εμπιστοσύνης ο λόγος…

Το γεγονός ότι ο Σάββας Πουρσαΐτίδης έκατσε στον πάγκο του ΑΠΟΕΛ μόνο σε ένα παιχνίδι φέτος δείχνει την έλλειψη εμπιστοσύνης που είχαν οι ιθύνοντες των γαλαζοκιτρίνων προς τον ελλαδίτη προπονητή. Έλλειψη εμπιστοσύνης για το αν είναι αυτός που θα επαναφέρει τον ΑΠΟΕΛ στα ψηλά του βαθμολογικού πίνακα. Αυτή την κατάσταση τη συναντάμε κάθε χρόνο στους κυπριακούς συλλόγους.

Είναι αυτή την έλλειψη εμπιστοσύνης που αντιλαμβάνεται ένας προπονητής, συνέπεια της οποίας είναι η αφόρητη πίεση, κάτι που στέκεται τροχοπέδη προς το έργο του. Είναι μια ψυχοφθόρα διαδικασία που βιώνουν πολλοί προπονητές των κυπριακών ομάδων. Βεβαίως συμφωνούμε, ένας προπονητής και ειδικά μεγάλης ομάδας πρέπει να μάθει να ζει με την πίεση του πρωταθλητισμού. Άλλο όμως αυτό κι άλλο να νιώθει ότι παίζει το μέλλον του σε κάθε αγώνα. Από την άλλη, από τη στιγμή που η διοίκηση του ΑΠΟΕΛ αποφάσισαν ότι πρέπει να δώσουν τα κλειδιά του προπονητικού κέντρου σε έναν νέο προπονητή, δεν έπρεπε να καθυστερήσουν.

Δηλαδή, να επαναρχίσει το πρωτάθλημα και η αλλαγή να γινόταν πιο μετά. Με το ένα πόδι του Πουρσαΐτδη μέσα και το άλλο έξω από τον Αρχάγγελο, σε κάθε στραβό αποτέλεσμα θα αυξανόταν η πίεση και η αμφισβήτηση. Όσο πιο γρήγορα αναλάμβανε ο νέος προπονητής τόσο πιο νωρίς ο τελευταίος θα μπορούσε να περάσει τη δική του φιλοσοφία στους παίκτες. Το θέμα είναι να μην δημιουργηθεί αυτή η αμφισβήτηση (και) γύρω από τον Σωφρόνη Αυγουστή.

Γνωρίζει προφανώς ο ίδιος ότι είναι επιτακτική ανάγκη η ομάδα να εξασφαλίσει έξοδο στο Champions League. Οι ΑΠΟΕΛίστες, διοίκηση και κόσμος καλούνται να του δείξουν εμπιστοσύνη και να του δώσουν πίστωση χρόνου. Αν με κάθε αρνητικό αποτέλεσμα νιώθει ότι είναι… εκτός Αρχαγγέλου, τότε σε λίγο καιρό η διοίκηση θα ψάχνει για τον επόμενο.