Παίκτες που φιλούν κάμερες και… συνθήματα στα σαλόνια

Tης Σόνιας Παναγιώτου

Είναι Σαββάτο απόγευμα, περιμένεις με αγωνία το ντέρμπι που δίνει η ομάδα σου και αρχίζει στις 18.30. Ούτως ή άλλως οι επιλογές σου είναι περιορισμένες, επομένως είναι ένας ευχάριστος τρόπος για να περάσει η ώρα (για τους τυχερούς που στο lockdown έχουν τη συγκεκριμένη συνδρομητική).

Ο αγώνας αρχίζει και η ομάδα παρουσιάζεται με το καλό της αγωνιστικό πρόσωπο, είσαι ενθουσιασμένος, μιλάς εμψυχωτικά στους παίκτες από την οθόνη της τηλεόρασης (τους προσφωνείς και με χαϊδευτικά, άμα λάχει, του τύπου «Είσαι λεβέντης!», «Παικταρά μου εσύ…») και ενίοτε προσπαθείς να αποθαρρύνεις τους αντιπάλους (με τα γνωστά άπταιστα «γαλλικά» σου ή ουρλιάζοντας «ουουουου…» στο σαλόνι σου την ώρα που ένας αντίπαλος ποδοσφαιριστής εκτελεί ένα στημένο).

Είναι στιγμές που οι παίκτες με μια ενέργεια ή γκριμάτσα δείχνουν να κατανοούν όσα τους φωνάζεις να κάνουν από τον καναπέ σου, υπάρχει δηλαδή μια κάποια διάδραση, η οποία ασφαλώς υπάρχει και με τον διαιτητή… που σε ακούει όταν λες ότι είναι πουλημένος, γι’ αυτό δεν σας έχει δώσει ούτε ένα φάουλ… αλλά και με το VAR πλέον. Και φτάνει η μεγάλη ώρα! Βγαίνει μια ωραία κάθετη μπαλιά από τον χώρο του κέντρου και ο σέντερ φορ της ομάδας καρφώνει την μπάλα στα δίχτυα.

Εσύ έχεις ήδη πέσει κάτω από τον καναπέ ουρλιάζοντας, ενώ ταυτόχρονα οι γείτονες, ο/η σύντροφος ή η μάνα σου περνούν ξυστά από το έμφραγμα. Η δύναμη της συνήθειας στέλνει τους παίκτες προς τις εξέδρες για τους πανηγυρισμούς, βλέπουν ότι δεν υπάρχει κανείς και κατευθύνονται προς τις κάμερες. Εννοείται ότι τα φιλάκια και οι καρδούλες που στέλνουν είναι για σένα. Πρέπει να το πάρεις προσωπικά για τα συνθήματα που φώναζες τόση ώρα…

Δυστυχώς, αυτή είναι η νέα, κωμικοτραγική πραγματικότητα του Κύπριου -και όχι μόνο- φιλάθλου. Και είναι αλήθεια πως μας έχει λείψει το γήπεδο όλο αυτό το διάστημα που εξαιτίας της πανδημίας δεν μας επιτρέπεται η είσοδος. Μας έχει λείψει η ατμόσφαιρα πριν και κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών, η επαφή με την ομάδα που βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο, η συζήτηση με τους «ομοϊδεάτες» για την εξέλιξη του αγώνα, ο ζεστός καφές τα κρύα απογεύματα στις εξέδρες, ακόμα και οι προπονητές της κερκίδας!

Οι αγώνες, κυρίως τα ντέρμπι, είναι πολύ διαφορετικοί χωρίς φιλάθλους, οι έδρες δεν είναι πια «καυτές» αφού κόσμος δεν υπάρχει να τις ζεστάνει, ενώ οι ποδοσφαιριστές πολλές φορές παρουσιάζονται άνευροι αφού κανείς δεν είναι εκεί να τους τονώσει το ηθικό. Κακά τα ψέματα, οι φίλαθλοι είναι μέρος της μαγείας του ποδοσφαίρου και χωρίς αυτούς χάνει από την αίγλη του. Πρόσφατα έγιναν έργα στο «Αρένα» αλλά ελάχιστοι τα έχουν δει. Ας ελπίσουμε ότι θα προλάβουμε τα εγκαίνια του γηπέδου της Λεμεσού…