Το κυριακάτικο παιχνίδι με τον Ερμή ήταν ένα από αυτά που στην Πάφο το υπολόγιζαν για συγκομιδή όλων των βαθμών. Κάτι τέτοιο δεν έγινε, αφού η ομάδα του Ντμίτρο Μιχαϊλένκο έφερε ισοπαλία 1-1 με τους «φτεροπόδαρους» και πήρε μόνο έναν βαθμό. Πριν από το παιχνίδι κανένας δεν θα ήταν ευχαριστημένος αν του έδιναν έναν βαθμό. Μετά το παιχνίδι, είναι γενικώς παραδεκτό πως σίγουρα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί καλύτερα τα πράγματα, όμως θα μπορούσαν να εξελίσσονταν και χειρότερα.

Η Πάφος δεν κέρδισε ένα παιχνίδι με αντίπαλο μια πιο αδύναμη ομάδα, της οποίας προηγήθηκε. Αν το δούμε ακριβώς έτσι, χωρίς να βάλουμε κάτω άλλα στοιχεία, μιλάμε όντως για «γκέλα» και μάλιστα μεγάλη. Από την άλλη, μπορεί να πει κανείς πως η ομάδα δεν έχασε ένα παιχνίδι στο οποίο για πέραν των 60 λεπτών (στο 30' αποβλήθηκε ο Βαλακάρι) αγωνιζόταν με παίκτη λιγότερο. Ισοφαρίστηκε, όπως μπορεί να συμβεί αν παίζεις τόση ώρα με αριθμητικό μειονέκτημα, αλλά τουλάχιστον άντεξε και πήρε έστω έναν βαθμό. Κάτι είναι και αυτός...

Αν υπάρχει ένα μάθημα που μπορεί να πάρει η ομάδα, αυτό έχει να κάνει όχι τόσο με την τακτική εντός των τεσσάρων γραμμών, αλλά με τη νοοτροπία και την πειθαρχία. Η αποβολή του Βαλακάρι σίγουρα θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Όμως ο Φινλανδός έχει δώσει πάρα πολλά σε αυτήν την ομάδα για να στηθεί στον τοίχο με την πρώτη στραβή. Σίγουρα έχει καταλάβει το λάθος του και θα μάθει από αυτό, όπως και οι συμπαίκτες του. Γιατί πάντα, μέσα από μια κακή κατάσταση, μπορείς να πάρεις και κάτι θετικό. Το παιχνίδι αυτό ανήκει στο παρελθόν και ήδη η Πάφος δουλεύει για το επόμενο, που είναι και πιο δύσκολο, με την Ομόνοια στο ΓΣΠ την άλλη Δευτέρα (14/12).