Σε όλους τους τομείς της ζωής μας αυτοπαγιδευόμαστε με άστοχες και αχρείαστες συγκρίσεις και το ποδόσφαιρο φυσικά δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Η έλευση του Γιώργου Πετράκη στο πηδάλιο της τεχνικής ηγεσίας του Ολυμπιακού, ήταν η πιστολιά του αφέτη για να μπει στην προκρούστειο κλίνη της σύγκρισης με τον πατέρα του. Γεγονός που ναι μεν γεμίζει τις στήλες των συναδέλφων μου, όταν υπάρχει απουσία έμπνευσης και αντικείμενο να καταπιαστούν, ωστόσο δεν προσφέρει απολύτως τίποτα.

Είναι αδόκιμο, ανούσιο, κουραστικό και αγνοεί παντελώς την ύπαρξη δύο διαφορετικών προσωπικοτήτων και του χρονικού εφαλτηρίου καριέρας. Σ' αυτό δεν συμπεριλαμβάνω τη φιλοσοφία γιατί είναι αναποφεύκτο να έχουν κοινές ποδοσφαιρικές αρχές. Τα 33 του χρόνια, του υποδείκνυαν πως πρέπει να αποδείξει στη Banana Republic οτι δεν είναι ελέφαντας. Προσωπικά θεωρώ αυτόν τον αριθμό το παράσημό του, τον φωτεινό φάρο των νέων ιδεών που θέλει να περάσει στους ποδοσφαιριστές του.

Δεν είναι ο Γιούλιαν Νάγκελσμαν, όμως, όπως είπε ο Γιόχαν Κρόιφ «Όταν αποτυγχάνω, θέλω να αποτυγχάνω εφαρμόζοντας τις δικές μου ιδέες». Ίσως είναι φοβικός; Μπορεί και να είναι. Σέβεται υπέρμετρα τον αντίπαλο; Μπορεί και να το κάνει. Υπάρχει πιθανότητα να στραβώσει το κλίμα στην πορεία γιατί είμαστε στην Κύπρο; Υπάρχει. Η δική μου ανάγνωση λέει πως το κτίσιμο του φετινού Ολυμπιακού και τα υλικά που είχε για να μαγειρέψει ο Γιώργος Πετράκης του επέβαλλαν και τον κατεύθυναν προς ένα αμυντικό προσανατολισμό.

Οι αριθμοί τον δικαιώνουν στο απόλυτο. Ο Ολυμπιακός έχει την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος και τα πιο ψηλά ποσοστά αποτελεσματικότητας. Αυτό μπορεί να πουν πολλοί πως είναι τυχαίο. Έλα όμως που δεν είναι. Ο βασικός κορμός των μαυροπρασίνων κρατήθηκε πέραν του δέοντος και συνεπώς δεν ήταν υποχρεωμένος να κτίσει κάποιους επιθετικούς μηχανισμούς από την αρχή, που πολλές ομάδες ίσως με το ράβε-ξύλωνε να ήταν υποχρεωμένες να επικεντρωθούν σ' αυτό.