Ο Ιακωβίδης έστειλε το μήνυμα. Το πήρατε;

Θεόδωρος Ιακωβίδης. Η αλήθεια είναι πως δεν γνώριζα το παλικάρι. Ούτε φυσικά τον έμαθα με μία και μόνο αναφορά από ένα δελτίο Τύπου.

Απλά οι τοποθετήσεις του, μετά το τέλος της προσπάθειάς του στην Άρση Βαρών, όπου ανακοίνωσε με δάκρυα στα μάτια το αντίο του, με έκαναν να νευριάσω. Όχι με τον ίδιο, αλλά με όλους αυτούς που όταν κάποιος κάνει επιτυχίες είναι εκεί για να φωτογραφηθούν και να «πάρουν μερίδιο» στην επιτυχία. Στα δύσκολα όμως είναι απόντες.

«Δεν κλαίω από στεναχώρια επειδή δεν πήγα καλά. Κλαίω γιατί τελείωσε όλο αυτό», είπε με τρεμάμενη φωνή. «Δυστυχώς, δεν μπορώ να αποδώσω στο 100% και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο για να κάνω προπόνηση και να μπορώ να αποδίδω. Συγγνώμη αν για κάποιους το βάζω στα πόδια, αλλά έχω κουραστεί πάρα πολύ και δεν αντέχω άλλο αυτήν την κατάσταση. Είναι πολύ λυπηρό να ντρέπεσαι να πας στον φυσιοθεραπευτή γιατί δεν σου παίρνει λεφτά γνωρίζοντας την κατάστασή σου. Και εγώ δεν το αντέχω, θέλω να ηρεμήσω και γυρίσω στους δικούς μου».

Και είμαι σίγουρος πως σε τέτοια κατάσταση, δεν είναι μόνο ο Ιακωβίδης στην Ελλάδα, αλλά και αρκετοί δικοί μας, εδώ στην Κύπρο. Στην προσπάθειά τους να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους, περνάνε δύσκολα και δεν ανταμείβονται από την πολιτεία για να έχουν το μυαλό καθαρό.

Δεν είναι μόνο η ελίτ, κύριοι. Είναι και αυτοί. Ο Ιακωβίδης έστειλε το μήνυμα. Το πήρατε;