Ο Γιάννης δεν φοβάται… τα θεριά!

Διανύσαμε το 1/3 παρά κάτι του φετινού πρωταθλήματος και από ορισμένες ομάδες έχουμε ασφαλές δείγμα. Μία από αυτές είναι και ο Ολυμπιακός. Μπορεί να μην γνωρίζουμε με σιγουριά την αγωνιστική οροφή των μαυροπρασίνων, ωστόσο (τουλάχιστον ο υποφαινόμενος) διακρίνω συγκεκριμένα στοιχεία που καθιστούν το συγκρότημα του Γιάννη Πετράκη άξιο παρακολούθησης.

Ξεκινώντας από την αφετηρία της ομάδας, που είναι ο προπονητής, υπάρχουν πλέον αδιάσειστες ενδείξεις για την ορθότητα της επιλογής από τη διοίκηση. Παράγοντας θεμελιώδης, καθώς η διαρκής αλλαγή προπονητών σε μία χρονιά οδηγεί σε αχαρτογράφητα νερά. Όπως και με τον Πάμπο, έδωσαν στον Ελλαδίτη τα κλειδιά του Προμαχώνα χρίζοντάς τον απόλυτο άρχοντα της ομάδας. Το κοινό του Γιάννη Πετράκη με τον προκάτοχό του είναι το βάρος που δίνει στη νοοτροπία. Η διαφορά είναι ότι ο Ολυμπιακός σε σχέση με πέρσι παίζει πιο ξέγνοιαστα και δεν θα επιδιώξει να κλειδώσει μία ισοπαλία αν το παιχνίδι του δεν… βγαίνει. Θα παλέψει για το τρίποντο με απόλυτη πίστη στις δυνατότητές του.

Το γεγονός αποτελεί έργο Γιάννη Πετράκη, που οπλίζει τους παίκτες του με τόνους εμπιστοσύνης. Αυτό διακρίνεται και στα κακά αποτελέσματα, όχι μόνο στα καλά. Απτό παράδειγμα το παιχνίδι με τη Δόξα, που ήταν μία κακή βραδιά γι’ αυτούς, παρ’ όλα αυτά βγήκε μπροστά σαν ασπίδα προστασίας στηρίζοντάς τους. Ο Κρητικός κόουτς μπόλιασε με αυτοπεποίθηση τους ποδοσφαιριστές του. Γνωρίζει καλύτερα από πολλούς από την παρουσία του στον «Άγιαξ της Ηπείρου» ότι η λέξη «μπορώ» γκρεμίζεται όταν η έννοια της ομαδικότητας υψώνει επιβλητικά το τείχος του «θέλω».

Ο Ολυμπιακός οικοδομήθηκε πάνω σε μία ξεκάθαρη ιδέα. Παρ’ όλο που παίκτες από τον περσινό βασικό κορμό αποχώρησαν, εντούτοις, επειδή υπήρχε ανησυχία και αναβρασμός επ’ αυτού, αυτοί που έμειναν φρόντισαν να περάσουν το μήνυμα στους νέους για την αξία να αγωνίζεσαι με το ιστορικό αντίσκηνο στο στήθος. Υπάρχουν διακριτοί ρόλοι και σαφέστατοι επί μέρους στόχοι στο παιχνίδι. Η αφοσίωση στο πλάνο του Γιάννη Πετράκη είναι αδιαπραγμάτευτη, με κοινό παρονομαστή την τριάδα στα στόπερ. Όπως είπε και ο Κρόιφ, «όταν πέφτω, θέλω να πέφτω με τις ιδέες μου». Γι ‘ αυτό και ο Γιάννης Πετράκης δεν έκανε ποτέ βήμα πίσω για την επιλογή του 18χρονου Στέλιου Ανδρέου στα στόπερ, ακόμα και όταν κάποιοι συνάδελφοι σχεδόν τον κατέκριναν. Αυτό είναι στοιχείο ενός άριστου επαγγελματία τεχνικού που δεν θα αλλάξει τα πιστεύω του για προσωρινές υποδείξεις τρίτων.

Εν κατακλείδι, να σημειώσω πως και η συμπεριφορά του κόουτς απέναντι στους αθλητικούς συντάκτες είναι παράδειγμα προς μίμηση. Πάντοτε στη διάθεση των λειτουργών του Τύπου, εντός και εκτός αέρα. Κύριος, ευγενέστατος και πρόσχαρος.