Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα: Οι θρυλικές ατάκες ενός θρύλου…

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα άφησε την Τετάρτη την τελευταία του πνοή σε ηλικία 60 ετών, αφήνοντας πίσω μια τεράστια ποδοσφαιρική κληρονομιά, αλλά και δηλώσεις που θα μείνουν για πάντα. Το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων παρουσιάζει μερικές από τις πιο επικές.

Μεγαλώνοντας στη φτώχεια: «Η φτώχεια είναι κακή, είναι δύσκολη. Θέλεις να έχεις πολλά και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τα ονειρεύεσαι. Θα ήταν ωραίο αν υπήρχε δικαιοσύνη. Αν εκείνοι που έχουν πολλά είχαν λίγο λιγότερα και όσοι έχουν λίγα είχαν λίγο περισσότερα».

Στο γκολ του Μουντιάλ του 1986 εναντίον της Αγγλίας: «Το γκολ μπήκε λίγο με το κεφάλι του Ντιέγκο και λίγο με το χέρι του Θεού».

Για το Νο10: «Ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στον κόσμο, το Νο10 θα είναι πάντα δικό μου».

Έχοντας περάσει από την εντατική το 2004: «Μπήκα στη σήραγγα του θανάτου και οι οπαδοί της Μπόκα με τράβηξαν πίσω. Πίσω τους ήρθαν οι οπαδοί των Ρίβερ, Σαν Λορέντσο, Ρασίνγκ, Ουρακάν».

Για το τεστ ντόπινγκ στο Μουντιάλ του 1994: «Έκοψαν τα πόδια μου και δεν με άφησαν να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Δεν πήρα ναρκωτικά, δεν ξέρω τι έγινε, ορκίζομαι ότι δεν ήμουν ντοπέ».

Μια αγαπημένη κριτική που χρησιμοποίησε για εκείνους που δεν εμπιστεύτηκε: «Είναι πιο ψεύτικοι από ένα ανοιχτό μπλε δολάριο».

Για το πόσο πιστός ήταν: «Είμαι προνομιούχος επειδή ήταν θέλημα Θεού. Ο Θεός με έκανε να παίζω καλά. Μου έδωσε την ικανότητα στη γέννηση. Γι’ αυτό κάνω τον σταυρό μου κάθε φορά που μπαίνω στο γήπεδο. Αν δεν το έκανα, θα τον πρόδιδα».

Για τις κόρες του: «Αν οι σύντροφοι των κοριτσιών μου τις κάνουν να κλαίνε δύο ή τρεις φορές, θα έχουν κάποιο… ατύχημα!».

Για τα λάθη του: «Το ποδόσφαιρο είναι το πιο όμορφο και υγιές άθλημα στον κόσμο. Δεν πρέπει να πληρώσει για τα λάθη μου. Δεν φταίει η μπάλα».

Για την ψυχιατρική κλινική: «Η τρέλα είναι τρομακτική. Στην κλινική ένιωσα σαν τον Τζακ Νίκολσον στο “One Flew Over the Cuckoo’s Nest”. Στην κλινική κάποιος πιστεύει ότι είναι ο Ροβινσώνας Κρούσος και κανείς δεν πιστεύει ότι είμαι ο Μαραντόνα».

Για το σκοράρισμα: «Το να φτάσεις στη μικρή περιοχή και να μην μπαίνεις στο τέρμα είναι σαν να χορεύεις με την αδερφή σου».

Για τη διαχείριση του ποδοσφαίρου: «Με ενοχλεί αυτό που το περιβάλλει, το ότι υπάρχουν σκηνοθέτες που εργάζονται σκληρότερα για μια φωτογραφία παρά για τις ομάδες».

Για τα ναρκωτικά: «Στην αρχή δημιουργούν χαρά. Σαν να κερδίζεις πρωτάθλημα. Όμως, ποιος νοιάζεται αύριο, αν κέρδισα το πρωτάθλημα σήμερα;».

Για τον Πελέ: «Αν ο Πελέ είναι ο Μπετόβεν, είμαι ο Ρον Γουντ, ο Κιθ Ρίτσαρντς και ο Μπόνο του ποδοσφαίρου, όλα μαζί σε ένα. Επειδή ήμουν η παθιασμένη πλευρά του ποδοσφαίρου».