Ναι, αυτός και ο Ιβάν. Δεν υπερέβαλε…

Δεν υπερέβαλε ο Τιμούρ Κετσπάγια όταν τόνισε ότι ο ίδιος και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς άλλαξαν τη μοίρα του κυπριακού ποδοσφαίρου. Όχι μόνο δηλαδή της Ανόρθωσης και του ΑΠΟΕΛ.

Αμφότεροι έπαιξαν κομβικό ρόλο ώστε η Κύπρος να μπει στην καρδιά του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, άνοιξαν τον δρόμο για νέες επιτυχίες, το παράδειγμά τους ακολουθήθηκε από άλλους κόουτς.

Οι φιλοδοξίες και ο πήχης ανέβηκαν, το όνειρο δεν έμοιαζε τόσο μακρινό για άλλους προπονητές που εφάρμοσαν συγκεκριμένο πλάνο το οποίο στόχευε στην είσοδο σε ομίλους. Ο Χριστάκης Χριστοφόρου οδήγησε δύο φορές τον Απόλλωνα στους ομίλους του Europa League, ακολούθησε ο Σωφρόνης Αυγουστή, η ΑΕΛ, ΑΕΚ, για να φτάσουμε στην Ομόνοια του Χένινγκ Μπεργκ.

Όλοι οι προπονητές συνέβαλαν στο να πετύχει η μικρή Κύπρος ευρωπαϊκά θαύματα, που στο μέλλον μπορεί να μοιάζουν σαν παραμύθι. Όμως, μέσα από τη δήλωση του Τιμούρ, είναι σημαντικό να κατανοήσουν οι παράγοντες του κυπριακού ποδοσφαίρου πόσο κομβικό ρόλο παίζει ένας προπονητής σε μια ομάδα. Διότι είναι αυτοί οι αρχιτέκτονες, είναι αυτοί που σχεδιάζουν την επιτυχία.

Κοιτάζοντας τα παραδείγματα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο θα διαπιστώσουμε ότι ένας προπονητής μπορεί να αλλάξει την ιστορία ενός συλλόγου.

Αλλά ας μην πάμε μακριά. Όπως οι Γιοβάνοβιτς και Κετσπάγια, έτσι και ο Πάμπος Χριστοδούλου κατάφερε ό,τι δεν μπόρεσαν για 44 χρόνια άλλοι κόουτς. Να καταστήσει την ΑΕΛ πρωταθλήτρια και να βγάλει τη μισή Λεμεσό στους δρόμους.

Ένας μόνο άνθρωπος, ο Ότο Ρεχάγκελ, άλλαξε την ιστορία της Εθνικής Ελλάδος και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αυτοί και άλλοι πολλοί ήταν άνθρωποι-«κλειδιά» για την επιτυχία των ομάδων.

Μέσα από αυτά και άλλα παραδείγματα οι παράγοντες στην Κύπρο καλούνται να αντιληφθούν για το δικό τους καλό ότι η επιλογή και η στήριξη ενός προπονητή είναι κομβικής σημασίας για το παρόν και το μέλλον. Η τέχνη και η επιστήμη της προπονητικής θα μεταδώσουν τη φιλοσοφία, το πνεύμα και τη νοοτροπία τόσο στο σύνολο όσο και στους αθλητές.

Απεναντίας, οι συχνές αλλαγές προπονητών, στις οποίες οι κυπριακές ομάδες αρέσκονται, δεν αφήνουν τη φιλοσοφία να «ωριμάσει».

Οι διοικήσεις των πλείστων ομάδων διώχνουν και προσλαμβάνουν συνεχώς προπονητές και δεν σκέφτονται ότι τα πραγματικά αίτια των μέτριων εμφανίσεων ή των άσχημων αποτελεσμάτων βρίσκονται τελικά σε τέτοιες αποφάσεις (όπως αυτές της «εύκολης» αποπομπής ενός προπονητή) που είχαν ληφθεί στο παρελθόν. Την περσινή χρονιά δούλεψαν στις κυπριακές ομάδες 45 συνολικά προπονητές! Τρεις μόνο σύλλογοι εμπιστεύτηκαν τον κόουτς τους μέχρι το φινάλε, η Ομόνοια, η ΑΕΛ και η Ανόρθωση.

Αν οι διοικήσεις που απολύουν και προσλαμβάνουν συνεχώς προπονητές πιστεύουν ότι είναι με αυτόν τον τρόπο που θα αλλάξουν την αγωνιστική εικόνα των ομάδων τους, ας αναρωτηθούν αν είναι μέσω αυτή της τακτικής που οδηγούνται στον κατήφορο.