Να έμαθαν οι δικοί μας κάτι από τον Ιταλό; 

Κόκκινη στον Χούμποτσαν; Ο διαιτητής εφάρμοσε απλώς τον κανονισμό. Τίποτα παραπάνω. Και είναι κρίμα κάποιοι να προσπαθούν να βρουν απεγνωσμένα λάθη σε μια σχεδόν αψεγάδιαστη διαιτησία.

Και όχι, δεν ήταν αψεγάδιαστη μόνο γιατί πήρε τις σωστές αποφάσεις στις κρίσιμες φάσεις. Άντε αυτό μπορεί να το βρεις αραιά και πού και στους δικούς μας ρέφερι. Αυτό που δεν μας προσφέρουν οι Κύπριοι διαιτητές και το έκανε ο Μάρκο Γκουίντα ήταν ότι… μας χάρισε θέαμα. Μα πώς γίνεται ένας διαιτητής να το κάνει αυτό, θα αναρωτιούνται κάποιοι.

Είναι απλό, μα τόσο δύσκολο για τους δικούς μας διαιτητές. Να αφήνει το παιχνίδι να εξελίσσεται και να μην το σταματάει για ψύλλου πήδημα. Με αυτοπεποίθηση, προσωπικότητα και αποφασιστικότητα ο διαιτητής ήταν βέβαιος όταν άφηνε το παιχνίδι να εξελίσσεται. Με αυτόν τον τρόπο οι παίκτες παίρνουν ένα μάθημα και δεν ξαπλώνουν στο έδαφος με το παραμικρό.

Και αναρωτιέσαι την ίδια ώρα: Έχουν πρόβλημα φυσικής κατάστασης οι πλείστοι Κύπριοι διαιτητές; Φοβούνται μήπως τους ξεφύγει καμιά φάση και είναι με το σφυρί συνεχώς στο στόμα; Δεν έχουν αντίληψη των φάσεων; Τι συμβαίνει τέλος πάντων;

Με τις συχνές διακοπές ένας διαιτητής κατακρεουργεί τον ρυθμό ενός παιχνιδιού και ταυτόχρονα στερεί από τους φιλάθλους το θέαμα. Αυτά δεν έκανε ο Ιταλός και συνέβαλε στο να δούμε μπάλα. Κρίμα που δεν βλέπουμε συχνά…

Προηγούμενο άρθροΠήγε στον ΚΟΑ για το «Ηλίας Πούλλος» η Ομόνοια
Επόμενο άρθρο«Κάποτε αδικούσαμε τον εαυτό μας»
ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗΣ
Κατάγεται από τη Λεμεσό. Αποφοίτησε από τη Σχολή Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Εργάζεται στον ΠΟΛΙΤΗ από το 2003. Από μικρός ήταν με μια μπάλα στα πόδια και το μεγάλο του όνειρο ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής. Δεν κατάφερε, όμως, να το εκπληρώσει. Εντούτοις βρίσκεται κοντά στο άθλημα υπό την ιδιότητα του αθλητικού συντάκτη κι αυτό… απαλύνει τον πόνο του! Μπορεί να μην εκπλήρωσε τη μεγάλη του επιθυμία, όμως κατάφερε να αγωνιστεί στο «Old Trafford» σε ένα τουρνουά μαζί με άλλους συναδέλφους από διάφορες χώρες. Στο «Θέατρο των Ονείρων» έζησε για λίγο το δικό του όνειρο. Ας είναι!