Μια διαφορετική άποψη για τον Μαραντόνα…

*Του Πανίκου Ν. Τσιαϊλή

Στον αθλητισμό, είτε ατομικός είτε ομαδικός, πρέπει να υπάρχει ευγενής άμιλλα και η νεολαία να γαλουχείται στο πνεύμα του «ευ αγωνίζεσθαι». Ακόμα και τώρα που είναι επαγγελματικός, δεν παύει από του να πρέπει να είναι τίμιος. Στο ποδόσφαιρο, άθλημα του Μαραντόνα, η όποια επιτυχία είναι ομαδική, χωρίς να παραγνωρίζω ότι κάποιοι αθλητές λόγω των ικανοτήτων τους διακρίνονται περισσότερο από κάποιους άλλους συναθλητές τους.

Δεν είμαι πολύ του ποδοσφαίρου και δεν είμαι σε θέση να κρίνω τις ποδοσφαιρικές ικανότητες του Μαραντόνα. Όμως, γνώριζα από παλιά, αναφέρονται και τώρα, κάποια γεγονότα που σημάδεψαν την αθλητική του καριέρα. Έκλεψε ένα Μουντιάλ και υπερηφανευόταν για την κλοπή αυτή. Το γνωστό συμβάν με το «χέρι του Θεού». Κέρδισε με την ιταλική Νάπολι δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο UEFA. Αντιλαμβάνομαι ότι την εποχή εκείνη η Νάπολι ήταν ιδιοκτησία της ιταλικής μαφίας, με ό,τι αυτό σημαίνει. Επίσης, ήταν αλκοολικός, ναρκομανής, αντικοινωνικός, με άστατη οικογενειακή ζωή. Αυτές οι στιγμές της ζωής του ήταν συχνότερες από τις «τίμιες» ποδοσφαιρικές του στιγμές, που φαίνεται ότι ήταν πολύ λίγες, αφού χρησιμοποιούσε διαφορές απαγορευμένες ουσίες για να ντοπάρεται. Αν ήταν αθλητής ατομικού αθλήματος θα του αφαιρούνταν όλοι οι τίτλοι που του απονεμήθηκαν, όπως γίνεται με αυτούς που ντοπάρονται. Δεν χρησιμοποιώ τη φράση «τίτλοι που κατέκτησε», επειδή στο δικό μου μυαλό η κατάκτηση εξυπακούεται τίμιο αγώνα. Αμφιβάλλω αν κέρδισε τίμια κάτι σπουδαίο στα γήπεδα. Διθύραμβοι λοιπόν δεν του αξίζουν.

Ο Μαραντόνα πρέπει να αναφέρεται από όσους διδάσκουν τους νέους μας, προπονητές, δάσκαλοι, καθηγητές, ως ένα τρανταχτό παράδειγμα προς αποφυγή. Πρέπει να διδάσκουν τα παιδιά να αγωνίζονται τίμια στον αθλητισμό και στη ζωή. Για μένα ο Μαραντόνα είναι ό,τι δεν πρέπει να είναι κανένας στη ζωή του σε οτιδήποτε δραστηριοποιείται. Θα πρέπει να έχει την ίδια απαξίωση που έχει ο Εφιάλτης των Θερμοπύλων στην ελληνική Ιστορία και ο Ιούδας στη χριστιανική θρησκεία. Όπως δεν πρέπει να είμαστε Εφιάλτες και Ιούδες, έτσι «Μην γίνεις ποτέ Μαραντόνα». Με αυτό το σύνθημα, έστω μετά τον θάνατό του, θα προσφέρει κάτι θετικό. Ο Θεός να τον συγχωρέσει και να αναπαύσει την ψυχή του.

*πρώην πρόεδρος ΚΟΚ