Με τον αγώνα της ζωής της, μπορεί

Ας μην κρυβόμαστε. Οι ελπίδες της Ομόνοιας για πρόκριση στους ομίλους του Champions League δεν είναι μόνο λίγες μετά το 2-0 από τον Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης», αλλά πραγματικά ελάχιστες.

Θα ήταν αλλιώς τα πράγματα αν ο Ελ Αραμπί δεν έβαζε την γκολάρα στο 92′ (και σίγουρα πολύ διαφορετικά αν σφυριζόταν επιθετικό φάουλ πριν το πέναλτι στο 68′) όμως ό,τι έγινε, έγινε και πλέον το τριφύλλι πορεύεται με τα δεδομένα που έχει μπροστά του και όχι με τα «αν».

Την ερχόμενη Τρίτη (29/9, 22:00) στο ΓΣΠ η Ομόνοια καλείται πράγματι να κάνει, όπως δήλωσε ο Γιόρντι Γκόμεθ, το «τέλειο παιχνίδι» για να ελπίζει στην ανατροπή. Ουσιαστικά, τον αγώνα της ζωής της.

Οι πράσινοι έχουν να ανέβουν ένα «βουνό». Δεν είναι μόνο το ότι πρέπει να σκοράρουν δύο (τουλάχιστον) γκολ. Είναι το πώς θα το πράξουν δίχως να παραβιαστεί η δική τους εστία. Γιατί πλέον η Ομόνοια θα ‘ναι αναγκασμένη να επιτεθεί κι όχι να παίξει μαζική άμυνα, όπως έκανε με επιτυχία στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα στο Φάληρο.

Μια μαζική άμυνα που παρεμπιπτόντως μπορεί να χλευάζεται (με λέξεις όπως «πούλμαν» και «λεωφορείο») από τους Ολυμπιακούς (και όχι μόνο…) αλλά εκ των υστέρων είναι εύκολο να μιλάς. Δεν το… έπαιρνε το τριφύλλι να παίξει και πολύ διαφορετικά, στο πρώτο, εκτός έδρας παιχνίδι, με αυτόν τον αντίπαλο. Κλείνουμε την «παρένθεση».

Στο ΓΣΠ λοιπόν η Ομόνοια πρέπει να κάνει… παιχνίδι και να επιτεθεί. Όχι φουριόζα, γιατί σε αυτό το σενάριο ενδέχεται να δεχθεί… βαριά «τιμωρία», αλλά με έλεγχο και ισορροπία. Κι ό,τι προκύψει.

Είναι εύκολο να κάνει κάτι τέτοιο; Σαφώς και όχι. Αλλά είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος για να πετύχει την ανατροπή και να πάρει ένα αποτέλεσμα που θα στείλει αυτήν στoυς ομίλους του Champions League.

Αν τα καταφέρει, θα έχει κάνει ένα έπος. Αν όχι, το ταξίδι θα συνεχιστεί στο Europa League, με την πορεία της να είναι έτσι κι αλλιώς άκρως πετυχημένη. Φαίνεται άλλωστε πως στα επόμενα χρόνια θα ‘χει κι άλλες ευκαιρίες για τα «αστέρια».