Η… ρετσινιά του Τρουγιόλς και ο ηγέτης Τρίσκο

Της Σόνιας Παναγιώτου

Όταν οι ποδοσφαιριστές μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο δεν ξεδιπλώνουν μόνο το ποδοσφαιρικό τους ταλέντο, μα και τον χαρακτήρα τους, το ήθος τους, το αγωνιστικό τους πνεύμα. Θέλοντας και μη, αφήνουν να φανεί μέρος της προσωπικότητάς τους, είτε είναι υπομονετικοί και ψύχραιμοι, είτε νευρικοί και απείθαρχοι.

Οι παίκτες-προσωπικότητες, που συνήθως στα δύσκολα σηκώνουν το βάρος της ομάδας στους ώμους τους, «γεμίζουν» με το αγωνιστικό τους εκτόπισμα και το ταλέντο τους το γήπεδο χωρίς να γίνονται αντικείμενο αρνητικών σχολίων, γνωρίζουν πώς να ηρεμούν το παιχνίδι και τους συμπαίκτες τους και φροντίζουν, όσο περνάει από το χέρι τους, να μην… κρεμάσουν την ομάδα τους, αλλά να ενισχύσουν την προσπάθεια για να φτάσουν στον στόχο.

Λίγο να σκεφτούμε, σίγουρα θα βρούμε παραδείγματα από αρκετές ομάδες του πρωταθλήματος οι οποίες έχουν και από τις δύο περιπτώσεις παικτών. Αυτούς που παλεύουν να πάρουν την ομάδα ένα βήμα μπροστά και τους άλλους που λόγω χαρακτήρα δυσκολεύουν τους συμπαίκτες τους και παίρνουν την ομάδα δέκα βήματα πίσω.

Ο Χουάν Τρουγιόλς στα χρόνια που βρίσκεται στην ΑΕΚ δεν είχε δώσει ποτέ, μέχρι τη φετινή σεζόν, το δικαίωμα σε κάποιον να τον χαρακτηρίσει κακό ή ατίθασο. Πολυθεσίτης, έμπειρος, βασικός και αναντικατάστατος… και σκόρερ άμα λάχει. Η χαρά του προπονητή.

Ωστόσο, τα πρόσφατα γεγονότα στο παιχνίδι με την ΑΕΛ καθώς και η αντιαθλητική συμπεριφορά του στους αγώνες με την Ομόνοια στο ΓΣΠ κατά τη διάρκεια του α’ γύρου (απέναντι στον ανήλικο Λοΐζου) και με την ΑΕΛ στο κύπελλο έχουν απογοητεύσει το φίλαθλο κοινό και καταστρέφουν την εικόνα του επαγγελματία που ο ίδιος έκτισε τόσα χρόνια με κόπο.

Θα μπορούσε ίσως κάποιος να θέσει το επιχείρημα πως μια τέτοια συμπεριφορά είναι απόρροια της αγωνιστικής κατάπτωσης της ομάδας του. Κι όμως, στα δύσκολα είναι που οι ποδοσφαιριστές πρέπει να επιστρατεύουν όλα τους τα χαρίσματα για να βγάλουν την ομάδα από τον λήθαργο.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του Ιβάν Τρισκόφσκι που ανήκει στην ίδια ομάδα. Είναι από τους ελάχιστους ποδοσφαιριστές της φετινής ΑΕΚ που δεν μπορεί να του προσάψει κανένας το παραμικρό. Παίκτης εγνωσμένης αξίας που ουκ ολίγες φορές έχει σηκώσει την ομάδα στους ώμους του. Φέτος, ακόμα και στις χειρότερες ήττες, τον έχουμε δει να δίνει το χέρι στον αντίπαλο, να τον βοηθά να σηκωθεί, να αναλαμβάνει την ευθύνη για την κακή αγωνιστική εικόνα και να απολογείται. Συμπεριφορά ηγέτη!

Οι αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές δεν βοήθησαν ποτέ κανέναν και δυστυχώς για τους ποδοσφαιριστές μια αντιαθλητική ενέργεια είναι αρκετή για να διαγράψει και την πιο εξαιρετική πορεία στη μνήμη των φιλάθλων. Ο Τρουγιόλς, λοιπόν, θα πρέπει πλέον -αν τελικά του δοθεί η ευκαιρία- να κοπιάσει πολύ για να βγάλει από πάνω του τη ρετσινιά του κακού παιδιού.