Η αρχή μιας νέας, ένδοξης εποχής

Περίμεναν πολλά χρόνια, δέχθηκαν πολλά χαστούκια, αλλά επιτέλους γεύτηκαν το νέκταρ στην Ομόνοια

Για χρόνια η Ομόνοια έφτανε στην πηγή αλλά δεν… έπινε νερό. Μάλιστα κάποιοι από τους αποκλεισμούς τους οποίους δέχθηκε, ήταν τόσο σκληροί που κάπου η πίστη είχε χαθεί. Με τον Χένινγκ Μπεργκ όμως στον πάγκο όλοι είχαν την αίσθηση πως ήρθε ο καιρός να γράψει τη δική της ιστορία.

Και το πέτυχε, βγάζοντας στους δρόμους τον κόσμο της, που είδε αυτή τη φορά την… μπίλια να κάθεται στο πράσινο και να πίνει το νέκταρ της επιτυχίας και τον σύλλογο να επωφελείται των «πολλών εκατομμυρίων». Συγκεκριμένα διασφάλισε σίγουρα κοντά στα 8 εκατομμύρια και κόντρα στον Ολυμπιακό Πειραιώς θα κυνηγήσει τα πιο πολλά (γύρω στα 15 εκατομμύρια).

Ο Νορβηγός τεχνικός, με τη φιλοσοφία του, έχοντας δίπλα του ανθρώπους με τους οποίους έχει μία απίστευτη συνεργασία (Λάρκου, Ταραπουλούζη κατά πρώτο λόγο, τη διοίκηση αλλά και τους συνεργάτες του στο προπονητικό τιμ), άλλαξε επίπεδο την Ομόνοια και της έδωσε… ευρωπαϊκή στόφα.

Η πρόκριση ήρθε με ψυχοβγαλτικό τρόπο, όπως άλλωστε και οι δύο προηγούμενες επί της Αραράτ και της Λέγκια. Λίγη σημασία έχει όμως. Άλλωστε αυτό έκανε πιο… γλυκούς τους πανηγυρισμούς αφού οι υπερπροσπάθειες σφραγίστηκαν με προκρίσεις και με αρκετή αγωνία που στο τέλος μετουσιώθηκε σε… έκσταση.

Ξεκινώντας το ευρωπαϊκό της ταξίδι η Ομόνοια ήξερε πως με τρεις νίκες θα ήταν σε ομίλους. Στην… τελική, ο τρόπος με τον οποίο έγιναν φέτος τα προκριματικά λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, βόλεψαν τους πράσινους, καθώς κανείς δεν ξέρει πώς θα ήταν η κατάσταση σε διπλούς αγώνες. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο αν ήταν διπλοί. Είναι όμως κάτι που δεν μπορεί να απαντηθεί.

Η ουσία είναι μία. Η Ομόνοια έβγαλε από πάνω της τη σφραγίδα της «αποτυχημένης» ομάδας που δεν μπορούσε στην Ευρώπη να κάνει την υπέρβαση. Άργησε πολύ, αλλά τα κατάφερε. Πέρασε πολλά τα τελευταία χρόνια και τα χαστούκια ήταν απανωτά. Έμεινε εκτός Ευρώπης για τρία χρόνια και επέστρεψε με τον πιο ιδανικό τρόπο.

Από την ανάληψη του διοικητικού πηδαλίου από τον Σταύρο Παπασταύρου, κάτι φάνηκε να αλλάζει. Μπορεί την πρώτη χρονιά να μη φάνηκε η δουλειά, λόγω των αποτελεσμάτων, τη χρονιά που πέρασε, όμως, η πορεία της ομάδας… ξεσήκωσε ξανά τον κόσμο και τον έκανε να χαμογελάσει. Και πάνω σε αυτή την επιτυχία καλείται να «κτίσει». Nα γίνει η αρχή μίας νέας ένδοξης εποχής.

Το μέλλον προδιαγράφεται ευοίωνο, αλλά θα πρέπει να συνεχίσει τη σκληρή δουλειά. Δεν πρέπει να εφησυχαστεί. Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στο ποδόσφαιρο είναι η διαχείριση της επιτυχίας. Το θετικό είναι, όμως, πως στην ομάδα υπάρχουν άτομα τα οποία γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν.